دیدگاه های مقابله با شیطان گرایی در کشور ما

[antisatanism]

نکته مهم دیگر در تحلیل وضعیت کنونی جریان شیطان گرایی،بررسی دیدگاه های مختلف برای مقابله با نفوذ این جریان در جوامع است.در مجموع می توان گفت دودیدگاه در میان پژوهشگران و مراکز رسانه ای و اجرایی شکل گرفته است.

نخستین دیدگاه که بیشتر در میان برخی پژوهشگران مبتدی و اصحاب رسانه مشاهده می شود، نوعی نگاه افراطی به این جریان است. در این نگاه برای ایجاد حساسیت در میان عموم مخاطبان و به تعبیری اطلاع رسانی پیشگیرانه، بیشتر به بزرگنمایی و اهمیت بیش از حد فرقه های شیطان پرستی پرداخته و با بیان برخی آموزه ها و آئین های شیطان گرایانه پرداخته می شود.[1]

اما نگاه دوم که بیشتر درمیان مسئولین اجرایی و فرهنگی جوامع مشاهده می شود، نوعی نگاه تفریط گونه می باشد. دراین نگرش بدون در نظر گرفتن بُعد جریانی شیطان گرایی، تنها به جنبه های سطحی آموزه های برخی فرقه ها اشاره شده و این جریان را موجی زود گذر در میان جوانان می بینند، که پس از مدتی فروکش کرده و ازبین می رود.

با توجه به آن که جریان شیطان گرایی در دوران معاصر روندی انکشافی و ترویجی را در پیش گرفته است، با کمال تاسف باید گفت که هر دو دیدگاه مذکور، هرکدام به نوعی به ترویج این جریان کمک شایانی می نمایند.

دیدگاه اول با بزرگنمایی بیش ازحد این جریان در رسانه ها و ارائه تفکرات و آموزه های این جریان بدون تحلیل صحیح،درمیان طبقات مختلف مردم ،ناخواسته به ترویج این جریان کمک می نمایند. علاوه بر آن با توصیف های غلط از عقاید و ظواهر فرقه های شیطان پرستی باعث شکل گیری تصوری غلط از فعالیت این جریان در جامعه می شود. مهمترین آسیبی که این تصور غلط به جامعه وارد می نماید ایجاد تصور مصونیتی کاذب در میان خانواده های و نهادهای متولی امور تربیتی در جامعه می شود، فلذا اقدامات صحیح تربیتی در راستای مقابله با این جریان ضدفرهنگی صورت نمی گیرد.

در نگاه دوم نیز به خاطر آن که ابعاد مختلف جریان شیطان گرایی درنظر گرفته نمی شود،و بیشتر آن را موجی زود گذر در میان جوانان ارزیابی می کنند، فلذا راهبرد صحیحی برای مقابله نیز تنظیم نمی شود.نتیجه این نگرش آن است که پس از مدتی حساسیت های اجتماعی نسبت به نفوذ این جریان در جامعه کاهش می یابد.همچنین از آن جا که مشخصه محوری در جریانات و فرقه های شیطان گرایانه آموزه "ضد دین بودن" آنان است، فلذا این فرقه ها خصوصا در کشورهایی که نظام دینی بر آن ها حاکم است،از نوع فرقه های زیرزمینی محسوب شده و با عدم توجه مسئولین و نهاد های مربوطه به مقابله راهبردی با این مقوله بستر مناسبی برای ترویج بی دردسر آن فراهم می شود.

پس از بررسی و جمع بندی ثمرات دو دیدگاه مذکور می توان نگرش و روش سومی را برای مقابله صحیح با این جریان پیشنهاد کرد.بدین صورت که ابتداء مراکز پژوهشی معتبر اقدام به انجام پژوهش های توصیفی کامل پیرامون این جریان نموده و زمینه را برای تحلیل صحیح و پیش بینی گام های بعدی ترویج این جریان فراهم نمایند.در گام بعد با توجه به اطلاعات و تحلیلات صورت گرفته راهبرد متناسب برای مقابله با این جریان تدوین شود، و در نهایت اقدامات اجرایی متناسب در حوزه های مختلف تربیتی،اجتماعی،امنیتی و رسانه ای صورت پذیرد.



[1] . برای مثال می توان به ساخت برنامه ای مستند با عنوان شوک در سال 1387 با موضوع بررسی شیطان پرستی اشاره نمود. پخش این مستند، که بدون تحقیقات و پشتوانه های صحیح علمی صورت گرفته بود، یکی از اقدامات شتابزده و بدون استراتژی رسانه ی ملی به عنوان بزرگترین تریبون ملی کشور در دامن زدن به مطرح شدن این جریان و فرقه های وابسته به آن در میان عموم جامعه بود. از آن پس نیز شاهد رشد وسیع اخبار مرتبط با فرقه های شیطان پرستی در رسانه های مختلف اعم از روزنامه ها و خبرگزاری های مختلف بودیم. علاوه بر این جوسازی کاذب رسانه ای شاهد برخوردهای امنیتی و انتظامی برخی نهادهای امنیتی کشور، همچون نیروی انتظامی، در این راستا بودیم. شکل گیری این فضای کاذب در جامعه و جذابیت بحث پیرامون عقاید و آئین های این فرقه ها باعث شد که شاهد برگزاری کارگاه ها و سمینارهای مختلف و بیش از اندازه در رابطه با مقابله با فعالیت شیطان پرستی در کشور باشیم. این نیاز کاذب در میان جامعه باعث ورود برخی پژوهشگرنماها در این حوزه گردید که فضای پژوهشی مقابله با این جریان خطرناک و آسیب زا را در کشور مغشوش نمودند.