تحلیل عشق از نگاه دکتر الهی قمشه ای

[رهیافته]

بسم الله الرحمن الرحیم

در تمام دورانهای تاریخ بشریت به دنبال 4 "اکسیر" بوده.

1- کیمیاگری و تبدیل "مس" به "طلا"، برای ثرومتند شدن.

2- نوش دارو و داروی همه ی درد ها.

3- مهر گیاه و محبوب بودن.

4- اکسیر حیات و عمر جاودانه داشتن.

بشریت هیچ گاه به این چهار اکسیر دست پیدا نکرد، ولی "اهل معرفت" هر چهارتاشو پیدا کردند و آن هم با کمک "عشق".

"عشق" تنها راهی است که می تونه:

1- تبدیل "مس" وجود، به "طلا"....مُرده بُدم، زنده شُدم. گریه بُدم، خنده شُدم. تبدیل، "مرده" به "زنده" مهمتره و با ارزشتره یا تبدیل "مس" به "طلا".

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی***** تا کیمیای عشق بیاید و طلا شوی

2- چون تمام دردها و مریضیها از "دل" هست و اگر یه "دلی" بیاد و این "دل" رو ببره و "دلبری" بکنه، تمام دردها، دوا می شه... و "عشق" تنها "نوش دارویی" هست که علاج تمام دردهاست...

مرحبا ای عشق پر سودای ما***** ای دوای جمله، علتهای ما

3- تنها راهی که انسان "محبوب" بشه، باید "مُحِب" بشه...اگر با تمام وجود آدمها رو دوست داشته باشی، همه دوستت دارند و محبوب می شی و اون "مهره ی ماری" که همه دنبالش بودند رو با "عشق" می تونی پیدا کنی... مثلاً، "سعدی" و "حافظ" که الان اینقدر "محبوب" هستند برای اینه که "مُحِب" تمام آدمها بودند...

4- اگر بخوای "جاودانه" بشی...باید خودتو وصل بکنی به آن "جاودانه" (خدا) و "مضاف"، اون "مضاف الیه" جاودانه بشی و انتساب بَندگی ات، تو رو جاودانه می کنه و وقتی "عبدالله" شدی و عاشق شدی، بِدون که جاودانه شدی و آن "اکسیر حیات" رو پیدا کردی...

این نوشته ها خلاصه شده ای از سخنرانی «دکتر الهی قمشه ای» در مورد "عشق" بود.

پس برید زودی عاشق بشید که بتونید اون 4 اکسیر رو پیدا کنید...

در پناه حق باشید

یا علی مدد

[رهیافته]

شعری از استاد حسین الهی قمشه ای
الصلا ای عاشقان روی دوست
الصلا ای رهروان کوی دوست
الصلا ای بلبلان باغ عشق
الصلا ای تشنگان داغ عشق
عالمی مشتاق دیدار شماست
چرخ گردان از پی کار شماست
این قفس را بشکنید ای طوطیان
بال بگشایید تا هندوستان
هفت پراز هفت شهر جان کنید
قصد قاف حضرت جانان کنید
قاف والقران میان جانتان
ادخلوها دعت جانانتان
فاش گویم یار مشتاق شماست
طاقت او بی گمان طاق شماست
فاشتر گویم شمایید آن نگار
خود شمایید آن بهشت و آن بهار
نفخه اویید خود اویید هان
خویش را خوانید فرعون زمان
خود نه آن فرعون کو بی عون و فر
شد در آب و کرد در آتش مقر
بلکه آن فرعون با فر و شکوه
که چو موسی دیدی آتش را زکوه
سوی آتش رفت و آب لطف یافت
ای خوش آن کو سوی این آتش شتافت
هر کجا جانیست جای عشق باد
جمله جانم فدای عشق باد

[Hadith]

البته منظور از عشق در فرمایشات ایشون فکر می کنم عشق الهی باشه..

[رهیافته]

با سلام

(۳۰/مهر/۹۰ ۰:۵۵)mehrnaz نوشته است:  البته منظور از عشق در فرمایشات ایشون فکر می کنم عشق الهی باشه..

در نگاه استاد الهی قمشه ای که از دید عرفان به مسایل میپردازند
عشق و مراتب عشق را در یکی از سخنرانی هاشون این گونه بیان داشتند:

آدمی قبل از این که عاشق بشه نادان است و پس از طی نمودن مراحل عقولیت به منتهای عقل میرسد و پس از آن مجنون میگردد، مجنونی که سراپا از عشق مملو است و همه را تنها او (خداوند یکتا)می بیند.
در جایی نیز فرمودند: در عرفان عاشق پس از طی نمودن سیر و سلوک به جایگاهی میرسد که تنها جلوه ی ذات اقدس خداوندی وجود دارد(به اصطلاح عرفا به وحدت میرسد)
به قول شاعر:

این مدعیان در طلبش بی خبرانند //// کانرا که خبر شد خبری باز نیامد


بنابراین عشق در اینجا مقصود عشق به یگانه هستی بخش جهان است

من قسمت های خوب سخنان استاد را یادداشت برداری میکنم. ولی اگر خواسته باشید میتونید صحبت های کامل ایشان را پیرامون عرفان، عشق و دیگر مسایل را از اینجا گوش بدهید
در پناه حق باشید
یا علی مدد