تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نقل قول:- نوع پرداختن خداوند به ماجراي طوفان

چرا چندبار ماجراي طوفان در قرآن آمده؟ و چرا چند بار مطرح شده که ايشان دعا کرد خدا مستجاب کرد؟ یعنی ماجرا بسيار عظيم است که خدا چندبار دارد تذکر مي‌دهد! طوفان نوح نمي‌تواند يک طغيان منطقه‌اي رودخانه‌اي یا یک سیل معمولی و یا یک تسونامی و یا محدود به یک منطقه جغرافیایی باشد بلکه يک چيز فراگیر، جهانی و بزرگي است که خدا بارها دارد تذکر مي‌دهد، بايد باعث تحول زيادي شده باشد که خدا اينقدر در قرآن دارد تأکيد مي‌کند و حداقل 9 بار آن ماجرا را شرح می دهد. ببينيد! فضايي که خدا دارد از طوفان صحبت مي‌کند، قبل از اينکه بگويد طوفان چه بوده و چه کارهايي کرده، فضاي کلام خدا را نگاه کنيد، خدا چند بار دارد از آن صحبت مي‌کند، چرا دارد چند بار صحبت مي‌کند، حتماً چيز بسيار عظيم و عجيب و پراثري است.

از نوع پرداختن خداوند به ماجراي طوفان بر مي‌گردد که ماجرا بسيار عظيم، بسيار عجيب و منشاء تحولات بسيار عجيب بايد باشد، با اين ذهنيت باید وارد شد که طوفان نوح چيست، چه جور واقع شد و باعث چه تحولاتي شد.
- فضای عوالمی زمان نوح(علیه السلام)

فضای زندگی این رسول اولواالعزم مرکب از قوانین برزخی، دخانی و مادی است، لذا صادره های ایشان را باید با توجه به این فضایی که عوالم تا حدی با هم ترکیب بودند بررسی کرد نه با توجه به وضعیت کنونی. طوفان نوح(علیه السلام) هم به عنوان بزرگترین ماجرای ایشان حداقل عالم مادی و دخان را در بر می گرفته است. در آن زمان درياي بزرگي در آسمان بود، نوح(علیه السلام) حکم مي‌کند،‌ راهي باز مي‌شود و آب آن دريا به زمين مي‌ريزد، آبهاي زمين(کدام زمین؟) هم مي‌جوشد و بالا مي‎آيد و منطقه بزرگي پر از آب مي‌شود. که در سورۀ قمر آیات 9 تا 16 بخشهایی از این موضوع تبیین شده است.

بخش مهمی از طوفان نوح جنسیت برزخی داشت و بخش دیگر طوفان نوح(علیه السلام) جنسیت دنیایی(دخان+ مادی) داشت. در واقع طوفان نوح(علیه السلام) ترکیبی از جنسیت های برزخی، دخانی و مادی داشت و به همین علت پس از طوفان این حجم عظیم و نامحدود آب، ناپدید شد!

فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ (قمر11)

در اين هنگام درهاي آسمان را با آبي فراوان و پي‏درپي گشوديم؛

وَ فَجَّرْنَا اْلأَرْضَ عُيُونًا فَالْتَقَي الْماءُ عَلي أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ (قمر12)

و زمين را شکافتيم و چشمه‏هاي زيادي بيرون فرستاديم؛ و اين دو آب به اندازه مقدّر با هم درآميختند (و درياي وحشتناکي شد)!
- خداوند دربارۀ پایان طوفان واژه «هبوط» را به کار می برد

نکته دیگر این است که خداوند درباره پایان طوفان واژه «هبوط» را به کار می برد «قيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنّا وَ بَرَکاتٍ عَلَيْک». هبوط يعني قوانين لطیفتر برداشته شود و قوانین خشن تر حاکم شود و به تبع، تغییر حالت ایجاد شده، سنخيت شخص و فضایی که در آن است از لطافت به سمت خشن بودن و محدود بودن کشيده ‌شود و این ماجرا با جداشدن عوالم از هم اتفاق می افتد! مثلاً عالم برزخ از دنیا فاصله بگیرد و به تبع قوانین برزخی برداشته شود و قوانین دخانی یا مادی حاکم شود!

قيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنّا وَ بَرَکاتٍ عَلَيْکَ وَ عَلي أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَکَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنّا عَذابٌ أَليمٌ (هود ع 48)

(به نوح) گفته شد: «اي نوح! با سلامت و برکاتي از ناحيه ما بر تو و بر تمام امتهايي که با تواند، هبوط کن! و امتهاي نيز هستند که ما آنها را از نعمتها بهره‏مند خواهيم ساخت، سپس عذاب دردناکي از سوي ما به آنها مي‏رسد (،چرا که اين نعمتها را کفران مي‏کنند!)»
- چرا خداوند به نوح(علیه السلام) امر کرد حیوانات را هم سوار کشتی کند؟

یکی از دلایل جهانی بودن طوفان نوح(علیه السلام)، امر خدا مبنی بر سوار کردن حیوانات بود؛ «قُلْنَا احْمِلْ فيها مِنْ کُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْن». اگر فقط مربوط به سرزمین خودشان بود، لزومی به این کار نبود، بلکه بعد از طوفان می رفتند و از مناطق دیگر حیوانات را به منطقه خودشان می آوردند، این کار قطعاً از ساختن یک کشتی بسیار غول پیکر و تهیه تدارکات آب و غذا و ... آنها بسیار آسانتر و عاقلانه تر بود، ضمن اینکه حدود 80 نفر طبق احادیث به نوح(علیه السلام) ایمان آوردند و وارد کشتی شدند، که این 80 نفر هم نمی توانستند در مدت صد روز از این تعداد کثیر حیوانات نگهداری کنند ...، لذا در صورتی این مقوله جایگاه دارد که طوفان همه جا را فرا گرفته و نسل همه حیوانات در معرض نابودی قراد داشته باشد!

حَتّي إِذا جاءَ أَمْرُنا وَ فارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فيها مِنْ کُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَکَ إِلاّ مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلاّ قَليلٌ (هود(علیه السلام) 40)

(اين وضع همچنان ادامه يافت) تا آن زمان که فرمان ما فرا رسيد، و تنور جوشيدن گرفت؛ (به نوح) گفتيم: «از هر جفتي از حيوانات (از نر و ماده) يک زوج در آن (کشتي) حمل کن! همچنين خاندانت را (بر آن سوار کن) -مگر آنها که قبلاً وعده هلاک آنان داده شده [= همسر و يکي از فرزندانت]- و همچنين مؤمنان را!» اما جز عده کمي همراه او ايمان نياوردند!
- حجم آب و شدت طوفان

در آیۀ خداوند می فرماید: «وَ هِيَ تَجْري بِهِمْ في مَوْجٍ کَالْجِبال»؛ و آن(کشتی)، آنها را از ميان امواجي همچون کوه‏ها حرکت مي داد. قطعاً خداوند اهل اغراق و بزگنمایی و ... نیست، حجم آب و شدت طوفان به حدی بوده که امواجی با ارتفاعی چند هزار متری(مَوْجٍ کَالْجِبالِ) ایجاد می کرده است. همچنین کشتی نوح(علیه السلام) چقدر پهناور و محکم بوده است که در میان طوفانی سهمگین و در میان امواجی اینچنین(مَوْجٍ کَالْجِبالِ) این حجم انسانها و حیوانات را به سلامت عبور داده است!

وَ هِيَ تَجْري بِهِمْ في مَوْجٍ کَالْجِبالِ وَ نادي نُوحٌ ابْنَهُ وَ کانَ في مَعْزِلٍ يا بُنَيَّ ارْکَبْ مَعَنا وَ لا تَکُنْ مَعَ الْکافِرينَ (هود ع 42)

و آن کشتي، آنها را از ميان امواجي همچون کوه‏ها حرکت ميداد؛ (در اين هنگام،) نوح فرزندش را که در گوشه‏اي بود صدا زد: «پسرم! همراه ما سوار شو، و با کافران مباش!»

یک نکته جالب هم این است که حجم آب این طوفان عظیم به حدی بوده که در شروع، کوهها را در خود غرق کرد، و این در حالی است که آب آن طوفان پیوسته در حال افزایش بوده تا زمانی که انتهای ماجرا امر می شوند که «وَ قيلَ يا أَرْضُ ابْلَعي ماءَکِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعي»!

قالَ سَآوي إِلي جَبَلٍ يَعْصِمُني مِنَ الْماءِ قالَ لا عاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللّهِ إِلاّ مَنْ رَحِمَ وَ حالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَکانَ مِنَ الْمُغْرَقينَ (هود ع 43)

گفت: «بزودي به کوهي پناه ميبرم تا مرا از آب حفظ کند!» (نوح) گفت: «امروز هيچ نگهداري در برابر فرمان خدا نيسست؛ مگر آن کس را که او رحم کند!» در اين هنگام، موج در ميان آن دو حايل شد؛ و او در زمره غرق‏شدگان قرار گرفت!

وَ قيلَ يا أَرْضُ ابْلَعي ماءَکِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعي وَ غيضَ الْماءُ وَ قُضِيَ اْلأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَي الْجُودِيِّ وَ قيلَ بُعْدًا لِلْقَوْمِ الظّالِمينَ (هود ع 44)

و گفته شد: «اي زمين، آبت را فرو بر! و اي آسمان، خودداري کن! و آب فرو نشست و کار پايان يافت و (کشتي) بر (دامنه کوه) جودي، پهلو گرفت؛ و (در اين هنگام،) گفته شد:» دور باد قوم ستمگر (از سعادت و نجات و رحمت خدا!)»
- طوفان نوح(علیه السلام) الْکَرْبِ الْعَظيم بود

طوفان به قدری سهمگین و عظیم و بود که خداوند آن را «الْکَرْبِ الْعَظيم» معرفی می کند

وَ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْکَرْبِ الْعَظيمِ (صافات 76)

و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهايي بخشيديم،
- لحن خداوند در کیفیت وقوع طوفان

لحن خداوند در کیفیت وقوع طوفان بر ظالمین بسیار عجیب است و می فرماید: «فَأَخَذَهُمُ الطُّوفان»! نمی فرماید طوفان آمد یا طوفان واقع شد، بلکه می فرماید طوفان آنها را به شدت گرفت!

وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحًا إِلي قَوْمِهِ فَلَبِثَ فيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلاّ خَمْسينَ عامًا فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ وَ هُمْ ظالِمُونَ (العنکبوت 14)

و ما نوح را بسوي قومش فرستاديم؛ و او را در ميان آنان هزار سال مگر پنجاه سال، درنگ کرد؛ اما سرانجام طوفان و سيلاب آنان را فراگرفت در حالي که ظالم بودند.
- همه انسانها با جسم ذره ای سوار بر کشتی نوح(علیه السلام) بودند

إِنّا لَمّا طَغَي الْماءُ حَمَلْناکُمْ فِي الْجارِيَةِ (الحاقة 11)

و هنگامي که آب طغيان کرد، ما شما را سوار بر کشتي کرديم،

لِنَجْعَلَها لَکُمْ تَذْکِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ (الحاقة 12)

تا آن را وسيله تذکّري براي شما قرار دهيم و گوشهاي شنوا آن را دريابد و بفهمد.
- آیه بودن طوفان و کشتی بر روی طوفان

اما مهمترین بحث در ماجرای طوفان، این است که بدانیم طوفان نوح(علیه السلام) یک آیه هست. آیه یعنی ماکتی از ماجرایی بسیار عظیم و عجیب که در آینده واقع می شود. آیه ای از نابودی آسمان و زمین در یوم الله ظهور و همچنین آیه ای از ماجرای نفخ صور هلاکت در ابتدای بین الصورین هست و همچنین ...! آیه بودن یعنی اینکه طوفان نوح(علیه السلام) یک ماکت است، وقتی ماکت اینقدر عظیم باشد، اصل ماجرا دیگر چه خواهد بود؟

آیۀ « لِنَجْعَلَها لَکُمْ تَذْکِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ» مربوط به این ماجراست! اصل طوفان ماجرایی عظیم در آینده(آخرالزمان) است که نوح(علیه السلام) به عنوان معمار ظهور، بخش کوچکی از آن را در زمان خودش واقع کرد، چرا واقع کرد؟ چون «لِنَجْعَلَها لَکُمْ تَذْکِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ»!

ضمن این که کشتی بر روی طوفان آیه ای از سفینة النجاة اهل بیت(علیه السلام) است؛ فَأَنْجَيْناهُ وَ أَصْحابَ السَّفينَةِ وَ جَعَلْناها آيَةً لِلْعالَمينَ (عنکبوت 15)؛ ما او و سرنشينان کشتي را رهايي بخشيديم، و آن را آيتي براي جهانيان قرار داديم!

إِنَّ في ذلِکَ َلآياتٍ وَ إِنْ کُنّا لَمُبْتَلينَ (مومنون 30)

(آري،) در اين ماجرا (براي صاحبان عقل و انديشه) آيات و نشانه‏هايي است؛ و ما مسلّماً همگان را آزمايش مي‏کنيم!

إِنَّ في ذلِکَ َلآيَةً وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنينَ (شعراء 121)

در اين ماجرا نشانه روشني است؛ امّا بيشتر آنان مؤمن نبودند.