نفرین بر جنگ

[mohammad74]

قسمت اول
جنگ چیزی نیست جز پلیدی، جز ویرانی. جنگ دور باطل زدن است. هدفی را کور کورانه دنبال کردن و وارزشهای والای انسانی را زیر پا گذاشتن. آغاز یک جنگ یعنی نفرینی که بردو جناح مقیم میشود. کسی که جنگ را آغاز میکند و کسی که مجبور به دفاع است، هردو دچار افیونی میشوند که بیشتر دامان زیر مجموعه هایشان را میگیرد. یعنی کسانی که با چشم گریان از خانواده هاشان جدا می شوند، کسانی که بار آواردگی را به دوش خواهند کشید، ویا کسانی که مرگ برایشان رویایی دست نیافتنی می شود! همیشه کوچکتر ها زودتر زیر دست و پا له می شوند.
جنگ چیز تازه ای نیست. نفرینی است که از سالیان اول زندگی بشریت بر این سیاره سایه گسترده. و جز خاکستر از خود به جای نگذاشته. قرنها یکی پس از دیگری سپری شد و اشرف مخلوقات به هر بهانه ای جنگید. گاهی برای زیاده خواهی، گاهی غرور سر مستی. گاهی احتیاج والبته گاهی برای دفاع از ناموس و حق. بهرحال کسی برای چیزی می جنگد و کسی در برابرش دفاع می کند. گرچه جز ویرانی چیزی به جای نمی ماند، اما بس فاصله هاست بین این دو.
انسان متمدن امروزی هم دغدغه های خودش را دارد. روزی سلاح کشتار جمعی، روزی ترور،روزی حرکتی آزادی خواهانه و… .اما چیزی که روشن است اینکه هرکسی ممکن است به این وادی پای نهد. این حقیقت تلخ دامن گیر هر موجودی می شود. بارها چنین حقایقی را در رسانه ها دنبال نموده ایم. و با مصائب آن آشنایی داریم. یا صحنه های دلخراشی را در فیلمها دیده ایم و با شخصیت های قصه هم درد شده ایم. و در بعضی مواقع گریسته ایم. کدام انسان عادی را سراغ دارید که از شکنجه شدن دیگران خشنود شده باشد؟! ما دررسانه ها اسلحه، گلوله و خون می بینیم، اما به همان اندازه درد و رنج هم شاهدیم. کدام عقل فهیم است که توجه اش فقط به اولی جلب شود؟! به عنوان مثال برخی از صاحب نظران و منتقدان معتقدند که فیلم ها و بازی های رایانه ای که به موضوع جنگ می پردازند، اثرات سوء ای به همراه دارند. چرا که ایشان معتقدند اکثر این آثار برای ترویج خشونت ساخته و پرداخته شده اند! اما من به آنان می گویم که اشتباه می کنند.از آنکه نمایش خشونت دلیل بر میل به خشونت و ترویج آن نیست. گاهی اوقات سازنده برای نمایاندن عمق فاجعه ناچاراست خود فاجعه را به نمایش بکشد! در واقع تمام نا ملایمتی هایش را به رخ مخاطب می کشد تا بیدارش کند.


امروز نوک تیز پیکان بسوی بازیهای اکشنی چون سری ندای وظیفه است. به من بگویید ندای وظیفه ی کلاسیک جز روایت ویرانی های جنگ جهانی دوم و رشادت های سربازان در دفاع از سرزمین و ارزش هایشان کار دیگری کرده است؟ یا درنسخه های مدرن اش چیزی جز حقیقت تلخ جنگ را بیان کرده؟ از طرفی در بازی های رایانه ای بدلیل تعامل بیشتر مخاطب با داستان ایجاد این حس ضد جنگ بیشتر هم شده و بازی کننده واقعی آنرا با تمام وجود احساس می کند. و در مورد این بازی باید خاطر نشان کرد که کارگردانی و روایت قوی اش مخاطب را بیش از بقیه ی عنوان ها به حقیقت ماجرا پیوند می زند. شاید آن دسته از منتقدان گمان می کنند بازی ضد جنگ باید زبان باز کند و بگوید جنگ چیز خوبی نیست و از آن پرهیز کنید! به عنوان مثال مگر چاپلین در فیلمهایش چنین کرد؟! وی در سینما بیننده را خنداند،اما سپس به فکر فرو برد. مگر نه اینکه با طنز فقر و مشکلات اقتصادی جامعه را نمایش داد و حتی در حین شوخی عشق را به تصویر کشید؟ سازندگان ندای وظیفه هم چنین کردند. حال این وظیفه ی ماست که به آن روی سکه هم بنگریم. اگر بخواهیم با چنین دیدی به محیط پیرامون خود نگاه کنیم دنیا پر می شود از بد آموزی ها. آیا دفاع از سرزمین، ایستادگی در مقابل ظلم و جنایات، و به تصویر کشیدن فاجعه ی جنگ ترویج خشونت است؟!
چرا با بد بینی راه را برای ارتباط با چنین بازی ای ببندیم؟ بیایید از سویی دیگر به موضوع بپردازیم. ما در کتاب هایمان درس مبارزه و دفاع از حق آموختیم. تاریخ خواندیم و از وجودش بهره مند شدیم. چرا ندای وظیفه برگی از تاریخ نباشد؟ در حالی که به خوبی جریان یک جنگ بزرگ را روایت کرده است. گروهی به زور اسلحه قصد تصرف جهان را دارند و برای رسیدن به اهداف شوم شان از هیچ جنایتی فرو گذار نیستند. و شما برای نجات دنیا و ریشه کن کردن این ظلم در قالب سربازانی دلیر وارد ماجرا می شوید. این درس دفاع و آزادگی نیست؟ در بازی سربازی را می بینیم که هم رزم زخمی خود را زیر بارانی از گلوله بر دوش خود حمل می کند تا به پناهگاهی امن برساند. حقیقتی که بارها در مستندات دیده ایم. آیا این درس شجاعت و از خود گذشتگی نیست؟ دیگر از یک بازی رایانه ای چه انتظاری دارید؟
ندای وظیفه را می توان فقط یک سرگرمی قلمداد کرد. پایش نشست و از فضای مدرن و تجملاتی اش لذت برد، از صدا گذاری و موسیقی اش به وجد آمد، با تمام کردن مراحل اش روی سخت ترین درجه به خود افتخار کرد، و برای همیشه از آن به عنوان بهترین بازی و یا سرگرمی یاد کرد. اما من نظریه ی دیگری دارم. می توان تلاش سازندگانش را ارج نهاد و کمی هم به اهدافش نگریست. در مورد داستان و شخصیت هایش تامل کرد. درکنار آنها بود، همراهشان جنگید، و کشته شد. خود را به جای جنگجویانی فرض کرد که هدفشان ایجاد صلح و بر اندازی ظلم و جنایت بوده است. افرادی که بازیچه ی سیاست کثیف دولت ها شدند، بدون آنکه بدانند. انسانهایی که انسانهایی دیگر منتظرشان بودند، اما هرگز به خانه باز نگشتند. اینجاست که ندای وظیفه فریاد می زند: نفرین بر جنگ.

قسمت دوم
اما این بازیها افکار جنگی را در دنیا پخش میکند نه ضد جنگی را. جنگی که همیشه طرف مظلومش کشورهای زورگو و مستبد جهان هستند کشورهایی که حتی اگر به خاک کشورها دیگر حمله کنند و مردان و زنان آن کشور را به خاک و خون بکشند باز مظلومند و حق با آنهاست کشورهایی که با نام تروریستی که خود ساخته اند و سلاحهای کشتار جمعی که خود به دست زورگویان کشورهای دیگر داده اند به آن کشورها حمله میکنند من از شما میپرسم کسانی که جنگهای جهانی و جنگ ویتنام را بوجود آوردند و کسانی که پیروز این جنگها بودند که بودنده اند و هم اکنون که هستند؟ آنها این بازیها راه برای اهداف ضد جنگ نساختند بلکه برای لاپوشانی و از بین بردن حقیقت کارهای خود ساخته اند در صورتی که واقعیت چیز دیگری است.
من از شما میپرسم سازندهای این سری بازیها که هستند آیا اینها همان کشورهایی نیستند که در دوره ی جنگهای جهانی دنیا را به آتش کشیدند آیا اینها همان کشورهایی نیستند که ایران را گرفته و به چندین قسمت تقسیم کردند آیا اینها همان کشورهایی نیستند که هیروشیما و ناکازاکی رو با بمب های اتمی خود نابود کردند و در چند دهه ی گذشته افغانستان و عراق و ویتنام را نابود کردند و مسبب جنگ ایران و عراق شدند و در ویتنام نسل کشی به راه انداختند و آیا اینها همان کشورهایی نیستند که خود را حاکمان دنیا میدانند و در تمامی کشورهای دنیا بجز معدودی ازکشورها پایگاهای نظامی دارند و در عصر حاضر آیا اینها همان کشورهایی نیستند که از حاکمان مستبد و زورگو حمایت میکنند و لیبی و فلسطین را به خاک و خون کشیده اند.


اگر اینها همان کشورها هستند کشورهایی که جنگ افروزند نه ضد جنگ و نه صلح جو پس چطور از بازی هایی که توسط این کشورها ساخته میشود انتظار مفهومی ضد جنگ دارید.
اگر میگویید که سربازی که کنترلش در دست ماست ندانسته به جنگ آمده و بازیچه ی دولتمردان خود شده است سخت در اشتباهید چون آن سرباز بخاطر پول و منافع شخصی به ارتش کشور خود پیوسته و باور دارد که ایران و عراق و افغانستان و پاکستان و… چه دولتشان و چه مردمشان تروریست هستند او کل مسلمانان را تروریست میداند و این فکر ناشی از تبلیغات دولتمرادنشان است اما هر چه باشد یک انسان است و نه یک ربات پس تفکری آزاد دارد که میتواند خود تصمیم بگیرد و راه درست را از نادرست تشخیص دهد .
اگر این کشورها راست میگویند و میخواهند اهداف ضد جنگ را گسترش دهند پس چرا یکبار فقط یکبار هم که شده زاویه ی دوربین خود را کج نکرده و ماجرا را از دید طرف مقابل نشان نداده اند آیا سربازانی که ما در بازی میکشیم خانواده زن فرزند و یا کسی که منتظرش باشد ندارند؟ آیا کسانی را که ما در فرودگاه به رگبار بستیم خانواده نداشتند و یکدفعه از زیر بوته به وجود آمده اند. ما همه را کشتیم اما در اخر ما را هم کشتند و رها کردند کسی وقتی ما تیر خورده و بر زمین افتادیم روی پشتش نگذاشت تا به جای امنی ببرد مگر اینکه از ما کاری بخواهد تا برایش انجام دهیم.
چارلی چاپلین در فیلمش بد بودن و بیهوده بودن جنگ و واقعیت جنگ و به نوعی اهداف ضد جنگ را نشان داد اما تاوان این کار او چیزی جز اخراج از آمریکا در سن 65 سالگی نبود. اگر واقعا اهداف این بازیها ضد جنگ و ضد دولتمردان خود است پس چرا تاوانی پرداخت نمیکنند؟؟
بعضی ها به اینگونه طرز تفکر میگویند بدبینی اما من در جوابشان میگوییم واقعیت چیزی جز این نیست. ما در کتابهایمان درس آزادگی و دفاع از حق خوانده ایم اما باید بگوییم دفاع از حق خوب است اما تجاوز به خاک کشورها نه ایستادگی در مقابل ظلم خوب است اما زورگویی نه به تصویر کشیدن واقعیت جنگ خوب است اما عادی جلوه دادن آن نه. ما تاریخ خوانده ایم و میدانیم در تاریخ ظلم و ستم و خیانت و خونریزی و جنگهای بیهوده بیشتر است تا دوستی و وفاداری و صلح.
گروهی قصد دارند به زور اسلحه دنیا را فتح کنند و ما در رسیدن به اهداف شومشان از هیچ کمکی فرو گذار نمیکنیم و ما سربازانی دلیر و شجاع را که از کشورهای خود دفاع میکنند به بدترین وجه ممکن نابود میکنیم.
ما میتوانیم از سری بازیهای بتلفیلد و ندای وظیفه فقط به عنوان یک بازی لذت ببریم اما اگر به قصد و نیت سازندگان این سری بازی ها توجه کنیم دیگر از آنها مثل قبل لذت نخواهیم برد.

[mohammad74]

اگر علاقه مند هستید در این تاپیک بحث کنیم...
به موضوع خوبی در این تاپیک اشاره شده است و به نظرم میتونه خیلی جای بحث داشته باشه...