تالار گفتگوی بیداری اندیشه

این مطلب که برخی از صحابه قصد داشته‌اند رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را ترور کنند، از دیدگاه شیعه و سنی قطعی است.

منافقان به نام خدا سوگند یاد می‌کنند که چیز بدی نگفتند (چنان نیست) آنان سخنان کفرآمیز بر زبان آوردند و بعد از اسلام آوردن، کافر شدند و تصمیماتی اتخاذ کردند که موفق به انجام آن نشدند (سوء قصد به جان رسول خدا).

بسیاری از مفسرین اهل سنت در تفسیر (و همّوا بما لم ینالوا) [/b]گفته‌اند که مراد کسانی هستند که قصد داشتند در بازگشت از جنگ تبوک رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را ترور نمایند.

سیوطی جریان را این‌گونه نقل کرده است:

عروه می‌گوید: هنگامی که رسول الله(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با مسلمین از تبوک مراجعت می‌کردند و در راه مدینه به سیر خود ادامه می‌داد، گروهی از اصحاب آن حضرت، اجتماعی کردند و تصمیم گرفتند که آن جناب را در یکی از گردنه‌های بین راه، به طور مخفیانه از بین ببرند. و در نظر داشتند که با آن حضرت از راه عقبه حرکت کنند.

پیغمبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از این تصمیم خائنانه آنان مطلع شدند و فرمودند: هر کس میل دارد از راه بیابان برود؛ زیرا که آن راه وسیع است و جمعیت به آسانی از آن می‌گذرد، حضرت رسول(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هم از راه عقبه که منطقه کوهستانی بود به راه خود ادامه داد، اما آن چند صحابه که اراده قتل پیغمبر را داشتند برای این کار مهیا شدند، و صورت‌های خود را پوشانیدند و جلو راه را گرفتند. حضرت رسول امر فرمود، حذیفة بن یمان و عمار بن یاسر در خدمتش باشند، و به عمار فرمود: مهار شتر را بگیرد و حذیفه همه او را سوق دهد، در این‌ هنگام که راه می‌رفتند ناگهان صدای دویدن آن جماعت را شنیدند، که از پشت سر حرکت می‌کنند و آنان حضرت رسول را در میان گرفتند و در نظر داشتند قصد شوم خود را عملی کنند.

پیغمبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از این جهت به غضب آمد، و به حذیفه امر کرد که آن جماعت منافق را از آن جناب دور کند، حذیفه به طرف آنها حمله کرد و با عصائی که در دست داشت، بر صورت مرکب‌های آنها زد و خود آنها را هم مضروب کرد، و آنها را شناخت، پس از این جریان خداوند آنها را مرعوب نمود و آنها فهمیدند که حذیفه آنان را شناخت و مکرشان آشکاکر شده است، و با شتاب و عجله خودشان را به مسلمین رسانیدند و در میان آنها داخل شدند.

.............

[41] . سوره توبه: 74.

صحابه پرستانی که به دروغ خود را اهل سنت نامیده‌اند، آیا شما دستورات پیامبر اکرم را جزء سنت آن حضرت نمی‌دانید؟

چرا از کسانی پیروی می‌کنید که نسبت به سنت پیامبر بی اعتنایند و از اوامر آن حضرت سرپیچی می‌کنند؟

من پیامبر خدایم و او را معصیت نمی‌کنم.

اگر واقعا خلیفة دوم در نبوت پیامبر شک نداشت، بیان این جمله از رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) لغو و بیهوده است. و رسول الله کار لغو نمی‌کند.

فأتیت ابابکر فقلت: یا ابابکر ألیس هذا نبیّ الله حقّاً؟ ...إذا قال: أیّها الرجل إنّه لرسول الله و لیس یعصی ربّه.

کسی که این‌گونه از پیامبر سؤال می‌کند و قانع نمی‌شود و دوباره نزد ابوبکر می‌رود و عیناً همان سؤالات را تکرار می‌کند، آیا به رسالت پیامبر اعتقاد دارد؟

صحابه در برخی از جنگ‌ها غیر از حنین نیز فرار کرده و پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را تنها گذاشتند.