تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام دوستان
در مقاله ای که در پیش روی دارید تحقیقات مختصیر هستش در باره ایجاد فرقه بابیه .
بسم الله الرحمن الرحیم

در میان اهالی علم و دانش ، دوگروه برای خود مسکین و برای دیگران خطرناک اند:
آنان که چیزی را رد میکنند در حالی که در آن تخصص ندارند .
آنان که بر باور خود اصرار میورزند بدون این که نظر مجالفان را دیده و فهمیده باشند.
پیش سخن
به راستی انتظار سخت است، آن هم در سخت ترین دوران ، دوران تا ریک غیبت، دورانی که دزدان راه، از کمی یاران باوفا و صدها نابسامانی دیگر سو استفاده نموده و همه هستی انسان ها را به تاراج میبرند.
آیا نباید بفکر راهنما بود؟
آیا نباید چشم به راه تابش آن آفتاب هستی شد؟
در دنیای پر زرق و برق امروز ، انسانها درکنار بدست آوردن آسایش و رفاه نیازمند حفظ عقاید دینی خود نیز هستند.
چرا امروزه فرق عرفانی زیاد شده است ؟
آیا این فرقه ها اساس الهی در آن وجود دارد؟
چرا همه سعی میکنند با مسیر هایی غیر دینی و بعضی ظاهرا دینی به سعادت و آرامش برسند؟
آیا به نظر شما سعادت در غیر دین است؟
در باره بهاییت و تاریخ آن سخنهای فراوانی گفته و نوشته شده است ، تا حدی که برخی به تحقیقاتی برای رد کردن و برخی برای حفظ ان .
در این مجال قرار است که بحث ریشه ای ( در حد توانمان ) برای شما انجام بدهیم که اساسا چرا یهاییت ایجاد و برای چه تا امروز پایدار مانده است ، ایا برحق بود که حفظ شد یا انکه برحق نشان دادند و حفظش کردند.
برای پاسخ به این سوال که چرا بهاییت شکل گرفت و چه کسانی برای شکل گرفتن این عقیده ننگین قدم برداشتند قدم به قدم با ما همراه باشید.
ما بر آن نیستیم که بگوییم اینها چه میگویند بلکه خواستیم در این بحث به این نکات برسیم که علل ایجاد این فرقه ها چند مسئله جزئی اما مهم است:
الف : بدست آوردن مقام و منسب دنیا.
ب : باز کردن دکانهایی برای مقابله مکتب حقه تشیع
ج : زدن ریشه اعتقادات اصیل الهی و جازدن تفکرات الحادی.
دوستان گرامی
ان شا الله در این مجال قصد بران است که در باره علل و تاریخچه ای از سیر شکل گیری این فرقه ضاله رو برسی کنیم و در مجال دیگر با داشتن پایه ای محکم به بحث در باره خود بهاییت بپردازیم
لازم است با مقدمه ای در باره حضرت مهدی دفتر نخست را آغاز کنیم
مجال نخست
تاریخچه ای کوتاه از تولد تا آغاز غیبت صغری
حضرت مهدی در سال 255 و به نقلی 256 ه.ق بدنیا آمدند. در سال 259 ه .ق با شهادت پدر بزرگوارشان امامت ایشان آغاز و از این زمان تا سال 329 ه.ق که توقیعی به جناب ابولحسن علی بن محمد سیمری میدهتد دوران غیبت صغری پایان یافته و دوران نیابت خاصه بسته شد. ( این تاریخ را به یاد داشته باشد )
منابع شیعه و اهل عامه این واقعه تاریخی را ثبت و ضبط کرده است و انکاری بر ان ندارند.
نمونه از اهل عامه نمونه هایی ذکر میکنیم :
1. ابن اثیر جزری (م 630ق) در الکامل فی التاریخ می نویسد:
«و فیها (سنة 260ق) توفی الحسن بن علی بن محمّد و هو والد محمّد الذی یعتقدونه المنتظر بسرداب سامراء»( [1] ).
2. محمّد بن طلحه شافعی (م 652ق):
«ابوالقاسم محمّد بن الحسن الخالص بن علی... هو المهدی الحجة الخلف الصالح...»( [2] ).
3. سبط ابن جوزی (م 654ق):
«فصل فی ذکر الحجة المهدی. هو محمّد بن الحسن علی... و هو الخلف الحجة صاحب الزمان، القائم المنتظر و التالی، و هو آخر الائمة...»( [3] ).
4. گنجی شافعی (م قرن هفتم قمری):
وی فصل آخر کتاب البیان فی اخبار صاحب الزمان را با عنوان «فی الدلالة علی جواز بقاء المهدی حیّا» تنظیم کرده و در این بخش، دلیلهای متعددی برای امکان زنده بودن و ادامه حیات امام مهدی علیه السلام بیان داشته است. وی می گوید همان گونه که عیسی و خضر و الیاس صدها سال است که زنده هستند، امکان زنده بودن امام مهدی نیز وجود دارد( [4] ).
5. ابن خلکان (م 681ق):
«ابوالقاسم محمّد بن الحسن العسکری بن علی الهادی... ثانی عشر الائمة الاثنی عشر علی اعتقاد الامامیة المعروف بالحجة... کانت ولادته یوم الجمعة منتصف شعبان سنة خمس و خمسین و مائتین...»([5] ).
6. علی بن محمّد بن صباغ مالکی (م 855ق):
وی باب دوازدهم کتاب الفصول المهمه را با این عنوان ذکر کرده:
«فی ذکر ابی القاسم محمّد الحجة الخلف الصالح ابن ابی محمّد الحسن الخالص».
نویسنده در این فصل، دلایلی را در اثبات حیات و زنده بودن امام مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) ذکر کرده است([6] ).
7. شمس الدین ذهبی (م 748ق):
وی در چهار کتابش تولد محمّد بن الحسن العسکری علیه السلام را یاد کرده است؛ از جمله در العبر فی خبر من غبر می نویسد:
الحسن بن علی الجواد بن محمّد... احد الائمّة الاثنی عشر الذین تعتقد الرافضة فیهم العصمة و هو والد المنتظر محمّد، صاحب السرداب»([7] ).
8. سید مؤمن شبلنجی (م 290ق) در نورالابصار فی مناقب آل بیت النبی المختار می نویسد:
«فصل فی ذکر مناقب محمّد بن الحسن الخالص بن علی... امّه امّ ولد... و کنیته ابوالقاسم...»( [8]).
9. سلیمان بن ابراهیم القندوزی (م 1294ق):
«فالخبر المعلوم المحقّق عند الثقاة انّ ولادة القائم علیه السلام کانت لیلة الخامس عشر من شعبان سنة خمس و خمسین و مائتین فی بلدة سامراء...»( [9] ).
10. خیر الدین زرکلی (م 1396ق):
«محمّد بن الحسن العسکری (الخالص) بن علی الهادی، ابوالقاسم: آخر الائمّة الاثنی عشر عند الامامیّة و هو المعروف عندهم بالمهدی، و صاحب الزمان، و المنتظر، والحجة و صاحب السرداب، ولد فی سامرّاء و مات ابوه و له من العمر نحو خمس سنین...»([10] )
و موارد دیگر که از ذکر ان خود داری میکنیم.
در بین جوامع شیعه اختلاف در تولد حضرت وجود ندارد و چون اهل سنت اعتقاد به عدم متولد شدن حضرت دارند نمونه هایی ذکر شد تا بگوییم که در کتب خودشان این واقعه ثبت شده است.
احادیث فراوانی در باره خصوصیات حضرت مهدی از کلام معصوم ذکر شده است
برای نمونه 318 حدیث درباره طول عمر حضرت ، 136 حدیث در زمینه اینکه حضرت آخرین و دوازدهمین ائمه هستند ، 95 حدیث در باره چهارمین فرزند حضرت رضا هستند ( یک نکته اگر کسی امام رض رو قبول داشته باشه حتما امام مهدی رو قبول خواهد داشت چون دیگر انشعابی وجود ندارد ( مانند واقفیه - زیدیه -اسماعیلیه )،
برای اشنایی بیشتر با این موضوع به کتاب منتخب الاثار لطف الله لطفی گلپایپانی مراجعه کنید که شرحی در این موضوع داده اند.
اگر مختصات ظاهری و نسبی و ... حضرت را که در احادیث نقل از معصوم است بشناسیم تا حد زیادی میتوان مدعی را از مدعا بشناسیم.
از احادیث معروفی در باره امام :
الف : از احادیث معروفی که همه آن را شنیده اند حدیث چابربن عبدالله انصاری است که یک به یک امامان معصوم نام برده شدند ( اصول کافی کتاب الحجة باب ما جاء فی الاثنی عشر و النص علیهم)
حدیث جابر بن عبد الله انصاری : ای جابر، آنان جانشینان من و امامان بعد از من اند. نخستین آنان علی ابن ابیطالب است و سپس به ترتیب: حسن بن علی، حسین بن علی، علی بن حسین، محمد بن علی، که در تورات به "باقر" معروف است و تو در هنگام پیری او را خواهی دید و هر وقت او را دیدی، سلام مرا به او برسان. پس از محمد بن علی نیز به ترتیب، جعفر بن محمد، موسی بن جعفر، علی بن موسی، محمد بن علی، علی بن محمد، حسن بن علی و پس از ایشان فرزندش می‌باشد که هم‌نام (محمد) و هم‌کنیه من (ابوالقاسم) است. اوست که از نظر مردم پنهان می‌شود و غیبت او طولانی می‌گردد تا آن جا که فقط افرادی که ایمان راسخ دارند، بر عقیدهٔ به او باقی می‌مانند.[11]
ب : در کتاب کمال الدین ( شیخ صدوق ) در روایتی اورده است که " برای قائم ما سه خصوصیت از انبای پیشین مقدر فرموده میلاد او مانند ولادت حضرت موسی و غیبتی همچون غیبت عیسی و تاخیر او مانند تاخیر نوح .... [12]

پس تا اینجا مشخص شد که دوازدهمین امام شیعه ،حضرت مهدی است ، حضرت متولد شدند در خفا وزمانی طولانی هم از بین مردم غایب میگردند و این غیبت موجب لغزش مردم میشود و در سن کهولت بصورت جوانی شاداب آشکار میشود و در زمان خروج بیعت هیچ ستمگری در پردنشان نیست ( سخن امام حسن مجتبی در مورد بیعت با معویه. ) اسنادی برای تولد حضرت ذکر شد .
کلام در این موضوع بسیار طولانی است اما به دلیل مطول نشدن متن از توضیحات اضافی صرف نظر میکنیم.برای مطالعه بیشتر به منابع ذکر شده مراجعه کنید.

[1] ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج 6، ص 320.

[2] محمّد بن طلحه شافعی، مطالب السؤول، ج 2، ص 152.

[3] ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص 325-326.

[4] گنجی شافعی، البیان فی اخبار صاحب الزمان، ص 97.

[5] ابن خلّکان، وفیات الاعیان، ج 4، ص 176.

[6] ابن صباغ، الفصول المهمة فی معرفة احوال الائمه، ص 281.

[7] شمس الدین ذهبی، العبر فی خبر من غبر، ج 1، ص 373.

[8] مؤمن شبلنجی، نورالابصار فی مناقب آل بیت النبی المختار، ص 168.

[9] قندوزی، ینابیع الموده، ج 2، ص 543.

[10] زرکلی، الاعلام، ج 6، ص 80.

[11] کفایت‌الاثر، چاپ قدیم، ص۸ - ینابیع‌المودت، ص۴۹۴- اثبات‌الهداه، ج۳، ص۱۲۳

[12] کمال الدین شیخ صدوق صفحه316
====================
ادامه دارد....
====================
کاری از گروه پژوهش پیروان موعود

====================

---

[1]

.( مهدي پيشوايي - سيره پيشوايان ، ص 675)
* وأخبرنا جماعة عن أبي جعفر محمد بن علي بن الحسين بن بابويه بحارالانوار، ج 51، ص 260، ح 7؛ احتجاج طبرسى، ج 2، ص 297.

====================
کاری از گروه پژوهش پیروان موعود

====================

بسم الله الرحمن الرحیم

در ادامه بحث پیشین ....

امام صادق در حدیثی فرمودند که :
46-حدثنا المظفر بن جعفر بن المظفر العلوي رضي الله عنه قال: حدثنا جعفر بن محمد بن مسعود، عن أبيه محمد بن مسعود العياشي قال: حدثنا علي بن محمد بن - شجاع، عن محمد بن عيسى، عن يونس، عن علي بن أبي حمزة، عن أبي بصير قال: قال أبو عبد الله عليه السلام: إن في صاحب هذا الامر سنن من الانبياء عليهم السلام، سنة من موسى بن عمران، وسنة من عيسى، وسنة من يوسف، وسنة من محمد صلوات الله عليهم: فأما سنة من موسى بن عمران فخائف يترقب، وأما سنة من عيسى فيقال فيه ما قيل في عيسى، وأما سنة من يوسف فالستر يجعل الله بينه وبين الخلق حجابا، يرونه ولا يعرفونه، وأما سنة من محمد صلى الله عليه وآله فيهتدي بهداه ويسير بسيرته.
سنتی از یوسف در قائم ما میباشد پنهانشدن است. خداوند میان او و مردم حجابی قرار میدهد که اورا میبینند ولی نمیشناسند. ( کمال لدین صفحه 350 و منتخب الاثار جلد 4 صفحه 301.)
تا این مجال یافتیم که بحث وکالت و نیابت چقدر مهم بوده است که عده ای حاظر شدند خود را با عنوان نایب ،مردم را فریب بدهند .
اما این نکته که بحث نیابت خاصه پایان یافته است با شروع غیبت کبری را هم در کنار ذهن خود داشته باشید که در آینده باز خواهیم گشت.
در مجال سوم
امام زمان زمانی قیام میکنند این سخن به شهادت قران و علت و هدف غایی میباشد.
1ـ سوره اسراء / آیه 81
«قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ اِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً»
حق آمد و باطل از بین رفت. همانا باطل نابود شدنی است.
امام باقر - علیه السلام - دربارة این آیه فرمودند:هنگامی که قائم - علیه السلام - قیام کند، دولت باطل نابود می شود.
2ـ سوره قصص / آیه 5
« وَنُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْاَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ اَئِمَّهً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثین » و ما بر آن هستیم که بر مستضعفین زمین منت گذاریم و آنان را پیشوایان سازیم و وارثان گردانیم.
امام باقر و امام صادق - علیهما السلام -فرمودند:
« این آیه مخصوص صاحب الامر - علیه السلام - نازل شد. که خداوند جباران و فرعونیان را به وسیلة او نابود می گرداند و اوست که مالک شرق و غرب زمین می شود و زمین را بعد از پُر شدن ظلم، از عدالت پُر می گرداند.»
3ـ سوره عصر / آیه 1 تا 3
« وَالْعَصْرِ * إنَّ الْإنسانَ لَفِی خُسْرٍ * إلاَّ الَّذِینَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ »
سوگند به عصر که انسان را خسران و زیانکاری است. مگر آنانکه ایمان آورند و کارهای نیک انجام دهند و یکدیگر را به حق سفارش نمایند و یکدیگر را به صبر و پایداری توصیه کنند.
مفضل بن عمر گوید : امام صادق - علیه السلام - درباره این سوره فرمودند :
« وَالْعَصْرِ » منظور عصر خروج حضرت قائم - علیه السلام - است. « إنَّ الْإنسانَ لَفِی خُسْرٍ » دشمنان ما در زیانند. « إلاَّ الَّذِینَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ » مساوات با برادران دینی؛ « وَ تَوَاصَوْا بِالْحَقِّ »توصیه به امامت؛«وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ » در دوران فترت (زمان غیبت که عقاید سست می شود) یکدیگر را به صبر توصیه کنند.
4ـ سوره شمس / آیه 1تا 4
« وَالشَّمْسِ وَ ضُحیها * وَالْقَمَرِ إذَا تَلَیها * وَالنَّهَارِ إذَا جَلّیها »
سوگند به خورشید و هنگام اوج درخشندگیش و سوگند به ماه که در پی آن تابان است و سوگند به روز که تاریکی را می زداید و جهان را روشن می سازد.
امام صادق - علیه السلام - درباره این آیات فرمودند:
« وَالشَّمْسِ » منظور رسول خدا می باشد که برای مردم دینشان را واضح و روشن ساخت. « وَالْقَمَرِ إذَا تَلَیها » منظور امیرالمومنین - علیه السلام - است که در پی رسول خدا - صلی الله علیه وآله وسلم - است. « وَالنَّهَارِ إذَاجَلَّیها » که منظور از آن حضرت قائم - علیه السلام - می باشد.
5ـ سوره بقره / آیه 148
«فَاسْتَبِقُوا الْخَیراتِ اَیْنَ مَا تَکُونُوا یَأتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً إنَّ اللهَ عَلی کُلِّ شَئٍ قَدِیرٌ» در نیکی کردن بر یکدیگر سبقت بگیرید، هر جا که باشید خدا شما را گرد می آورد، زیرا خدا بر همه چیز تواناست.
امام باقر - علیه السلام - دربارة فرمودة خدای عزوجل « فَاسْتَبِقُوا الْخَیراتِ » فرمودند: «خیرات»، ولایت است و دربارة فرمودة خدای عزوجل « اَیْنَ مَا تَکُونُوا یَأتِ بِکُمُ اللهُ جَمِیعاً » فرمودند: منظور اصحاب قائم سیصد و ده و چند (نفر) است و فرمودند: به خدا سوگند « اُمَّه مَعْدودَه » ایشانند. به خدا سوگند همچون ابرهای پاییزی پی در پی، در یک ساعت جمع خواهند شد.
6ـ سوره جن / آیه 24
«حَتَّی إِذَا رَأوا مَا یُوعَدُونَ فَسَیَعْلَمُونَ مَنْ أضْعَفُ نَاصِراً وَ أقَلُّ عَدَداً » کفار همچنان رسول خدا را استضعاف می کنند، تا روزی که ببینند آنچه را که وعده داده شده بودند، پس به زودی می فهمند که یاورِ چه کسی ناتوان است.
امام کاظم - علیه السلام - درباره این آیه شریفه فرمودند:
منظور از آن ، حضرت قائم - علیه السلام - و یاران او می باشد (که از جانب خداوند یاری خواهند شد).
7ـ سوره حجر / آیه 36 تا 38
«قالَ رَبِّ فَأنظِرْنی إلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ قَالَ فَإنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ إلی یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ» شیطان گفت: پروردگارا پس مرا تا روزی که خلایق مبعوث می شوند مهلت بده ، پروردگار فرمود : تو از مهلت داده شدگانی تا روز وقت معلوم.
وهب بن جمیع گوید: از امام صادق - علیه السلام - دربارة گفته ابلیس پرسیدم: «قالَ رَبِّ فَأنظِرْنی....... إلی یَوْمَ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ » که «یَوْمَ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ » چه روزی خواهد بود؟ حضرت فرمودند:
« یَوْمَ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ » روز قیام قائم آل محمد - علیهم السلام - است، هرگاه خداوند او را برانگیزد، ابلیس به مسجد کوفه می آید، در حالیکه بر زانوهایش راه می رود و می گوید: ای وای از این روزگار، آنگاه از پیشانیش گرفته شده ، گردنش زده می شود. آن هنگام « یَوْمَ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ » است که مدت او به پایان می رسد.
8-ایه 55سوره مبارک نور :
(وَعَدَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ).
و آیات دیگر که جهت عدم مطول شدن قید نمیکنیم چون به اندازه کافی مطلب روشن و آشکار هست.
و احادیثی که حضرت رسول اکرم و ائمه بیان داشتند مشخص و نمایان است.
پیامبر اکرم مردم را به شریعت و دیانت من استوا میدارد و ایشان را به متاب خدا دعوت میکند
یقیم الناس علی ملتی و شریعتی و یدعوهم إلی کتاب ربی عزوجل. (کمال الدین، ج2، ص411 منتخب الاثار 182/4)
امام باقر میفرماید : چون قائم بپا خیزد حکومت باطل از میان میرود
" اذا قام القائم علیه السلام ذهب دولة الباطل. منتخب الاثار 471/3 "
امام صادق فرمودند زمین را از هر جفا و ستمی پاک مینماید
" و یعدل فی خلق الرحمن البر منهم و الفاجر کمال الدین ص 336"
و نمونه های زیادی موجود است و فقط برای مستند بودن ذکر چند حدیث کفایت میکند.
====================
کاری از گروه پژوهش پیروان موعود
====================

شیخ احمد، از چگونگی پشت سر گذاردن کودکی و نوجوانی خود، به استثنای ذکر مقداری از عواطف رقیق مذهبی و احساسات جستجوگرانه

[1]

یادآور می شود که کتاب «اجرومیّه» و «عوامل» را نزد شیخ محمد بن شیخ محسن به انجام رسانده و قبل از آن در حالی که پنج سال از عمرش گذشته بود، قرائت قرآن مجید را آموخته است. در سال 1186هـ .ق، یعنی پس از آنکه بیست سال از عمرش گذشته بود، ترک موطن نمود وبه منظور کسب معارف وفیض مواهب، عازم کربلای معلی و نجف اشرف گردید.

[2]

و در درس و مجالس بحث مشاهیر علمای دینی وقت: مرحوم آقاباقر وحید بهبهانی،

[3]

مرحوم آقاسیدمهدی بحرالعلوم،

[4]

مرحوم شیخ جعفربن شیخ خضر

[5]

ومرحوم میر سید علی طباطبائی

[6]

حاضر گشت. تا اینکه پس از ارائه شرحی بر کتاب «تبصره علامه حلّی»

[7]

از جانب مرحوم آقاسیدمهدی بحرالعلوم، مرحوم مبرورآقا سید علی صاحب ریاض، مرحوم مبرورشیخ جعفر بن شیخ خضر و... به اخذ درجه اجتهاد در روایت و درایت نائل گردید.

[8]

---

[1]

از آن جمله: 1 ـ «قریه ای که مسکن ما بود اهلش را به ملاهی و معاصی حرص تمام بود... و من چون بر مجالس ایشان می گذشتم، در گوشه ای با اطفال می نشستم. تنم در میان بود و روحم متعلق به عالم بالا». 2 ـ «طالب خلوت و مایل عزلت بودم و کوه و بیابان را دوست می داشتم». 3 ـ «از مجاورت خلق و معاشرت ایشان متوحّش و پریشان بودم و پیوسته در اوضاع روزگار فکرت نموده عبرت میگرفتم». ـ رساله شیخ عبدالله، ص4، باب دوّم.



[2]

مرحوم میرزا محمد تنکابنی در «قصص العلماء» می نویسد که: «شیخ احمد در زادگاه خود، بر کتابخانه «ابن ابی جمهور» (از اکابر علمای امامیه، احسائی متوفی حدود 901 هـ .ق .) دست یافته بود»; قصص العلماء، ص35، ولی زعمای شیخیه در مورد مطلب مذکور اظهار شک کرده اند. همچنین در شرح احوال ابن ابی جمهور، الکنی والألقاب، ترجمه: محمدجواد نجفی، ج1، ص340



[3]

متولد 1116 هـ .ق . ، متوفی 1205 هـ .ق حدوداً. مشهور به آقا، از اکابرعلمای امامیه، علامه ثانی و محقق ثالث و شاگرد مرحوم «سید صدر الدین قمی» شارع وافیه بوده است. مرحوم پدرش از شاگردان مرحوم شیخ جعفر قاضی و ملا میرزای شیروانی و علامه مجلسی بوده است. مرحوم مغفور آقا، پس از سکونت در بهبهان،مقیم کربلای معلّی شدند و در رواق شرقی حرم مطهر امام حسین(علیه السلام) مدفون گردیدند.



[4]

به گفته و تصریح مرحوم مدرس در «ریحانه الأدب»، علامه دهر و وحید دهر، سید محمدمهدی بحرالعلوم(متولد 1154 هـ .ق . ، متوفی 1212 هـ .ق حدوداً.)، مردمک چشم علمای روزگار، جامع معقول و منقول، از اکابر عصر خود، صاحب کرامات،استاد مسلم مرحوم «آقا سید جواد عاملی» صاحب «مفتاح الکرامه» و مرحوم «سید محمدباقر رشتی».



[5]

متوفی 1227 هـ .ق . ، مشهور به «کاشف الغطاء»، از اکابر علمای امامیه واعاظم فقهاء و مجتهدین اثنی عشریه و از تلامذه او می توان به مرحوم «صاحب جواهر»، مرحوم «صاحب مفتاح الکرامه» و مرحوم صاحب «هدایه المسترشدین» اشاره کرد.



[6]

متوفی 1231 هـ .ق . ، معروف به «صاحب ریاض»، فقیه اصولی، متتبع محقق، وحیدالعصر و مرجع اکابر طراز اول وقت و از تلامذه او مرحوم «صاحب ضوابط»، و«شریف العلمای مازندرانی» و مرحوم «حاجی کرباسی» و مرحوم «حاج سید محمدباقر حجه الاسلام» و «ملا محمدتقی برغانی».



[7]

«تبصره المتعلمین فی أحکام الدین» کتابی است در فقه امامیه، که صدها شرح از جانب فقهای شیعه بر آن نگاشته و منتشر شده است. مراجعه شود به چاپ اسلامیه، تهران، 1348، به اهتمام و انضمام فقه فارسی مرحوم «حاج شیخ ابوالحسن شعرانی(رحمه الله)».شرح شیخ احمد به نام «صراط الیقین» در مجموعه آثار شیخ: «جوامع الکلم» منتشرشده است. این شرح تنها شرح طهارت از کتاب «تبصره» است.



[8]

نکته مهم این است که تاریخ اجازه ایشان که بعضی از شیخیه گفته اند در سن20 سالگی از مرحوم سید اخذ کرده است، درست نیست و سرکارآقا هم در جلد اول کتاب «فهرست»، صفحه 205 متعرض این معنی شده است. با توجه به اینکه تاریخ اجازه 22 ذی الحجه سال 1209 هـ .ق . بوده است، در نتیجه سن شیخ در هنگام اخذ اجازه 43 سال بوده است. 23 سال پس از کسب معارف اسلامی.
===============
ادامه دارد
--------------------------------

آیا می دانستید ( و دقت کرده اید ) که بابیت و بهاییت فرزند موعودگرایی شیعی هستند ! یعنی اول طرف گفت من

باب امام زمان شیعیان هستم بعد گفت من خود امام زمانم و الی آخر...

(۲۴/آبان/۹۱ ۲۰:۵۶)شاهین نقوی نوشته است: [ -> ]آیا می دانستید ( و دقت کرده اید ) که بابیت و بهاییت فرزند موعودگرایی شیعی هستند ! یعنی اول طرف گفت من

باب امام زمان شیعیان هستم بعد گفت من خود امام زمانم و الی آخر...

آیا دقت کرده اید که فقط از روی چیزهای ناب و ارزشمند بدل درست می کنند و کپی میزند و کسی از روی چیز بی ارزش بدلشو نمی زنه؟
آیا دقت کرده اید که بت پرستی حاصل حس نیاز به پرستش انسان هست!

دوستان تا انتها با ما همراه باشند کمی از این موضوعات روشن خواهد شد.
این که باب از نیابت شروع کرد و تا اذعای خدایی پیش رفت را ان شاء الله برسی کوتاهی انجام میدهیم.

---

[1]

صص 56 ـ 61، این کتاب را حاج محمدخان در رد کتاب «هدیه النمله إلی مرجع المله» مرحوم «میرزا محمدرضا همدانی» نگاشته است.



[2]

مرحوم «آقا سید محمدجواد عاملی» از اکابر علمای امامیه که خود شاهد حمله وهابیان بوده است می نویسد: در سال 1216 هـ .ق . (روز عید غدیر) به مشهد حسین(علیه السلام) غارت بردند. مردان و کودکان را کشتند. اموال مردم را گرفتند و در بی احترامی نسبت به آستان مقدس زیاده روی کردند و آن را ویران ساختند و از ریشه درآوردند. «مفتاح الکرامه» خاتمه ج5، ص512، و دکتر عبدالجواد کلیددار که خود کربلایی است می نویسد: «سعود» پس از محاصره شهر سرانجام وارد آن گردید. و کشتار سختی از مدافعین و ساکنان آن نمود... . سپاه

وهابی چنان رسوایی در شهر به بار آوردند که به وصف نمی گنجد. امیر سعود پس از آنکه از کارهای جنگی فراغت یافت، به طرف خزینه های حرم متوجه شد. هرچه در آنجا یافت برداشت. «تاریخ کربلا و حائر حسین»، ترجمه صدر هاشمی، ص20، «تاریخ المملکه العربیه السعودیه» ج1، ص97، «روضه الصفای ناصری» ج9، ص381، و «اربعه عشرون من تاریخ عراق الحدیث» ص233



[3]

«شرح حال»، ص24، کشکول حاج سید علی حسین یزدی میبدی، ص209، مشارإلیه از تلامذه فاضل اردکانی و شیخ العراقین شیخ عبدالحسین تهرانی بوده است.



[4]

«شرح حال»، ص25



[5]

«قصص العلماء»، ص37