یه سوال برام پیش اومد امروز:
خانم های محترم !بازی با بچه و تربیت اونو بیشتر دوس دارن یا کار کردن تو محیط بیرون رو؟؟؟
خواهشاً جبهه نگیرید، بحث رو عوض نکنید و فقط در مورد اینکه کدوم رو بیشتر دوس دارید بگید، نه اینکه کدوم خوبه یا کدوم بده و یا اینکه معایب و مزایاشون چیه.
ممنون.
من تا وقتی بچه دار نشده بودم، عاشق کار بیرون منزل بودم.
اما الآن بچه ام که میخوابه، دلم میخواد زودتر بیدار شه باهاش بازی کنم.
بچه خیلی خیلی خیلی شیرینه.
یعنی یه چیزی میگم یه چیزی میشنوین.
به قول معروف..
شنیدن کی بود مانند دیدن.
سلام نماز و روزه همگی مقبول درگاه حق...
به نظر من مسلما
تمام خانم ها به صورت فطری بچه هارو دوست دارند تاجایی که اگه خانمی بچه من از بچه بدم میاد این موقتی و مقطعیه و خودشم ته دلش میدونه کوچولو ها چقدر ملوس و ناز وتو دل برو و بامزه هستن،
اما بنظرم این سوال درستی نیست...
چون اغلب خانمها این همه درس نخواندند که تهش همون کدبانویی بشن که از اول میتونستند باشن.سوال درستی نیست چون یک خانم تحصیل کرده هدفش خدمت به جامعه ازطریق تخصصش هست و نمیشه به سادگی از این مسئله گذشت.
این پرسش درستی نیست چون از هر خانم بچه دار بپرسید بچه تو بیشتر دوست داری یا کارت بدون شک میگه بچه خودمو.
اما شغل و تخصص و کار و خدمت به جامعه زن و مرد نمیشناسه و وظیفه تمام افرادی که تو این راه براشون زحمت کشیده شده و زمان و پول هزینه شده تا به جایی برسند تو این جامعه و خدمت کنند.
اما این موضوع هم وظیفه تربیت فرزند رو ساقط نمیکنه. به نظرم هر دو جایگاه خودشونو دارند و با تدبیر و برنامه برزی میشه هر دو را به بهترین نحو اداره کرد!
(۱/مرداد/۹۲ ۱۸:۴۵)moze84 نوشته است: [ -> ]من تا وقتی بچه دار نشده بودم، عاشق کار بیرون منزل بودم.
اما الآن بچه ام که میخوابه، دلم میخواد زودتر بیدار شه باهاش بازی کنم.
بچه خیلی خیلی خیلی شیرینه.
یعنی یه چیزی میگم یه چیزی میشنوین.
به قول معروف..
شنیدن کی بود مانند دیدن.
پس با این حساب ما چون بچه نداریم این طور راحتیم!
ادامه ندم بهتره..............
(۱/مرداد/۹۲ ۲۳:۱۹)medad.sefid نوشته است: [ -> ] اما بنظرم این سوال درستی نیست...
چون اغلب خانمها این همه درس نخواندند که تهش همون کدبانویی بشن که از اول میتونستند باشن.سوال درستی نیست چون یک خانم تحصیل کرده هدفش خدمت به جامعه ازطریق تخصصش هست و نمیشه به سادگی از این مسئله گذشت.
این پرسش درستی نیست چون از هر خانم بچه دار بپرسید بچه تو بیشتر دوست داری یا کارت بدون شک میگه بچه خودمو.
اما شغل و تخصص و کار و خدمت به جامعه زن و مرد نمیشناسه و وظیفه تمام افرادی که تو این راه براشون زحمت کشیده شده و زمان و پول هزینه شده تا به جایی برسند تو این جامعه و خدمت کنند.
اما این موضوع هم وظیفه تربیت فرزند رو ساقط نمیکنه. به نظرم هر دو جایگاه خودشونو دارند و با تدبیر و برنامه برزی میشه هر دو را به بهترین نحو اداره کرد!
با نظرتون موافقم .
سوال رو باید جور دیگه ای مطرح کرد.
مثل اینکه از آقایون بپرسیم :دوست دارید بعد از ازدواج بیشتر کنار همسرتون باشید یا مادر و پدرتون؟مسلم هر کدوم جایگاه خودشو داره.باید توازن ایجاد کرد.
اینکه تو جامعه ی ما خانمها دقیقا مثل آقایون میخوان کار کنن اصلا چیز خوبی نیست.اما اینکه یه خانوم که کلی زحمت میکشه و تخصص میگیره رو بگیم بمون تو خونه هم کار درستی نیست.
زمان قدیم دخترا فکر درس خوندن رو هم نمیتونستن بکنن اما الان دارن درس میخونن تو یه محیط امن و خوب
باید شرایط رو مساعد کرد نه اینکه صورت مسئله رو پاک کرد...
محیط کار یه خانوم باید باید باید با محیط کار یه اقا متفاوت باشه.
ساعت کاری باید متناسب با شرایط یه خانوم باشه.
ما خانوم ها به خوبی میدونیم و خودمون هم دوست داریم که بچمونو خودمون بزرگ کنیم. و هیچ کس جز ما نمیتونه این مهم رو انجام بده.اما این به هیچ وجه منافاتی با حضور سالم تو اجتماع نداره.
باید شرایط رو برای حضور سالم خانم ها تو جامعه مساعد کرد ...
بیاین موضوع رو از دید من ببینین.
موافقین؟
من درسم رو خوندم.
با دوستام سینما رفتم، فعالیت های تفریحی و فرهنگی و آموزشی همه جوره داشتم.
سر کار رفتم.
ماشین داشتم و هرجایی که خواستم رفتم.
هر تفریح و کاری که دوست داشتم و شرع و عرف به من اجازه میداد رو انجام دادم.
لذا وقتی بچه ام به دنیا اومد، بچه رو مانع تفریحات و خوشبختیهام ندیدم.
من همه جور لذتی رو از دنیا بردم و فرزندم مانع و حتی نزدیک به مانع هم برای هیچ خوشی من توی زندگی نبود.
منظورم رو میفهمین؟
بچه ام خودش به یه تفریح دیگه برام تبدیل شد.
حرف زدن باهاش، شیر دادن بهش، خوابوندنش، بوسیدنش، قربون و صدقه رفتنش برام شد تفریح جدید.
از لحظه لحظه این کار لذت میبرم. همونطور که از لحظه لحظه ازدواجم و یا سر کار رفتنم و یا دانشگاه رفتنم لذت بردم.
به نظر من هر کاری رو باید سر زمانش انجام داد.
واقعاً باید لحظه ای بچه دار بشین، که آرزویی جز بچه دار شدن نداشته باشین.
زمانی برین دانشگاه که آرزوتون درس خوندن باشه.اینجوری میشه که سوال هم درسته و جواب من هم درست از آب درمیاد.
دوستان عزیزی هم که نی نی ندارن یا سر کار نرفتن، به نظرم مشمول کسانی نمیشن که امکان پاسخگویی به این سوال رو دارن.
یعنی دوستانی جواب بدن که هر دو مرحله رو طی کردن.
همه تون پیروز باشین.
(۲/مرداد/۹۲ ۱:۰۲)moze84 نوشته است: [ -> ]دوستان عزیزی هم که نی نی ندارن یا سر کار نرفتن، به نظرم مشمول کسانی نمیشن که امکان پاسخگویی به این سوال رو دارن.
یعنی دوستانی جواب بدن که هر دو مرحله رو طی کردن.
همه تون پیروز باشین.
ای بابا این که نشد راه حل...
اگه از دید کسی به این سوال جواب بدیم که میخواد از یه پتانسیل عظیم(خانوم ها) برای جامعه استفاده کنه ،هیچ وقت این حرف رو نمیزنیم.
باید باید تو جامعه ما شرایط واسه کارکردن خانومها مساعد بشه طوری که خانوادشون اسیب نبینه.
ببینید کی گفتم .یه روز عملی میشه ایشالله.
همونطور که تحصیل علم که آرزوی مامان بزرگامون بود عملی شد.
یکی از معیارهای اینجانب برای ازدواج این بود.همسرم باید بعد از بچه دار شدن بنشیند در منزل و بچه داری بکند ولاغیر...
بسم الله
سلام و عرض ادب خدمت دوستان عزیز و بزرگوار
عیدتون مبارک
دوران دبیرستان یه همکلاسی داشتم که یه دفعه داشت از بچگی و مهدش برامون حرف میزد، میگفت من همیشه در حسرت اون لحظه ای بودم که مامانم میومد دنبالم( مادرشون فرهنگی بودن)
شاید به ظاهر مساله ساده ای باشه ولی واقعا میتونه خیلی تو روحیات بچه ها تاثیر بذاره که در سنین بزرگسالی نمود پیدا میکنه
ازدواج محدودیت داره نسبت به زمان مجردی( با دوستات بیرون میرفتی دیگه نمیتونی مثل قبل بری)
بچه دار شدن محدودیت داره نسبت به زمانی که بچه نبود
ولی این نگاه افراده که چطور با این تغییرات مواجه میشن
یکی این تغییرات رو به هیچ وجه محدودیت نمیبینه ولی دیگری با یاد دوران گذشته خوشه شاید چون هنوز اونطور که باید مسئولیت پذیر نشده
البته نمیشه اینم نادیده گرفت که بعضی خانومها مجبور به کار هستن
خیلی خوبه که ادم توزندگیش برنامه ریزی داشته باشه وتا جایی که به زندگی لطمه ای واردنشه هم دربیرون خانه وهم درداخل منزل فعالیت داشته باشدولی درغیراین صورت بایدازکارکناره گیری کرد پدر ومادر حاضرن جان خودشون رو تقدیم فرزندانشون کنن دیگه کار رو خیلی راحت میزارن کنار بخاطرگل های زندگیشان