تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۲۳/تیر/۹۱ ۷:۲۳)یا صاحب الزمان نوشته است: [ -> ][ دعوت به اخلاص ]
پس ای عزیز ! در کارهای خود دقیق شو و از نفس خود در هر عملی حساب بکش و او را در برابر هر امری , إستنطاق کن که آیا إقدامش در خیرات و برای امور شریفه برای چیست ؟ دردش چیست که می خواهد از مسائل نماز شب سؤال کند ؟ یا أذکار آن را تحویل بدهد ؟ می خواهد برای خدا مسأله بفهمد یا بگوید ؟ یا می خواهد خود را از أهلِ آن قلمداد کند ؟ چرا سفر زیارتی که رفته با هر وسیله است به مردم می فهماند ؟ حتّی عددش را . چرا صدقاتی را که در خفا می دهد , راضی نمی شود که کسی از او مطّلع نشود ؟ به هر راهی شده , سخنی از آن به میان آورده , به مردم ارائه می دهد . اگر برای خدا است و می خواهد که مردم دیگر به او تأسّی کنند , و مشمولِ « اَلدّالُّ عَلَی الخَیرِ کَفاعِلِه » گردد , إظهارش خوب است . شکر خدا کند به این ضمیر صاف و قلب پاک . ولی ملتفت باشد که در مناظره ی با نفس , گولِ شیطنت او را نخورده باشد , و عمل ریایی را با صورت مقدّسی به خوردش ندهد . و اگر برای خدا نیست , ترک آن اظهار کند که این « سُمعه » است , و از شجره ی ملعونه ی ریا است و عمل او را خداوندِ منّان قبول نمی فرماید و امر می فرماید در سجّین قرار دهند . باید به خدای تعالی از شرّ مکائد نفس پناه ببریم که مکائد آن خیلی دقیق است ولی اجمالاً می دانیم که اعمال ما خالص نیست .
اگر ما بنده ی مخلص خداییم چرا شیطان در ما این قدر تصرّف دارد ؟ با آن که او با خدای خود عهد کرده است که با « عِبادالله المخلصین » کار نداشته باشد , و دست به ساحت قدس آن ها دراز نکند .
به قول شیخ بزرگوار ما ـ دامّ ظِلّهُ ـ شیطان , سگِ درگاه خدا است . اگر کسی با خدا آشنا باشد , به او عوعو نکند و او را اذیّت نکند . سگِ درِ خانه , اشنایان صاحب خانه را دنبال نکند . شیطان نمی گذارد کسی که آشنایی به صاحب خانه ندارد , وارد خانه شود . پس اگر دیدی , شیطان با تو سر و کار دارد , بدان که کارهایت از رویِ إخلاص نبوده و برای حقّ تعالی نیست . اگر شما مخلصید , چرا چشمه های حکمت از قلب شما به زبان جاری نشده , با این که چهل سال است به خیال خود , قربةً إلی الله عمل می کنید . با این که در حدیث وارد است که کسی که از برای خدا چهل صباح , اخلاص ورزد , جاری گردد چشمه های حکمت از قلبش به زبانش (1) . پس بدان اعمال ما برای خدا نیست و خودمان هم ملتفت نیستیم و درد بی درمان همین جاست .
وای به حال اهل اطاعت و عبادت و جمعه و جماعت و علم و دیانت که وقتی چشم بگشایند و سُلطانِ آخرت خیمه برپا کند , خود را اهلِ مَعاصیِ کبیره , بلکه از اهل کفر و شِرک , بدتر ببینند و نامه ی أَعمالشان سیاه تر باشد .
وای به حال کسی که با نماز و طاعتش , وارد جهنّم شود . امان از کسی که صورت صدقه و زکاة و صوم و صلاة او , صورت هایی باشد که زشت تر از آن ها تصوّر نشود .
بیچاره تو مشرکی . خداوند به فضل خود , موحّد أهل معصیتِ عصیان کار را می آمرزد أن شاء الله , ولیکن فرموده است که شرک را نمی آمرزم , اگر بی توبه از دنیا برود . (2)

(1) بحارالانوار , ج 70 , ص 240 و 242 .
(2) چهل حدیث , ص 43 و 44 .

(۲۷/تیر/۹۱ ۹:۰۸)یا صاحب الزمان نوشته است: [ -> ][ چه جای این همه عشوه و تدلّل ]
ای عزیز این قدر لاف خدا مزن . این قدر دعوی حبّ خدا مکن . ای عارف , ای صوفی , ای حکیم , ای مجاهد , ای مرتاض , ای فقیه , ای مؤمن , ای مقدّس , ای بیچاره های گرفتار , ای بدبخت های دچار مکاید نفس و هوای آن , ای بیچارگان گرفتار آمال و آمانی و حبِّ نفس ! همه بیچاره هستید . همه از خلوص و خداخواهی فرسنگ ها دورید . این قدر حسن ظنّ به خود نداشته باشید . این قدر عشوه و تدلّل نکنید . از قلوب خود بپرسید ببینید خدا را می جوید یا خودخواه است ؟ موحِّد است و یکی طلب , یا مشرک است ؟
پس این عُجب ها یعنی چه ؟ این قدر به عمل بالیدن چه معنی دارد ؟ عملی که فرضاً تمام اجزاء و شرایطش درست باشد و خالی از ریا و عجب و شرک و سایر مفسدات باشد [و] قیمتش رسیدن به شهوات بطن و فرج است چه قابلیّتی دارد که این قدر تحویل ملائکه می دهید ؟ این أعمال را باید مستور از چشم ها داشت . این أعمال از قبایح و فجایع است . باید انسان از آن ها خجالت بکشد و ستر آن ها را کند .
خداوندا به تو پناه میبریم ما بیچاره ها از شرّ شیطان و نفس امّاره . تو خودت ما را از مکائد آن ها حفظ فرما به حقّ محمّد و آله ـ صلّی الله علیهم ـ . (1)

(1) چهل حدیث , ص 65 و 66 .