---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم)»---
« ترجمه ي آيات مبارکه ي 121 الی 130سوره ي شريفه ي آل عمران »
« و (به یاد آور) زمانی را که (در آستانه ی جنگ اُحُد) صبحگاهان ، از میان خانواده ی خود ، جهت انتخاب اردوگاه جنگ برای مؤمنان ، بیرون رفتی . و خداوند ، شنوا و داناست . (121) »
« (و به یادآور) زمانی را که دو طایفه از شما تصمیم گرفتند سستی نشان دهند (و از وسط راه بازگردند) ؛ و خداوند یاور آنها بود (که از این فکر بازگردند) ؛ و افراد با ایمان ، باید تنها بر خدا توکّل کنند . (122) »
« خداوند شما را در « بَدر » یاری کرد (و پیروز شدید) ؛ در حالی که شما (نسبت به آنها) ، ناتوان بودید . پس ، از (مخالفتِ فرمانِ) خدا بپرهیزید تا شکر نعمت او را به جا آورده باشید ! 123) »
« در آن هنگام که به مؤمنان می گفتی : « آیا کافی نیست که پروردگارتان ، شما را به سه هزار نفر از فرشتگان ، که (از آسمان) فرود می آیند ، یاری کند ؟! » 124) »
« آری ، (امروز هم) اگر استقامت و تقوا پیشه کنید ، و دشمن به همین زودی به سراغ شما بیاید ، پروردگارتان شما را به پنج هزار نفر از فرشتگان نشان دار ، مدد خواهد داد . (125) »
« ولی این (یاری فرشتگان) را خداوند فقط برای بشارت ، و اطمینان خاطر شما قرار داده ؛ و گرنه ، پیروزی تنها از جانب خداوندِ توانای حکیم است . (126) »
« (این وعده) برای این است که قسمتی از (پیکرِ لشکرِ) کافران را قطع کند ؛ یا آنها را با ذلّت برگرداند ؛ تا مأیوس و ناامید ، باز گردند . (127) »
« هیچ گونه اختیاری (درباره ی عفو کافران ، یا مؤمنان فراری از جنگ ،) برای تو نیست ؛ مگر این که (خدا) بخواهد آنها را ببخشد ، یا مجازات کند ؛ زیرا آنها ستمکارند . (128) »
« و آنچه در آسمانها و زمین است ، از آن خداست . هر کس را بخواهد (و شایسته بداند) ، می آمرزد ؛ و هر کس را بخواهد ، مجازات می کند ؛ و خداوند آمرزنده ی مهربان است . (129) »
« ای کسانی که ایمان آورده اید ! رِبا (و سودِ پول) را چند برابر نخورید . و از (مخالفتِ فرمانِ) خدا بپرهیزید ، تا رستگار شوید . (130) »
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم)»---
« ترجمه ي آيات مبارکه ي 131 الی 140سوره ي شريفه ي آل عمران »
«و از آتشی بپرهیزید که برای کافران آماده شدهاست ! (131) »
« و خدا و پیامبر را اطاعت کنید ، تا مشمول رحمت شوید . (132) »
« و شتاب کنید برای رسیدن به آمرزش پروردگارتان ؛ و بهشتی که وسعت ، آسمانها و زمین است ؛ و برای پرهیزکاران آماده شده است . (133) »
« (همان) کسانی که در توانگری و تنگدستی ، انفاق می کنند ؛ و خشم خود را فرو می برند ؛ و از (خطای) مردم در می گذرند ؛ و خدا نیکوکاران را دوست می دارد . (134) »
« و کسانی که هرگاه مرتکب عمل زشتی شوند ، یا به خود ستم کنند ، خدا را یاد کرده ؛ و برای گناهانِ خود ، طلب آمرزش می کنند - و کیست جز خدا که گناهان را ببخشد ؟ - و اصرار بر گناه ، نمی ورزند ، در حالی که آگاهند . (135) »
« چنین کسانی پاداششان آمرزش پروردگار است ، و باغهایی بهشتی که از پایِ درختانِ آن ، نهرها جاری است ؛ جاودانه در آن می مانند ؛ و چه نیکو است پاداش عمل کنندگان ! (136) »
« پیش از شما ، سنّت ها (و مجازات های الهی بر طبق اعمال امّت ها) وجود داشت پس در روی زمین ، گردش کنید و ببینید سرانجام تکذیب کنندگان ( ِ آیاتِ خدا) چگونه بوده است ؟! (137) »
« این ، بیان و هشداری است برای عموم مردم ؛ و هدایت و اندرزی است برای پرهیزکاران . (138) »
« هرگز سُست نشوید ! و غمگین نگردید ؛ و شما بَرترید اگر ایمان داشته باشید . (139) »
« اگر (در جنگ اُحُد ،) به شما جراحتی رسید (و ضربه ای وارد شد) ، به آن جمعیّت (نیز در جنگ بَدر) ، جراحتی همانند آن وارد گردید . و ما این روز ها (ی پیروزی و شکست) را در میان مردم می گردانیم ؛ (و این خاصیّت زندگی دنیاست) تا خدا ، افرادی را که ایمان آورده اند ، مشخّص سازد ؛ و (خداوند) از میانِ خودتان ، شاهدانی برگیرد . و خدا ستمکاران را دوست نمی دارد . (140) »
راتس گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم)»---
« ترجمه ي آيات مبارکه ي 141 الی 150سوره ي شريفه ي آل عمران »
« و تا خداوند ، افراد با ایمان را خالص گرداند (و ورزیده شوند) ؛ و کافران را (به تدریج) نابود سازد . (141) »
« آیا چنین پنداشتید که (تنها با ادّعای ایمان) وارد بهشت خواهید شد ، در حالی که خداوند هنوز مجاهدانِ از شما و صابران را مشخّص نساخته است ؟! (142) »
« و شما مرگ (و شهادت در راه خدا) را ، پیش از آن که با آن رو به رو شوید ، آرزو می کردید ؛ سپس آن را (با چشم خود) دیدید ، در حالی که به آن نگاه می کردید (و حاضر نبودید به آن تن دهید .) (143) »
« محمّد فقط فرستاده ی خداست ؛ پیش از او ، فرستادگانِ دیگری نیز بودند ؛ آیا اگر او بمیرد یا کشته شود ، شما به گذشته (و دوران جاهلیّت) بازمیگردید ؟! و هر کس به گذشته بازگردد ، هرگز به خدا ضرری نمی رساند ؛ و خداوند به زودی شاکران (و ثابت قدمان) را پاداش خواهد داد . (144) »
« هیچ کس ، جز به فرمانِ خدا ، نمی میرد ؛ سرنوشتی است تعیین شده ؛ و هر کس پاداشِ دنیا را بخواهد (و در زندگی خود ، در این راه گام بردارد ،) سهمی از آن را به او خواهیم داد ؛ و هر کس پاداشِ آخرت را بخواهد ، سهمی از آن به او می دهیم ؛ و به زودی شکرگزاران را پاداش خواهیم داد . (145) »
« چه بسا پیامبرانی که مردانِ الهیِ فراوانی به همراه آنان جنگ کردند . آنها (هیچ گاه) در برابر آنچه در راه خدا به آنان می رسید ، سستی نکردند و ناتوان نشدند و تن به تسلیم ندادند ؛ و خداوند استقامت کنندگان را دوست دارد . (146) »
« سخنشان تنها این بود که : « پروردگارا ! گناهان و تندروی های ما در کارها را بر ما ببخش . قدمهای ما را استوار بدار . و ما را بر جمعیّت کافران ، پیروز گردان . » (147) »
« از این رو خداوند پاداشِ دنیا ، و پاداشِ نیکِ آخرت را به آنها داد ؛ و خداوند نیکوکاران را دوست می دارد . (148) »
« ای کسانی که ایمان آورده اید ! اگر از کسانی که کافر شده اند اطاعت کنید ، شما را به گذشته هایتان باز می گردانند ؛ و سرانجام ، زیانکار خواهید شد . (149) »
« (آنها تکیه گاه شما نیستند ،) بلکه ولیّ و پشتیبان شما ، خداست ؛ و او بهترین یاوران است . (150) »
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم)»---
« ترجمه ي آيات مبارکه ي 151 الی 160سوره ي شريفه ي آل عمران »
« به زودی در دلهای کافران ، به سبب این که ، چیز هایی را برای خدا همتا قرار دادند که (خداوند) هیچ گونه دلیلی درباره ی آن نازل نکرده بود ، رُعب و وحشت می افکنیم ؛ و جایگاه آنها ، آتش است ؛ و چه بد است جایگاه ستمکاران ! (151) »
« خداوند ، وعده ی خود را به شما ، (درباره ی پیروزی بر دشمن در اُحُد ،) تحقّق بخشید ؛ در آن هنگام که دشمنان را به فرمان او ، به قتل می رساندید ؛ تا این که سُست شدید ؛ و در کار (حفظ سنگرها) به نزاع پرداختید ؛ و بعد از آن که خداوند آنچه را دوست می داشتید (از غلبه بر دشمن) به شما نشان داد ، نافرمانی کردید . بعضی از شما ، خواهان دنیا بودند ؛ و بعضی خواهان آخرت . سپس خداوند شما را از غلبه بر آنان بازگرداند ؛ (و پیروزی شما به شکست انجامید ؛) تا شما را بیآزماید . و او شما را بخشید ؛ و خداوند نسبت به مؤمنان ، دارای احسان و بخشش است . (152) »
« (به خاطر بیآورید) هنگامی را که از کوه بالا می رفتید ؛ و (یا در بیابان پراکنده می شدید ؛ و از وحشت ،) به هیچ کس (از عقب ماندگان) نگاه نمی کردید ؛ در حالی که پیامبر از پشت سر شما را صدا می زدو سپس اندوهها را یکی پس از دیگری به شما جزا داد ؛ این به خاطر این بود که دیگر نه برای از دست رفتن چیزی (مانند غنایم جنگی) غمگین شوید ، و نه به خاطر مصیبت هایی که بر شما وارد می گردد . و خداوند از آنچه انجام می دهید ، آگاه است . (153) »
« سپس به دنبال این غم و اندوه ، آرامشی بر شما فرستاد . این آرامش ، به صورت خواب سَبُکی بود که (در شب بعد از حادثه ی اُحُد ،) گروهی از شما را فرا گرفت ؛ امّا گروه دیگری در فکر جان خویش بودند ؛ (و خواب به چشمانشان نرفت .) آنها گمانهای نادرستی همچون گمانهای دوران جاهلیّت - درباره ی خدا داشتند ؛ و می گفتند : « آیا سهمی از پیروزی نصیب ما می شود ؟! » بگو : « همه ی کارها (و پیروزی ها) به دست خداست . » آنها در دلِ خود ، چیزی را پنهان می دارند که برای تو آشکار نمی سازند ؛ می گویند : « اگر ما سهمی از پیروزی داشتیم ، در اینجا کشته نمی شدیم . » بگو : « اگر در خانه های خود نیز ، بودید ، آنهایی که کشته شدن بر آنها مقرّر شده بود ، قطعاً به سوی قتلگاه های خود ، بیرون می آمدند (و کشته می شدند) . و اینها برای این است که خداوند ، آنچه در سینه هایتان پنهان می دارید ، بیآزماید ؛ و آنچه را در دلهای شما (از ایمان) است ، خالص گرداند ؛ و خداوند از آنچه در درون سینه هاست ، آگاه است . » (154) »
« کسانی از شما که در روزِ رو به رو شدنِ دو جمعیّت با یکدیگر (در جنگ اُحُد) ، فرار کردند ، شیطان آنها را بر اثر بعضی از گناهانی که مرتکب شده بودند ، به لغزش انداخت ؛ ولی خداوند آنها را بخشید . زیرا خداوند ، آمرزنده و دارای حِلم است . (155) »
« ای کسانی که ایمان آورده اید ! همانند کافران نباشید که چون برادرانشان به مسافرتی می روند (و می میرند) یا در جنگ شرکت می کنند (و کشته می شوند) ، می گویند : « اگر آنها نزد ما بودند ، نمی مردند و کشته نمی شدند ! » (شما از این گونه سخنان نگویید ،) تا خدا این حسرت را بر دل آنها بگذارد . خداوند ، زنده می کند و می میراند ؛ (و زندگی و مرگ ، به دست اوست ؛) و خدا به آنچه انجام می دهید ، بیناست . (156) »
« و اگر در راه خدا کشته شوید یا بمیرید ، (زیان نکرده اید ؛ زیرا) آمرزش و رحمت خدا ، از آنچه (آنها در طول عمر خود ،) جمع آوری می کنند ، بهتر است . (157) »
« و اگر بمیرید یا کشته شوید ، به سوی خدا محشور می شوید . (و در جوارِ رحمتِ او خواهید بود . ) (158) »
« به سببِ رحمتِ الهی ، در برابر مؤمنان ، نرم و مهربان شدی ! و اگر خشن و سنگ دل بودی ، از اطراف تو ، پراکنده می شدند . پس آنها را ببخش و برای آنها آمرزش بطلب ؛ و در کارها ، با آنان مشورت کن ! امّا هنگامی که تصمیم گرفتی ، (قاطع باش و) بر خدا توکّل کن ؛ زیرا خداوند توکّل کنندگان را دوست دارد . (159) »
« اگر خداوند شما را یاری کند ، هیچ کس بر شما غلبه نخواهد کرد ؛ و اگر دست از یاریِ شما بردارد ، کیست بعد از او ، شما را یاری کند ؟! و مؤمنان باید ، تنها بر خداوند توکّل کنند . (160) »
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم)»---
« ترجمه ي آيات مبارکه ي 161 الی 170سوره ي شريفه ي آل عمران »
« ممکن نیست هیچ پیامبری خیانت کند . و هر کس خیانت کند ، روزِ رستاخیز ، آنچه را در آن خیانت کرده ، (با خود به صحنه ی محشر) می آورد ؛ سپس (نتیجه ی) اعمالِ هر کس ، به طور کامل به او داده می شود ؛ و به آنها ستمی نخواهد شد . (161) »
« آیا کسی که به دنبال رضای خدا بوده ، همانند کسی است که به خشم الهی گرفتار شده و جایگاه او جهنّم ، و پایانِ کارِ او بسیار بد است ؟! (162) »
« هر یک از آنان ، درجه و مقامی در پیشگاه خدا دارند ؛ و خداوند به آنچه انجام می دهند ، بیناست . (163) »
« خداوند بر مؤمنان نعمتِ بزرگی بخشید ، هنگامی که در میانِ آنها ، پیامبری از خودشان برانگیخت ؛ تا آیاتِ او را بر آنها بخواند ، و آنها را پاکیزه سازد و کتاب و حکمت بیآموزد ؛ هر چند پیش از آن ، در گمراهیِ آشکار بودند . (164) »
« آیا هنگامی که مصیبتی (در اُحُد) به شما رسید ، در حالی که دو برابرِ آن را (در بَدر بر دشمن) وارد ساخته بودید ، گفتید : « این مصیبت از کجاست » ؟! بگو : « از ناحیه ی خودِ شماست (که در جنگ احد ، با دستور پیامبر مخالفت کردید) ! خداوند بر هر چیزی توانا است . (165) »
« و آنچه (در احد ،) روزی که دو گروه ( ِ مؤمنان و کافران) با هم نبرد کردند به شما رسید ، به فرمان خدا (و طبق سنّت الهی) بود ؛ و برای این بود که مؤمنان را مشخّص کند . (166) »
« و (نیز) برای این بود که منافقان شناخته شوند ؛ آنهایی که به ایشان گفته شد : « بیایید در راه خدا نبرد کنید ؛ یا (از حریم ِ خود ،) دفاع نمایید . » گفتند : « اگر می دانستیم جنگی روی خواهد داد ، از شما پیروی می کردیم . (امّا می دانیم جنگی نمی شود .) » آنها در آن روز ، به کفر نزدیک تر بودند تا به ایمان ؛ به زبانِ خود چیزی می گویند که در دلهایشان نیست . و خداوند به آنچه کتمان می کنند ، آگاه تر است . (167) »
« همان کسانی (از منافقان) که به برادرانِ (مؤمنِ) خود - در حالی که از حمایتِ آنها دست کشیده بودند - گفتند : « اگر از ما پیروی می کردند ، کشته نمی شدند . » بگو : « (اگر می توانید مرگِ افراد را پیش بینی کنید ،) پس مرگ خودتان را از خودتان دور سازید اگر راست می گویید ! » (168) »
« (ای پیامبر!) هرگز گمان مبر کسانی که در راهِ خدا کشته شدند ، مرده اند ! بلکه زنده اند ، و نزد پروردگارشان روزی داده می شوند . (169) »
« آنها به خاطر نعمت هایی که خداوند از فضلِ خود به ایشان بخشیده است ، خوشحال اند ؛ و به خاطر کسانی که هنوز به آنها ملحق نشده اند [ = مجاهدان و شهیدان آینده ] ، شادِ مانند ؛ نه ترسی بر آنهاست ، و نه اندوهی خواهند داشت . (170) »
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---
ترجمه ی آیات شریفه ی 191 الی 200 سوره ی مبارکه ی بقره
و هر كجا بر ايشان دست يافتيد آنان را بكشيد و همان گونه كه شما را بيرون راندند آنان را بيرون برانيد [چرا كه] فتنه [= شرك] از قتل بدتر است [با اين همه] در كنار مسجد الحرام با آنان جنگ مكنيد مگر آنكه با شما در آن جا به جنگ درآيند پس اگر با شما جنگيدند آنان را بكشيد كه كيفر كافران چنين است (۱۹۱)
و اگر بازايستادند البته خدا آمرزنده مهربان است (۱۹۲)
با آنان بجنگيد تا ديگر فتنه اى نباشد و دين مخصوص خدا شود پس اگر دست برداشتند تجاوز جز بر ستمكاران روا نيست (۱۹۳)
اين ماه حرام در برابر آن ماه حرام است و [هتك] حرمتها قصاص دارد پس هر كس بر شما تعدى كرد همان گونه كه بر شما تعدى كرده بر او تعدى كنيد و از خدا پروا بداريد و بدانيد كه خدا با تقوا پيشگان است(۱۹۴)
و در راه خدا انفاق كنيد و خود را با دست خود به هلاكت مي افكنيد و نيكى كنيد كه خدا نيكوكاران را دوست مى دارد (۱۹۵)
و براى خدا حج و عمره را به پايان رسانيد و اگر [به علت موانعى] بازداشته شديد آنچه از قربانى ميسر است [قربانى كنيد] و تا قربانى به قربانگاه نرسيده سر خود را می تراشيد و هر كس از شما بيمار باشد يا در سر ناراحتيى داشته باشد [و ناچار شود در احرام سر بتراشد] به كفاره [آن بايد] روزهاى بدارد يا صدقه اى دهد يا قربانى ای بكند و چون ايمنى يافتيد پس هر كس از [اعمال] عمره به حج پرداخت [بايد] آنچه از قربانى ميسر است [قربانى كند] و آن كس كه [قربانى] نيافت [بايد] در هنگام حجسه روز روزه [بدارد] و چون برگشتيد هفت [روز ديگر روزه بداريد] اين ده [روز] تمام است اين [حج تمتع] براى كسى است كه اهل مسجد الحرام [= مكه] نباشد و از خدا بترسيد و بدانيد كه خدا سخت كيفر است (۱۹۶)
حج در ماههاى معينى است پس هر كس در اين [ماه]ها حج را [برخود] واجب گرداند [بداند كه] در اثناى حج همبسترى و گناه و جدال [روا] نيست و هر كار نيكى انجام مى دهيد خدا آن را مى داند و براى خود توشه برگيريد كه در حقيقت بهترين توشه پرهيزگارى است و اى خردمندان از من پروا كنيد (۱۹۷)
بر شما گناهى نيست كه [در سفر حج] از فضل پروردگارتان [روزى خويش] بجوييد پس چون از عرفات كوچ نموديد خدا را در مشعر الحرام ياد كنيد و يادش كنيد كه شما را كه پيشتر از بيراهان بوديد فرا راه آورد(۱۹۸)
پس از همان جا كه [انبوه] مردم روانه مى شوند شما نيز روانه شويد و از خداوند آمرزش خواهيد كه خدا آمرزنده مهربان است (۱۹۹)
و چون آداب ويژه حج خود را به جاى آورديد همان گونه كه پدران خود را به ياد مى آوريد يا با يادكردنى بيشتر خدا را به ياد آوريد و از مردم كسى است كه مى گويد پروردگارا به ما در همين دنيا عطا كن و حال آنكه براى او در آخرت نصيبى نيست (۲۰۰)
[align=CENTER]
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه
---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---
ترجمه ی آیات شریفه ی 201 الی 210 سوره ی مبارکه ی بقره
و بعضى مى گویند: «پروردگارا! به ما در دنیا (نیکى) عطا کن! و در آخرت نیز (نیکى) مرحمت فرما! و ما را از عذاب آتش نگاه دار!» (201)
آنها از کار (و دعاى) خود، نصیب و بهرهاى دارند; و خداوند، سریع الحساب است. (202)
و خدا را در روزهاى معینى یاد کنید! (روزهاى 11 و 12 و 13 ماه ذى حجه). و هر کس شتاب کند، (و ذکر خدا را) در دو روز انجام دهد، گناهى بر او نیست، و هر که تاخیر کند، (و سه روز انجام دهد نیز) گناهى بر او نیست; براى کسى که تقوا پیشه کند. و از خدا بپرهیزید! و بدانید شما به سوى او محشور خواهید شد! (203)
و از مردم، کسانى هستند که گفتار آنان، در زندگى دنیا مایه اعجاب تو مى شود; (در ظاهر، اظهار محبت شدید مى کنند) و خدا را بر آنچه در دل دارند گواه مى گیرند. (این در حالى است که) آنان، سرسخت ترین دشمنانند. (204)
(نشانه آن، این است که) هنگامى که روى برمى گردانند (و از نزد تو خارج مى شوند)، در راه فساد در زمین، کوشش مى کنند، و زراعتها و چهارپایان را نابود مى سازند; (با اینکه مى دانند) خدا فساد را دوست نمىدارد. (205)
و هنگامى که به آنها گفته شود: «از خدا بترسید!» (لجاجت آنان بیشتر مىشود)، و لجاجت و تعصب، آنها را به گناه مى کشاند. آتش دوزخ براى آنان کافى است; و چه بد جایگاهى است! (206)
بعضى از مردم (با ایمان و فداکار، همچون على (علیه السلام) در «لیلة المبیت» به هنگام خفتن در جایگاه پیغمبر ص)، جان خود را به خاطر خشنودى خدا مى فروشند; و خداوند نسبت به بندگان مهربان است. (207)
اى کسانى که ایمان آوردهاید همگى در صلح و آشتى درآیید! و از گامهاى شیطان، پیروى نکنید; که او دشمن آشکار شماست (208)
و اگر بعد از این همه نشانههاى روشن، که براى شما آمده است، لغزش کردید (و گمراه شدید)، بدانید (از چنگال عدالت خدا، فرار نتوانید کرد;) که خداوند، توانا و حکیم است. (209)
آیا (پیروان فرمان شیطان، پس از این همه نشانهها و برنامههاى روشن) انتظار دارند که خداوند و فرشتگان، در سایههائى از ابرها به سوى آنان بیایند (و دلایل تازهاى در اختیارشان بگذارند؟! با اینکه چنین چیزى محال است!) و همه چیز انجام شده، و همه کارها به سوى خدا بازمى گردد. (210)
راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه