تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۱۸/بهمن/۸۹ ۱۱:۴۶)علی 110 نوشته است: [ -> ]وَ قَضى‏ رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً كَريماً (23)
وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّياني‏ صَغيراً (24) اسراء

و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستيد! و به پدر و مادر نيكى كنيد! هر گاه يكى از آن دو، يا هر دوى آنها، نزد تو به سن پيرى رسند، كمترين اهانتى به آنها روا مدار! و بر آنها فرياد مزن! و گفتار لطيف و سنجيده و بزرگوارانه به آنها بگو! (23)
و بالهاى تواضع خويش را از محبّت و لطف، در برابر آنان فرود آر! و بگو: «پروردگارا! همان‏گونه كه آنها مرا در كوچكى تربيت كردند، مشمول رحمتشان قرار ده!» (24)

از امام هشتم علیه السلام روايت شده است كه امام صادق علیه السلام فرمود:
- اگر خداوند در منع نافرمانى والدين، لفظى كوتاه‏تر از اين كلمه، سراغ داشت، همان را بكار مى‏برد.
در روايت ديگر است كه:
- كمترين حد نافرمانى پدر و مادر، گفتن اف است و اگر خداوند، چيزى آسانتر و كوچكتر از آن، در نافرمانى پدر و مادر سراغ داشت، از آن منع مى‏كرد.
در روايت ديگر است كه:
- عاق والدين، هر چه مى‏خواهد بكند. او هرگز داخل بهشت نمى‏شود


ترجمه‏صحيفه‏سجاديه (آيتى) ص : 157
نيايش بيست و چهارم (دعای ایشان در حق پدر و مادرشان)

بار خدايا، درود بفرست بر بنده‏ات و پيامبرت محمد و خاندان او كه همه پاكانند. و برترين صلوات خود و رحمت خود و بركات و سلام خود، خاص آنان گردان.
اى خداوند، پدر و مادر مرا نيز به كرامت خود و رحمت خود مخصوص گردان، اى مهربان‏ترين مهربانان.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش و وظيفه‏ام را نسبت به پدر و مادرم به من الهام كن و همه دانش خدمتگزارى به آن دو را به من بياموز و مرا به گزاردن آنچه به من الهام كرده‏اى برگمار و توفيق ده تا آنچه را كه از علم به من ارزانى داشته‏اى به كار بندم، تا چيزى از آنچه مرا آموخته‏اى فرو نگذارم و پيكرم از آنجا آنچه مرا الهام كرده‏اى مانده نگردد.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش همچنان كه ما را به وجود او شرافت بخشيدى، و درود بفرست بر محمد و خاندانش همچنان كه به بركت وجود او براى ما بر ديگر مردم حقى واجب گردانيدى.
بار خدايا، چنان كن كه هيبت پدر و مادرم در دل من چنان باشد كه هيبت پادشاهى سخت مهيب، و به آن دو نيكى و مهربانى كنم آن سان كه مادرى مهربان به فرزند خود نيكى و مهربانى كند. خداوندا، فرمانبردارى از پدر و مادر و نيكى و مهربانى مرا در حق ايشان براى من شادى بخش‏تر گردان از به خواب رفتن بى‏خوابى كشيدگان و آب سرد نوشيدن جگر سوختگان، تا ميل و خواهش ايشان را بر ميل و خواهش خويش برترى نهم و خشنوديشان را بر خشنودى خود پيش دارم.
خداوندا، چنان كن كه نيكى و مهربانى آن دو را در حق خود بسيار شمرم هر چند اندك بود و نيكى و مهربانى خود را در حق آن دو اندك شمرم هر چند بسيار بود.
خداوندا، آواز مرا در پيشگاه ايشان پست گردان و سخنم را خوشايندشان نماى و با ايشان نرمخوييم ده و دل من بر ايشان مهربان ساز و چنان كن كه با آنان به مدارا رفتار كنم و بر آنان مشفق باشم. خداوندا، آن دو را پاداش ده كه مرا پرورده‏اند و از ثواب بهره‏مند گردان كه مرا گرامى داشته‏اند، و حق ايشان نگه‏دار كه مرا در خردى محافظت كرده‏اند.
بار خدايا، هر آزار كه از من به آن دو رسيده و هر ناپسند كه از من در حق آن دو سر زده و هر حقى از آن دو كه من ضايع كرده‏ام، همه را سبب كاستن از گناهانشان و علوّ درجاتشان و افزونى حسناتشان قرار ده، اى خداوندى كه سيئات را به چند برابر حسنات بدل مى‏فرمايى.
خداوندا، هر تعدّى كه در گفتار و هر تجاوز كه در رفتار بر من روا داشته‏اند و هر حقى كه از من تباه كرده‏اند و هر قصور كه در وظايف خود نسبت به من ورزيده‏اند، همه را به ايشان بخشيدم و به احسان ارزانى داشتم. از تو خواهم كه بار عواقب آن از دوش آن دو بردارى، كه مرا به آن دو ادعايى نيست و نمى‏گويم كه در نيكى و مهربانى با من دستخوش مسامحه گشته‏اند و از آنچه بر من روا داشته‏اند ملول نيستم، اى پروردگار من.
اى خداوند، حق ايشان بر من واجب تر است و احسانشان در حق من ديرينه‏تر و نعمتشان بيش از آن است كه من بخواهم به عدالت قصاص كنم يا به مثل مقابله. اى خداوند، اگر چنين كنم، پس آن همه سالها كه در پرورش من سر كردند و آن همه رنج كه در نگهدارى من بر خود هموار ساختند و آن همه سختى كه به جان خريدند تا من در آسايش باشم، چه خواهد شد؟ نه هرگز نتوانند همه حقى را كه بر گردن من دارند به تمامى استيفا كنند و من نيز آن سان كه شايسته آنهاست هرگز نتوانم حقشان شناخت و هرگز نتوانم حق خدمتشان را به جاى آورم. پس درود بفرست بر محمد و خاندانش و مرا يارى ده - اى بهتر از هر كس ديگر كه از او يارى خواهند - و توفيقم ده - اى راه نماينده‏ترين كسان كه بدو روى مى‏نهند - و مرا در روزى كه هر كس در برابر عملش جزا داده مى‏شود و بر كس ستم نرود، در شمار آن گروه كه پدر و مادر را نافرمانى كرده‏اند قرار مده.
بار خدايا، بر محمد و آل او و ذريّه او درود بفرست و پدر و مادر مرا به برترين موهبتهايى كه خاص پدران و مادران بندگان مومن خود گردانيده‏اى، مخصوص گردان. اى مهربان‏ترين مهربانان.
خداوندا، پس از هر نماز من و در هر وقت ديگر از اوقات شب و در هر ساعت از ساعات روز، پدر و مادرم را از ياد من مبر.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش و مرا به سبب دعايى كه در حق ايشان مى‏كنم بيامرز و آن دو را به سبب نيكى و مهربانى كه در حق من كرده‏اند به مغفرت خويش بنواز و به شفاعت من از ايشان خشنود شو و نيك خشنود شو. و آنان را گرامى دار و به جايهاى امن و آسايش بهشت رسان.
خداوندا، آن دو را شفيع من گردان اگر پيش از من آمرزيده‏اى، و مرا شفيع ايشان گردان اگر پيش از ايشان آمرزيده‏اى، تا من و پدرم و مادرم در سايه لطف و رأفت تو، در سراى كرامت و جايگاه مغفرت و رحمت تو، همنشين هم گرديم، كه تو را بخشايش بزرگ است و نعمت دير ساله. و أنت ارحم الراحمين.