تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مشاهده تالار در قالب اصلی: تحلیلی بر فیلم Noah / پیامبری که هالیوود مبعوث کرد!
شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
صفحه: 1 2 3 4
(۱۶/بهمن/۹۲ ۰:۱۵)MaTeY نوشته است: [ -> ]کدوم جلسه از سخنرانی های استاد یعقوبی هست ؟!؟ Huh
اینجاست

http://313azade.blogfa.com/post/104
فکر کنم قبلا لینکشو از خودتون گرفته بودم!
قبلا وقت نشده بود بخونم!...امروز که خوندم جالب بود برام
میدونید اینجا گفته شده که ماجرای حضرت نوح یک تذکری هست برای ماجرای ظهور
خب از طرفی هم ما کشتی نجات امام حسین رو داریم
خب ربط اینها باهم چی میشه؟
خب خیلی مستقیم میشه متوجه شد که تنها راه نجات اهل بیت هستندو از همه مهمتر امام حسین(علیه السلام)
[تصویر: IMG19200110.jpg]
فیلمِ جنجال برانگیزِ "نوح" که با تحریم چند کشور مسلمان روبرو شده از هفته گذشته بر روی پرده رفته است. با وجود بدگمانی‌ها نسبت به موفقیت این فیلمِ پرهزینه ـ که با هزینه‌ ۱۴۰ میلیون دلار ساخته شده ـ اثر واپسین دارن آرونوفسکی در هفته نخست موفق بود و در همان روزهای ابتدایی در حدود ۵۰ میلیون در بازار جهانی فروخت. بنا بر نقل بی بی سی فارسی در تحلیل این فیلم، نوح از اولین فیلم‌های پرفروش مذهبی است که بعد از سال‌ها در هالیوود ساخته شده. در بررسی این کار باید توجه داشت که اگر به دنبال تماشای فیلمِ مذهبیِ وفادار به تاریخ هستید، آرونوفسکی شما را راضی نخواهد کرد.
[تصویر: 1661.jpg]
در واقع پایبندی بسیار کمی در فیلم به داستانِ مذهبی نوح وجود دارد؛ فیلم با روایت های تورات و قرآن کاملا متفاوت است و تیم تهیه کننده‌ فیلم به دلخواه بخش‌های زیادی را به داستان مذهبی فیلم اضافه و یا از آن کم کرده است‌. انطباق تاریخی فیلم با واقعیت چندان خوشایند نخواهد بود. اما اگر با انگیزه تماشای یک فیلم بلاک باستر هالیوودی به سراغِ فیلمِ نوح بروید از تماشای چنین کاری لذت خواهید برد. نوح یک اکشن هیجان‌برانگیز است: نوح که نقش آن را راسل کرو بازی می‌کند بیش از آنکه شبیه پیامبرانِ صلح‌دوست پاره‌ای از فیلم‌های سابقِ هالیوود باشد، به ماکسیموسِ گلادیاتوری شباهت دارد که در دنیایی شبیه ارباب‌حلقه‌ها زندگی می‌کند. او با موجوداتِ عجیب و غریبِی که شبیه ماشین‌های فیلم "ترانسوفرماتور" هستند همجوار است. "در واقع پایبندی بسیار کمی در فیلم به داستانِ مذهبی نوح وجود دارد؛ فیلم با روایت های تورات و قرآن کاملا متفاوت است و تیم تهیه کننده‌ فیلم به دلخواه بخش‌های زیادی را به داستان مذهبی فیلم اضافه و یا از آن کم کرده است‌. انطباق تاریخی فیلم با واقعیت چندان خوشایند نخواهد بود." که این روایتهای شخصی از موضوعات و داستانهای مستند بر مبنای اومانیزم و انسان محوری است. دوری از حقیقت. آمیزش حقیقت با نخیل یا بیان حقیقت به صورت دل بخواهانه و برمبنای تفکر و فکر بازگو کننده آن، همه و همه برمبنای انسان محوری است. متأسفانه در بین فیلمسازان داخلی هم این انحراف دیده می شود. این که واقعیت را اگرهمانگونه که هست بگویید جذابیت ندارد. در نتیجه جذابیت های مرسوم سینمای غرب و سینمای دنیا محور را با آن مخلوط کنیم که جذاب شود. بازی‌های فیلم بسیار جذاب است، راسل کرو با مهارت نقش یک انسان پایبند به خدا، و در عین حال متعصب، مردسالار، همراه با مهارت در شمشیرزنی، پرتاب چاقو و مبارزه را ایفا کرده. آنتونی هاپکینز که شبیه یودای جنگ ستارگان است بازی تاثیرگذاری در نقش پدربزرگ نوح نمایش می‌دهد. همچنین شخصیت منفی فیلم با بازی ری وینستون با مهارت و ظرافت تمام همان چیزهایی را به نمایش می‌گذارد که سبب سقوطِ یک انسان می گردد. او شخصیتی دوگانه و خودمحوری را آفریده که انسانِ مدرن تا حد زیادی او را درک می کند. فیلم سرشار از جلوه‌های ویژه‌ بصری است. صحنه‌ رسیدن حیوانات به کشتی نوح و یا جوشیدن آب از زمین مسحورکننده است. فضای خشک و بی آب و علف و پر از سنگ به خوبی منظره‌ زمین در روزهای اولیه را نشان می دهد.
سینمای هالیوود از دیرباز به داستان‌های مذهبی علاقه‌ زیادی داشته. در واقع از همان اوایلِ پیدایش هالیوود ساخت داستان‌های مذهبی در آن مرسوم شد و کارگردان‌های بزرگی چون دیوید گریفیث و سیسیل ب دومیل به داستان‌های مذهبی پرداختند. پاره‌ای از این آثار پیرامون شخصیت‌های مهم مذهبی مثل مسیح و یا موسی بود، و پاره‌ای پیرامون مشکلات روزمره‌ یک فرد در مواجهه با مذهب. به جز مواردِ آمده پاره‌ای از کارگردان‌ها با توسل به پرده‌ نقره‌ای به بیان تفکرات خویش پیرامون مذهب پرداختند (جان فورد و آلفرد هیچکاک دو نمونه از کارگردان‌های بزرگ هالیوودی بودند که در کارهای مختلفشان مذهب تاثیرِ مستقیم گذاشت). روند عنایت هالیوود به مذهب در دوره‌ معاصر هم‌چنان ادامه یافت: حتی در کارهای به ظاهر علمی و تخیلی هالیوود همانند جنگ ستارگان و یا ایندیاناجونز تاثیرات مذهب کاملا واضح است (پس‌زمینه‌ خوب و بد در جنگ ستارگان؛ تلاش برای دست‌یابی به جام مقدس در ایندیاناجونز).
[تصویر: 2483.jpg]
با وجود آنکه در ابتدا هالیوود در برخورد با مذهب بسیار محتاط بود و تا حد ممکن به تحریف داستان‌های مذهبی نمی پرداخت، از دهه‌ ۶۰ میلادی رویکرد هالیوود به مذهب آزادتر شد.
در فیلم های کتاب مقدس پیدایش، ده فرمان، عیسی بن مریم، باراباس و فیلم های تاریخی مذهبی دهه 60 مسائلی مثل الهی بودن نبوت، وحی، نزول فرشته وحی، عذاب و خارق العاده بودن معجزه و الهی بود آن دیده می شود، اما به مرور هرچقدر غرب در لجن مدرنیته و پیشرفت انسان محور بیشتر فرو می رود، دست وپا گیری مذهب را برای خود بیشتر حس می کند ودر نتیجه بیشتر در صدد حذف آن بر می آید.باز تولید فیلم های تاریخی مذهبی در هالیوود هم در همین راستاست. در ادامه بی بی سی فارسی می افزاید: به دنبال فجایع انسانی که در جنگ جهانی دوم رخ داد، شکست در ویتنام و هم‌چنین گسترش تفکرات غیردینی در جامعه‌ امریکا، فیلم‌های مختلفی در هالیود ساخته شد که به شکلی آزادتر با مذهب برخورد کرد. همچنین در این دوره، به دنبال شکست اقتصادی فیلم‌هایی همانند "کتاب مقدس: پیدایش"، و "بزرگترین داستان عالم"، دیگر فیلم‌هایی عظیم بلاک باستری مذهبی همانند "بن هور"، و یا "ده فرمان" برای مدت‌ها در هالیوود ساخته نشد. در نحوه‌ سینماییِ برخورد آرونوفسکی با این داستان مذهبی، چندین نکته به چشم می خورد. نخست آنکه ساختار فیلم بر اساس موفقیتِ الگوهای مشابه گذشته شکل گرفته. در شباهت با بلاک باسترهای مشابه، توجه به اصلِ دموکراسی بر همه چیز برتری داشته. در واقع، در فیلم های بلاک باستر امروزی با تلفیق و هم‌پوشانی چندین ژانر روبرو هستیم و در آنِ واحد به چندین گروه، توجه یکسانی می‌شود. در اینجا نیز قضیه همین است: فیلم "نوح" مملو از پیش‌زمینه‌های محیط زیستی است: نوح گیاه‌خوار است، در خارج از شهرها و در یک چادر عشایری در دل طبیعت زندگی می‌کند، فرزندان خود را از بدرفتاری با طبیعت می‌پرهیزاند؛ در تقابل او، فرزندان قابیل که بسیار پیشرفته‌تر هستند، در شهرها زندگی می‌کنند، از شکار حیوانات ابایی ندارند، به خدا اعتقادی ندارند و خود را اشرف مخلوقات و برتر از همه می‌پندارند. چنین پیش‌زمینه‌هایی باعث شده تا فیلم بسیار موردپسند طرفداران محیط زیست قرار بگیرد. البته طرفداران محیط زیست نه طرفداران مذهب. از بعد دیگر، فیلم سعی کرده از لحاظ مفهومی، هم مذهبیون و هم کسانی که باورهای مذهبی ندارند را راضی نگه دارد. نام" پروردگار" هیچ‌گاه در چنین فیلمِ مذهبی آورده نمی‌شود، در عوض برای اشاره به پروردگار از واژه " خالق/creator" استفاده می‌شود که به اشکالِ مختلف قابل تعبیر است (فراموش نکنیم که در فیلم "نمایش ترومن/The Truman Show"، خالقِ انسانی جهانی که ترومن در آن اسیر بود به عنوان "کری ایتور/creator" معرفی شد). این نکته دقیقا محل جدایی تعاریف مکاتب وادیان مختلف از توحید است. چرا که قبول توحید به معنای خالقیت خداوند مورد قبول اکثر ادیان و مکاتب هست، اما در توحید ربوبی که همان پروردگار بودن خداوند متعال و زندگی براساس دستورات خداوند می باشد، غرب خود را از توحید جدا می کند. یعنی او هست، ما را خلق کرده است، اما دستور، شرع، وحی، نبوت، پیام آوری، پرورش انسان ها وبه طور کلی زندگی بر مبنای دستورات خداوند، که همان توحید ربوبی است به کنار می رود. هم‌چنین نوحِ گلادیاتور با فال قهوه با خدا ارتباط برقرار می‌کند و گاه در حالتی که به شکل انسان‌های اسکیزوفرنیایی در می‌آید دستورات خدا به او می‌رسد. در ماجرای خلقت، دنیایی که نوح تعریف می‌کند هم اشاره به داستان ۷ روز آفرینش را می‌توان یافت و هم تئوری داروین پیرامون آفرینش (مقایسه‌ سکانسِ آفرینش فوق با بخش ابتدایی "درخت زندگی/Tree of Life" ترنس مالیک جالب است). از این منظر فیلم نوح، ساختاری دموکراتیک دارد و در فکر آزردن گروه خاصی نیست. دوم آنکه ، در فیلم‌های مذهبی که پس از دهه‌ ۹۰ میلادی تولید شده گاه فرشته‌هایی را می‌توان یافت که از زندگی خود در فضای ملکوتی راضی نیستند ("شهر فرشتگان/City of Angels" نمونه‌ بارزی است) و یا خدایانی را می توان یافت که از آزار انسان‌ها ابایی ندارند ("بروس قدرتمند/Bruce Almighty" جیم کری نمونه‌ خوبی است)؛ و یا با شوخی با جهنم و بهشت روبرو هستیم (فیلم " چه رویاها می‌آیند/What Dreams May Come"). در واقع در رویکرد معاصر به سینمای مذهبی، آرزوی نیروهای الهی در آن است که به کره‌ زمین سفر کنند و زندگی آن دنیایی دیگر ارزشی ندارد. با این رویکرد در سینمای معاصر شخصیت‌های مذهبی گاه مورد انتقاد قرار می‌گیرند ( شبیه فیلم "مصائب مسیح/The Passion of the Christ" آنها شخصیت‌هایی تصویر می شوند که ممکن است دچار هوا و هوس شوند). رویکرد آرونوفسکی به نوح نیز از همین جنس است. در واقع، نوحِ در این فیلم، قربانیِ اهداف خود می شود، اهدافی که منطقی در آن دیده نمی‌شود. خدایی که آرونوفسکی در این داستان تولید کرده، مجنون‌پیشه است: این خدا همانند ایزدهای یونانی از سر خشم و نفرت تصمیم به انتقام‌ از انسان‌ها می‌گیرد. این خدای زئوس‌وار، تفاوتی با انسان‌های کره‌ زمین ندارد. همانند آنها خشم می‌کند و همانند آنها زود پشیمان می‌شود. انسان‌های خلق شده، دیگر حوصله‌ گوش سپردن به خدا را ندارند؛ خدا نیز حوصله‌ آنها را ندارد. هر کدام در فکر خلاصی از شر دیگری است. با وجود تداوم توجه به رویکرد مسلط در سینمای مذهبی معاصر هالیوود، بخش‌هایی از این نحوه‌ی قصه گویی، بلاخص تاکید بر نتایجِ منفی افراط در تلاش برای رسیدن به هدف مطابق با ساختار سینمای آرونوفسکی نیز هست. "خدایی که آرونوفسکی در این داستان تولید کرده، مجنون‌پیشه است: این خدا همانند ایزدهای یونانی از سر خشم و نفرت تصمیم به انتقام‌ از انسان‌ها می‌گیرد. این خدای زئوس‌وار، تفاوتی با انسان‌های کره‌ زمین ندارد. همانند آنها خشم می‌کند و همانند آنها زود پشیمان می‌شود. انسان‌های خلق شده، دیگر حوصله‌ گوش سپردن به خدا را ندارند؛ خدا نیز حوصله‌ آنها را ندارد. هر کدام در فکر خلاصی از شر دیگری است." نوح تفاوت خاصی از این لحاظ ندارد: او قربانی شغل خود است، کسی که از هدف و عقیده‌ خود در هیچ شرایطی دست بر نمی‌دارد؛ منطقی که درنهایت سبب جدایی پسرش از او می‌گردد. فیلم آرونوفسکی دارای ارزش های ویژه ای در میان فیلم های بلاک باستر است، ولی از لحاظ زمینه‌های مذهبی کار خوبی نیست. در تبلیغات آن ادعا شده با وجود آنکه این فیلم به وسیله‌ یک کارگردان غیرمذهبی ساخته شده اما کار مذهبی خوبی است. به سختی می‌توان این ادعا را باور کرد. هنر بزرگ کارگردان‌هایی که با مضامین مذهبی کار می‌کنند، کارگردان‌هایی همانند روبر برسون و کارل درایر در آن است که آنها از دل روزمرگی، فضای قدسی و مذهبی را بیرون می‌کشند نه با فاصله گرفتن از واقعیت. همان‌طور که مایکل برد ـ نظریه‌پرداز سینما ـ ادعا می‌کند، قداستی که با فاصله از واقعیت زندگی نمایش داده شود دیگر امر قدسی در نظر گرفته نمی‌شود و تصنعی به نظر می‌آید. با درک این موضوع کارگردان‌های موفقی که سینمای مذهبی را نمایش می‌دهند همواره تلاش می‌کنند با تمرکز بر واقعیتِ های زندگی روزمره به ساختارِ روایی اعتلا بخشند. هنر کارگردان‌هایی همانند روبر برسون و کارل درایر در آن است که آنها از دل روزمرگی، فضای قدسی و مذهبی را بیرون می‌کشند نه با فاصله گرفتن از واقعیت در کارهای برسون و درایر به طور مثال تاکید زیاد بر مصائبِ روزانه‌ یک فرد دیده می‌شود. در "خاطرات روزانه یک کشیش روستا/Diary of a Country Priest"، برسون حتی فرومایه‌ترین موضوعات را نیز تولید کننده‌ امر قدسی می‌بیند. در آن فیلم ها ما با بمباران نورپردازی و جلوه‌های موسیقیایی روبرو نیستیم، بلکه با تاکید زیاد بر روزمرگی و واقعیت، برسون در فکر مواجهه مستقیم بیننده با واقعیت یک پدیده است که در نظر او همان احساس متعالی است. اما در فیلم نوح توجهی به این اصل مهم نشده. "طبیعت" فیلم و حیواناتش تصنعی هستند، طراوت درختان طبیعت را نمی‌توان در آن یافت، تا به این واسطه به قول امانوئل کانت، فیلسوف آلمانی، امر استعلایی رخ دهد. هم‌چنین آرونوفسکی در پی توجیه همه چیز است. توضیح معجزه‌ ساخت یک کشتی عظیم با کمک غول‌های بزرگی که ما در اینجا می‌بینیم، حالتی استهزایی به تمامیت این معجزه داده. در اینجا به جایِ ایجادِ رویداد، کارگردان درصدد آفرینش آن است. مواجهه‌ تماشاگر با امر قدسی تحت سلطه‌ هنری است که بر طبیعت چیره شده، ما با یک نمونه‌ زرادخانه‌ تجهیزاتِ سینمایی روبرو هستیم. راهبردی که آرونوفسکی در این فیلم از آن بهره برده شبیه کاری است که سینماگران فرمالیست روسی در دهه‌ی ۳۰ میلادی می‌کردند؛ سینماگرانی همانند سرگئی آیزنشتاین که با کمک "تکنیک"‌های مختلفِ سینمایی همانند مونتاژ سعی می‌کردند پیام سینمایی خود را منتقل نمایند. کارهایی که اکثرا در استهزاء مذهب بود. به کارگیری چنین استراتژی فرمالی در نهایت سبب کشتار فضای قدسی اثر شده، و به هیچ وجه در تایید تلاش کارگردان برای خلق یک فضای قدسی نیست. اما با این حال، فیلم "نوح" پیام رادیکال و پرسش برانگیزی هم دارد : در پایانِ آن نوح تبدیل به پرومته‌ ماجرا می‌گردد که آتشِ خلقتِ انسانی را از خدای زئوسی داستان می‌دزدد. با این وجود، "نوح" فیلم مذهبی عمیقی نیست که از قدرت تاثیرگذاری و ماندگاری برخوردار باشد، بلکه با روشن شدن چراغ‌های سالن سینما و تمام شدن پاپ کورن‌ها از ذهن پاک می‌گردد. تحریم چنین فیلمی در نهایت تنها موجب فروش بیشتر این فیلم می‌شود و ارزش کاذبی به فیلمی می دهد که چندان شایسته‌ آن نیست. اگر کسی بخواهد فیلم مذهبی ومقدس ببیند فیلم نوح او را اغنا نمی کند، اگر هم کسی دنبال هیجان واکشن باشد هم که سینمای هالیوود سرشاراز این اکشنها وهیجانات است. دیگر احتیاجی به محور قرار گرفتن نوح نیست. منبع جام نیوز
به نام خدا

البته یک نکته اضافه کنم که کارگردان این فیلم اصلا خوش سابقه نیست. نمیدونم دوستان فیلمهای قوی سیاه یا کشتی گیر را دیده اند یا نه ولی فیلم قوی سیاه به وضوح و غیرمستقیم دارای تم همجنسبازی و فیلم کشتی گیر هم به صورت مستقیم به جمهوری اسلامی ایران به بدترین شکل توهین میکند .

در صحنه پایانی این فیلم، قهرمان فیلم که یک کشتیگیر است با بازی میکی رورک حریف خود که با کمال تعجب یک سیاهپوست میباشد که نام او آیت الله است و با شکل و شمایلی عربی و با همراه داشتنه پرچم جمهوری اسلامی ایران به روی رینگ میرود و شکست سختی از قهرمانه امریکایی و مو بلونده فیلم میخورد و در پایان قهرمان فیلم چوبه پرچم جمهوری اسلامی ایران را میشکند و آنرا به زمین میاندازد.

نکته جالب اینکه این فیلمه کشتیگیر جایزه شیر طلای جشنواره فیلم ونیز را هم دارد و قابل توجه افرادی که میگویندن اینگونه جشنواره ها فقط به فیلمهای هنری جایزه میدهند. نخیر این جشنواره ها فقط به فیلمهایی جایزه میدهند که یا مفسده برانگیز باشد و درباره همجنسبازی و خیانت باشد یا به فیلمهایی میدهند که ضد مذهبی یا ضد اسلامی یا ضد ایرانی- اسلامی باشد.

بله کارگردان فیلم نوح (علیه السلام) همچین فردی میباشد.
از فیلم های آرنوفسکی فیلم fountain از همه مرموز تر هست و بیشتر جای تحلیل داره! امیدوارم کسی بیاد فعلا اون رو تحلیل کنه!
_____________________________________________________________________

(۲۴/فروردین/۹۳ ۱۱:۲۵)عدالت نوشته است: [ -> ]نکته جالب اینکه این فیلمه کشتیگیر جایزه شیر طلای جشنواره فیلم ونیز را هم دارد و قابل توجه افرادی که میگویندن اینگونه جشنواره ها فقط به فیلمهای هنری جایزه میدهند.
نخیر این جشنواره ها فقط به فیلمهایی جایزه میدهند که یا مفسده برانگیز باشد و درباره همجنسبازی و خیانت باشد یا به فیلمهایی میدهند که ضد مذهبی یا ضد اسلامی یا ضد ایرانی- اسلامی باشد.
[/b]
هیچ آدم عاقل و منصفی پیدا نمی شه که بگه فقط فیلم های هنری جایزه می گیرند! (فقط آبی رنگ)
اما
شما چطوری کلمه فقط (قرمز رنگ بالا) رو به جملتون اضافه کردید!؟؟؟؟؟؟؟؟
{استقراء ناقص}
نقل قول:
از فیلم های آرنوفسکی فیلم fountain از همه مرموز تر هست و بیشتر جای تحلیل داره! امیدوارم کسی بیاد فعلا اون رو تحلیل کنه!


https://www.youtube.com/watch?v=UkVS5A5gfGs
به نام خدا

تشکر کردم ازت،‌ برای اینکه کار بنده را با مطلبی که ثبت کردی راحت کردی یعنی نشون دادی که باز هم مثل همیشه اصل را ول کردی و به چند کلمه که ربطی به موضوع کلی هم ندارد بند کردی.
(۲۴/فروردین/۹۳ ۱۴:۰۴)عدالت نوشته است: [ -> ]به نام خدا
تشکر کردم ازت،‌ برای اینکه کار بنده را با مطلبی که ثبت کردی راحت کردی یعنی نشون دادی که باز هم مثل همیشه اصل را ول کردی و به چند کلمه که ربطی به موضوع کلی هم ندارد بند کردی.
خب با اصل قضیه مشکلی نداشتم که بهش بپردازم!
اما شما خودت نصف متنت در فرعیات بود!
هم در پیام قبلیت و هم در این پیام آنچه که مدعی اون هستی رو نقض کردی Wink
امیدوارم گرفته باشی
14.00
این روز ها فیلم نوح به کارگردانی آرنوفسکی جزء جنجالی ترین آثار هالیوودی شده. به شکلی که پاپ به این فیلم اعتراض کرده. برای همین تصمیم گرفتم یه نقدی از زبان خودم اینجا قرار بدم. اول از همه خلاصه داستان رو از زبان فیلم می زارم(نه از روی انجیل یا قرآن و ...)
در ابتدای فیلم پدر نوح قرار بود گنجینه ای به نام «آمرزش» را به نوح هدیه دهد. اما در طی یک حادثه عده ای به رهبری «قابیل» به اون ناحیه میان که به نظر پدر نوح مرتکب عمل خلافی شده اند. پدر نوح جلوی اونها می ایسته و کشته میشه. خود نوح هم فرار می کنه.
نوح یک همسر و سه پسر داره. فرزند ارشد به نام «سم»، دیگری به نام «هم» و آخرین فرزند به نام «یافیث». پیامبر خدا نشانه هایی می بینه و بهش وحی میشه که عذابی در راهه اما به گفته خودش بهش وحی میشه که خودش زنده می مونه. اون شروع به سفر می کنه. در راه به یک قبیله ی نابود شده می رسن و می بینن که مردم رو عده ای انسان وحشی کشته اند. در بین مردم یک دختربچه به نام «ایلا» رو زنده پیدا می کنن. در این هنگام اون عده ی وحشی به اونها حمله میکنن. نوح و خانواده اش به انضمام ایلا فرار می کنن و در حین فرار به فرشتگان در حال عذاب برخورد می کنن. فرشتگان به خاطر انسان تبدیل به غول سنگی شده بودند و از اونها کینه داشتند. اما یک فرشته حاضر میشه برای بخشایش گرفتن از خداوند به نوح کمک کنه. نوح و خانواده اش به سمت یک کوه می رن(با همراهی یکی از غول ها). نوح و پسر ارشدش، سم به نزد پدربزرگ در کوه میرن. پدر بزرگ پیشنهاد می کنه که نوح یک کشتی بسازه. نوح دانه ای پدربزرگ می گیره و به دامنه ی کوه برمیگرده. دانه که می کاره فرداش یه جنگل انبوه رشد می کنه! غول ها دست به کار می شن و برای آمرزش گرفتن از پروردگار کشتی رو می سازن.
ده سال می گذره و سم عاشق ایلا میشه. نوح سعی میکنه از هر موجودی جفتی وارد کشتی کنه و اونا رو با مشروب به خواب ببره(!) اما هم و یافیث جفت ندارن. هم از این بابت ناراحته. موجودات همه جمع می شن و وارد کشتی نوح می شن. قابیل با مردمش میاد و نوح رو تهدید میکنه. هم یه جورایی از قابیل خوشش میاد. اون به شهر قابیل میره و با کسی به اسم «ماریلا» آشنا میشه. زمان طوفان فرارسیده. هم و ماریلا سمت کشتی فرار می کنن اما ماریلا تو راه آسیب می بینه. نوح به کمک هم میاد و ماریلا رو رها می کنه.
خانواده ی نوح به کشتی پناه می برن. با شروع طوفان مردم به کشتی حمله میکنن اما غول ها از کشتی دفاع می کنن و مورد بخشایش قرار می گیرن. این وسط قابیل یواشکی وارد کشتی میشه. پس از طوفان، نوح وخانواده اش در کشتی محبوس میشن. هم قابیل رو پیدا می کنه و به خاطر کینه از پدر اونو کمک میکنه. قابیل پیشنها کشتن نوح رو به هم میده. از طرفی تنها ادامه دهنده نسل انسان ها که ایلا و سم بودن یه مشکلی داشتن. ایلا فکر می کرد نازاست. اما توسط پدربزرگ شفی پیداکرده بود. ایلا باردار میشه و نوح علاقه ای به این مسئله نداشته. می خواسته که نسل بشر به پایان برسه و میگه:اگه بچه ات پسر بود که هیچی اما اگه دختر بود باید بکشمش!
قابیل به کمک هم سعی بر کشتن نوح می کنه اما هم منصرف میشه و نوح رو نجات میده. ایلا دوقلو دختر میزایه و نوح هم دلش رحم میاد. بعدش کشتی به خشکی میشه(ماجرای شاخه زیتون) و هم که قرار بوده بار نبوت رو به دوش بکشه(میراث آمرزش رو از نوح گرفت اما بعدش پس داد) از این کار منصرف میشه و میره یه جایی تا تنهایی بمیره.
خداییش واسه دو ساعت فیلم خیلی خوب خلاصه کردم. اصن هم زیاد نشد! حالا نظرم رو می نویسم:
1- توی کل فیلم دو تا تئوری درباره ی آفریده شدن انسان و تبعید اون به زمین ارائه شد. اولیش تئوری مسیحی ای بود که نوح بیانش می کرد. دومی تئوری قرآنی بود که قابیل بیانش کرد!
2- نوح فوق العاده شدیدالعمل بود و جالب اینجاست که دستورات غلطی هم از خدا می گرفت گهگاهی!
3- تو اسلام گفته شده که یه فرشته به نوح کمک کرد تا کشتی رو بسازه. اما اینجا فرشته ها(که در عذاب بودن و به شکل دیو سنگی شده بودن) خودشون کشتی رو ساختن!
4- نوح دوره ی بعد طوفان رو«شروعی دوباره» تلقی کردو در این «شروعی دوباره» تبدیل به یک مست می خواره شد!
5- فرشته ها مگه از توانایی عدم اطاعت از خدا نداشتن؟ چی شد که فریب آدم رو خوردن و مجازات شدن؟
6- کنعان کجای داستان بود؟
7- مگه خدا به نوح نگفت پس از طوفان هیچ خطاکاری زنده نمی مونه؟ اون قابیل تو کشتی چه غلطی میکرد؟
8- ما لغزش پیامبران داریم. اما پیامبران الوالعزم لغزش ندارن! این صراحتاً گفته شده تو روایات. لغزش مال کسایی مث سلیمان و یوسف و ... بود. نه نوح(علیه السلام)!
9- طبق روایتی از اما صادق(علیه السلام) هشت نفر وارد کشتی شدن که کتیبه ی کشف شده از کشتی هم همینو میگه. اما توی فیلم اینجوری نبود!
نقد فنی زیاد بلد نیستم واگذارش می کنم به هر کسی که دیدتش و حرفه ای هست. تو این کارا. اگه ازم بپرسید با کار های قبلی آرنوفسکی مقایسه اش کردم و در حد «افتضاح» قرار داره. دیالوگ ها غیر قابل هضم و نحوه فیلم برداری خیلی کسل کننده بود. مخصوصا اینکه دو ساعت طول کشید!
این حرفای من از این فیلم بود. الان کیفیت صفحه سینماییش تو اینترنت پخش شده که 500 مگ هستش اما اگه می خواین از فیلم لذت ببرین صبر کنید که تا DVDRIP این فیلم پخش بشه(حدس می زنم یه گیگی بشه!)
تصاویر سایز بزرگ بودن مطلب رو خراب میکردن
لینک تصویر 1
لینک تصویر 2
لینک تصویر 3
لینک تصویر 4
لینک تصویر 5
لینک تصویر 6
من به خاطر راسل کرو حتما این فیلمو خواهم دید!

مطمئنم راسل کرو نقشی رو بازی نمی کنه که باعث کاهش محبوبیتش بشه!

این فیلم واقعا دیدن داره

درباره تحلیل محتواییش فعلا حرفی نمی زنم چون هنوز ندیدمش ولی به هر حال ارزش دیدنو داره! مطمئنم
این آرنوفسکی هم یه چیزیش میشه ها!Dodgy اون از پی و چشمه،اینم از این!خیلی خطرناک شدهConfused
صفحه: 1 2 3 4
آدرس های مرجع