۱۹/خرداد/۹۳, ۱۲:۲۲
ادامه فراز (18)
واقْنَعْ بِما قَسَّمُهُ اللّهُ لَكَ و لاتَنْظُرْ اِلاّ اِلى ما عِنْدَكَ و لاتَتَمَنَّ ما لَسْتَ تَنالُهُ فَاِنَّ مَنْ قَنَعَ شَبَعَ وَ مَنْ لَمْ يَقْنَعْ لَمْ يَشْبَعْ و خُذْ حَظَّكَ مِنْ آخرَتِك و لاتَكُنْ بَطِراً فى الغِنى و لا جَزِعاً فى الفَقْرِ.
و لاتَكُن فَظّاً غليظاً يَكْرَهُ النّاسُ قُرْبَكَ و لاتَكُنْ واهِناً يُحَقِّرُكَ مَنْ عَرَفَكَ و لا تَشارَّ مَنْ فَوْقَكَ و لاتَسْخَرْ بِمَنْ هو دونَكَ ولا تُنازِعِ الاَْمْرَ اَهْلَهُ و لاتُطِعِ السُّفَهاءَ و لاتَكُنْ مَهيناً تَحْتَ كُلِّ اَحَد و لاتَتَّكِلَنَّ على كفايةِ اَحَد. و قِفْ عِنْدَ كُلِّ اَمْر حَتّى تَعْرِفَ مَدْخَلَهُ مِنْ مَخْرَجِهِ قَبْلَ اَنْ تَقَعَ فيهِ فَتَنْدَمَ.
به آنچه که خداوند روزیِ تو کرده است،قانع باش و فقط به آنچه در اختیار داری نظر کن و آرزوی چیزهای دست نیافتنی مکن،زیرا هر کس قناعت ورزید بی نیاز می شود و هر کس قانع نشد،همواره نیازمند و سیری ناپذیر است.
بهره ی خود را از آخرت خویش برگیر.نه در حالت بی نیازی،سرمست شو و نه در حالت تهیدستی بی تابی کن.
نه آنچنان تند خو و بداخلاق و سخت دل باش که مردم از نزدیک شدن به تو کراهت داشته باشند و نه آن گونه سست باش که آشنایانت زبون و خورات سازند.
نه با مافوق خود ستیزه جویی کن و نه زیردست را مسخره نما؛و با کسانی که در امری تخصص دارند،جر و بحث مکن.
و گوش به حرف نادانان مسپار و خود را نزد هر کسی خوار و بی مقدار نکن.
و بر لیاقت هیچ کس متکی مباش.
قبل از انجام هر کاری،ابتدا همه ی جوانب آن را در نظر داشته باش و راه های ورود و خروج آن را بشناس تا مبادا گرفتار شوی و پشیمان گردی.
شـــــرح:
اعتقاد به اینکه پروردگار ما آن اندازه از رزق که موجب سلامت ما در بندگی می شود،حتماً به راحت ترین شکل در اختیار ما می گذارد،موجب می شود که تمام توجه مان به بندگی خدا معطوف شود و گرفتار آرزوهای بلند دنیایی نشویم.در این حالت دیگر فرق نمی کند رزق ما تنگ باشد و یا وسیع،در آن حالت نه تندخو و بد اخلاق خواهیم بود و نه خود را در مقابل اهل دنیا خوار و ذلیل می کنیم و آنچنان نیازمند نمی شویم تا به هر کسی تکیه کنیم و حرص بر ما غالب نمی شود تا بدون تأمل و تفکر به هر عملی دست بزنیم.
شـــــرح:
اعتقاد به اینکه پروردگار ما آن اندازه از رزق که موجب سلامت ما در بندگی می شود،حتماً به راحت ترین شکل در اختیار ما می گذارد،موجب می شود که تمام توجه مان به بندگی خدا معطوف شود و گرفتار آرزوهای بلند دنیایی نشویم.در این حالت دیگر فرق نمی کند رزق ما تنگ باشد و یا وسیع،در آن حالت نه تندخو و بد اخلاق خواهیم بود و نه خود را در مقابل اهل دنیا خوار و ذلیل می کنیم و آنچنان نیازمند نمی شویم تا به هر کسی تکیه کنیم و حرص بر ما غالب نمی شود تا بدون تأمل و تفکر به هر عملی دست بزنیم.
(البته به نظر من،این شرح آقای طاهرزاده فقط مربوط به یه جنبه رزق بود،در صورتی که توصیه های امام از جمله این توصیه آخر که قرمز کردم،در هر شرایطی رعایت آن ،مهم است و همچنین توصیه های دیگر)
