تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مشاهده تالار در قالب اصلی: (A)رابطه حب اهل بیت و ایمان!#
شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
صفحه: 1 2 3 4
ای بابا حالا این برادر دیدبان یه چیزی گفت اشگالی نداره . حب که نه ولی ظاهرا بقض به روحانیون در ایشون کمی متبلورتراست نسبت به روحانیت لکن از افاضات ایشون چنان نمایان است که با فرمایشات روحانی فارق از "ات" و " یون" اصلا مخالفتی نداشته بنده به ضرس قاطع توشیح تشویش اذهان را مردود دانسته .

(۸/شهریور/۹۰ ۲۳:۳۳)علی 110 نوشته است: [ -> ]حب که به حرف نیست دوست من

شما نمیتونی ادعا بکنی استقلالی هستی و در ورزشگاه در جایگاه هواداران پرسپولیس بنشینی و کاری کنی که باعث خوشحالی پرسپولیسی ها بشه

مسئله بسیار ساده هست

حب اگر واقعی باشه باعث میشه محب کاری نکنه که محبوبش ناراحت بشه و اتفاقاً کارهایی میکنه که محبوبش رو خوشحال کنه


خوب اهل بیت بیش از هر چیزی از چه چیز بیزارند؟
از معصیت و نافرمانی خدا

و بیش از هر چیزی از چه چیز خوشحال میشوند؟
اطاعت خدا


اما اگر کسی بالاترین عبادات رو هم به جا بیاره اما حب اهل بیت رو نداشته باشه، حقیقت ایمان در قلبش وجود نداره
چون ایمان چیزی هست که در قلب مینشیند و هر چیز که در قلب وارد شود از جنس حب و بغض است


و خدا در قرآن تعیین کرده که محبت و بغض چه کسی نشانه ی حقیقی ایمان است

و اگه دوستان مقاله ی اصلی رو هم با دقت مطالعه فرمایند میبینند که بر طبق روایات

ایمان و اعتقاد درست و حب و بغض مورد رضای خدا زیر بنایی است که بعد از آن باید با اعمال صالح ساختمان دین بر این زیر بنا ساخته شود و اعتقاد و حب و بغض ریشه ی ایمان است و میوه ی آن عمل صالح است

متأسفانه گویا مقاله اصلی رو دوستان با دقت مطالعه نفرمودند
(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است: [ -> ]مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ (نمل 89)
هر کس كارِ نيك را بیاورد پاداشى بهتر از آن دارد و آنان از وحشت آن روز ايمنند
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (نمل 90)
هر كس كار بد را انجام دهد آنها به رو در آتش سرنگون شوند آيا جز در مقابل اعمالى كه مى‏كرده‏ايد سزايتان مى‏دهند

نکته بسیار تأمل برانگیزِ دو آیه فوق این است که در این دو آیه خداوند نمی فرمایند (( من جاء بالحسنات )) و یا ((من جاء بالسیئات )) بلکه برای ایمنی از فزع و وحشت روز قیامت آوردن یک حسنه را کافی می داند و برای سرنگونی در آتش تنها آوردن یک سیئه را .
حال سوال اساسی این است که کدام حسنه است که اگر در فردای قیامت بیاوریم از وحشت و سختی روز قیامت در امان میمانیم ؟
و کدام سیئه است که آدمی را به رو و صورت در جهنم می افکند؟


(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است: [ -> ]در روضة الواضعین ص 106 آمده است که امام باقر علیه السلام فرمود: مراد از حسنه ولایت و روش علی علیه السلام است و مراد از سیئه دشمنی و بغض و کینه ی اوست که با آن هیچ عملی مقبول نمیگردد
در کافی از امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوارشان از امیر مؤمنان روایت شده است که در مورد این آیه فرموده اند: حسنه، شناخت ولایت و محبت ما اهل بیت است و سیئه، انکار ولایت و دشمنی با ما اهل بیت است
(کافی،ج1،ص185،ح14)

(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است: [ -> ]همانطور که مشاهده کردید و در آیه ی ذیل هم به آن تصریح و تأکید شده است
در قرآن مهمترین نشانه ی ایمان، حب و بغض و دوستی و دشمنی با دوستان و دشمنان خدا و اولیای خدا است
مومن با کسی که با خدا و رسولش مخالفت کند محال است که دوستی کند حتی اگر آن مخالفت کنندگان عزیزترین کسان آن شخص باشد:

لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ أُوْلَئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمَان ﴿۲۲-مجادله﴾
هیچ قومی را که ایمان به خدا و روز قیامت دارد نمی‏یابی که با مخالفان خدا و رسولش دوستی کنند، هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندان آنها باشند، آنها کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه قلوبشان نوشته (۲۲)
(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است: [ -> ]همه ی ما در این دنیا مسافریم
هر مسافر برای مسافرت به دو چیز نیاز دارد
یکی توشه ی سفر و دیگری مرکب
همه ی شما شنیده اید که توشه ی راه تقوا است،
اما شما حالا هی تقوا داشته باش و هی توشه جمع کن، بدون مرکب کجا می‌خواهی بروی؟!!!!!

اما مرکب چیست؟
بله مرکب همان حب خدا و محبوبین خداست یعنی اهل بیت و بغض و دشمنیِ دشمنان خدا ودشمنان دوستان خدا

در خصوص اینکه مرکب ولایت امیرالمؤمنین و اولاد طاهرینشان صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین است و بغض دشمنان ایشان حدیث نبوی بسیار زیبا و ارزشمند ذیل بسیار تأمّل‌برانگیز است:

مردى است كه در جهاد و پيكار راه خدا شركت كند و در اين راه كشته شود در حال حمله به دشمن نه فرار.
حوران بهشتى و خزينه‌داران آنجا، انتظارِ آمدن روح او را دارند و فرشته‌هاى زمين پيوسته انتظار آمدن حوران بهشتى را دارند كه به سوى او بيايند، با ملائكه و خزّان بهشت،
اما نمى‌آيند.
فرشته‌هاى زمين كه اطراف اين مقتول هستند، مي‌گويند چرا حوران بهشتى پيش اين شخص نيامدند و چرا خازنان بهشت نمى‌آيند.
از بالاى آسمان هفتم به آن‌ها مى‌گويند:
اى ملائكه به افق آسمان‌ها و پائين آن تماشا كنيد!
آن‌ها توحيد و ايمان به پيامبر و نماز و زكات و صدقه و اعمال نيكوى او را مى‌بينند که در آسمان نگه داشته شده‌اند و درهاى آسمان به روى آنها بسته است، همچون قافله‌اى بزرگ شرق و غرب و شمال و جنوب را فرا گرفته‌اند.
ملائكه‌اى كه مأمور حمل اين اعمال هستند فرياد مي‌زنند:
چه شده كه درب‌هاى آسمان را نمى‌گشايند تا با اعمال این شهید داخل شويم؟!
خداوند دستور مي‌دهد.
درب‌هاى آسمان باز مى‌شود.
سپس ندایى مي‌رسد که می‌گوید:
اى ملائكه! اگر مى‌توانيد داخل شويد؛ بال و پر آنها توان ندارد و نمى‌توانند با آن اعمال بالا روند.
مي‌گويند: خدايا ما نمى‌توانيم با اين اعمال بالا بيائيم،
منادىِ پروردگار فرياد مي‌زند:
اى ملائكه، شما نمى‌توانيد اين اعمال سنگين را بالا بياوريد ، بايد مركب‌هاى مخصوص آن‌ها اين اعمال را بياورند و در بهشت قرار دهند.
ملائكه مي‌گويند مركب مخصوص آن‌ها چيست‌؟
مى‌فرمايد: چه عملى از او آورده‌ايد؟!
مى‌گويند: اعتقاد به وحدانيت تو و ايمان به پيامبر صلّى اللّٰه عليه و آله.
خداوند مي‌فرمايد: مركب اين اعتقادها، دوستى على برادر پيامبر است و دوستى ائمه طاهرين عليهم السّلام، فقط در صورتی که اين موالات را داشته باشد، مي‌تواند اين اعمال را به بهشت برساند!
وقتى دقت مي‌كنند، مى‌بينند با تمام اين اعمالى كه دارد، اما موالات با على و ائمه طاهرين و دشمنى با دشمنان آن‌ها را ندارد.
خداوند به ملائكه مى‌فرمايد:
اين اعمال را رها كنيد و برويد به محل خود از ملكوت تا آنها كه شايسته حمل و بردن اين اعمال هستند بيايند و آنها را به جایى كه شايسته است ببرند،
آن فرشته‌ها مي‌روند به محلى كه مخصوص آنها است.
سپس خداوند به شراره‌هاى آتش دستور مي‌دهد آنها را فرا مى‌گيرند و به داخل جهنم مى‌كشانند
زيرا صاحب اين اعمال داراى مركب ولايت على و ائمه طاهرين عليهم السّلام نيست.
آن ملائكه اين اعمال را به واسطه نداشتن محبت على امير المؤمنين عليه السّلام بَدَل به گناه و بلا مي‌كنند و خداوند اين ملائكه را بر آن اعمال به صورت شيرهایی مسلط‍‌ مى‌گرداند و آن اعمال شبيه كلاغ و سوسك هستند از دهان اين شيرها شراره‌هائى خارج مى‌شود و آن اعمال را مى‌سوزاند
تمام اعمالش از بين مي‌رود فقط‍‌ مى‌ماند دوستى او با دشمنان على عليه السّلام و انكار ولايت على عليه السّلام
اين عمل را در وسط‍‌ جهنم قرار مي‌دهند. (التفسير العسکری علیه السلام: ج۱، ص۷۶)
[و این است تأویل آیه ۲۷ از سوره فصلت که خدا می‌فرماید:
«فَلَنُذيقَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا عَذاباً شَديداً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذي كانُوا يَعْمَلُونَ *
به يقين به كافران عذاب شديدى مى‌چشانيم، و آن‌ها را به بدترين اعمالى كه انجام مى‌دادند كيفر مى‌دهيم.»
فَلَنُذِیقَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِتَرْکِهِمْ وَلَایَهًَْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَذاباً شَدِیداً فِی الدُّنْیَا وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِی کانُوا یَعْمَلُونَ فِی الْآخِرَهًِْ.
به فرمایش امام صادق (علیه السلام) یعنی در آخرت کسانی را که ولایت علی علیه‌السلام را ترک کردند براساس بدترین اعمالشان که ترک ولایت علی علیه‌السلام است مجازات می‌کنیم.
فَلَنُذِیقَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِتَرْکِهِمْ وَلَایَهًَْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَذاباً شَدِیداً فِی الدُّنْیَا وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِی کانُوا یَعْمَلُونَ فِی الْآخِرَهًِْ. (الکافی (ثقة الاسلام کلینی): ج۱، ص۴۲۱)]


متن عربی حدیث شریف:
رَجُلٌ حَضَرَ اَلْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ تَعَالَى، فَقُتِلَ مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ، وَ اَلْحُورُ اَلْعِينُ يَتَطَلَّعْنَ إِلَيْهِ، وَ خُزَّانُ اَلْجِنَانِ يَتَطَلَّعُونَ [إِلَى] وُرُودِ رُوحِهِ عَلَيْهِمْ [وَ أَمْلاَكُ اَلسَّمَاءِ] وَ أَمْلاَكُ اَلْأَرْضِ يَتَطَلَّعُونَ [إِلَى] نُزُولِ حُورِ اَلْعِينِ إِلَيْهِ، وَ اَلْمَلاَئِكَةُ خُزَّانُ اَلْجِنَانِ ، فَلاَ يَأْتُونَهُ. فَتَقُولُ مَلاَئِكَةُ اَلْأَرْضِ حَوَالَيْ ذَلِكَ اَلْمَقْتُولِ:
مَا بَالُ اَلْحُورِ [اَلْعِينِ] لاَ يَنْزِلْنَ إِلَيْهِ وَ مَا بَالُ خُزَّانِ اَلْجِنَانِ لاَ يَرِدُونَ عَلَيْهِ
فَيُنَادَوْنَ مِنْ فَوْقِ اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ:
يَا أَيَّتُهَا اَلْمَلاَئِكَةُ، اُنْظُرُوا إِلَى آفَاقِ اَلسَّمَاءِ [وَ] دُوَيْنِهَا.
فَيَنْظُرُونَ، فَإِذَا تَوْحِيدُ هَذَا اَلْعَبْدِ [اَلْمَقْتُولِ] وَ إِيمَانُهُ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، وَ صَلاَتُهُ وَ زَكَاتُهُ، وَ صَدَقَتُهُ، وَ أَعْمَالُ بِرِّهِ كُلُّهَا مَحْبُوسَاتٌ دُوَيْنَ اَلسَّمَاءِ، وَ قَدْ طَبِقَتْ آفَاقُ اَلسَّمَاءِ كُلُّهَا كَالْقَافِلَةِ اَلْعَظِيمَةِ قَدْ مَلَأَتْ مَا بَيْنَ أَقْصَى اَلْمَشَارِقِ وَ اَلْمَغَارِبِ، وَ مَهَابِّ اَلشَّمَالِ وَ اَلْجَنُوبِ تُنَادِي أَمْلاَكُ تِلْكَ اَلْأَفْعَالِ اَلْحَامِلُونَ لَهَا، اَلْوَارِدُونَ بِهَا:
مَا بَالُنَا لاَ تُفْتَحُ لَنَا أَبْوَابُ اَلسَّمَاءِ لِنَدْخُلَ إِلَيْهَا بِأَعْمَالِ هَذَا اَلشَّهِيدِ
فَيَأْمُرُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِفَتْحِ أَبْوَابِ اَلسَّمَاءِ،
فَتُفْتَحُ،
ثُمَّ يُنَادَى هَؤُلاَءِ اَلْأَمْلاَكُ:
اُدْخُلُوهَا إِنْ قَدَرْتُمْ.
فَلاَ تُقِلُّهَا أَجْنِحَتُهُمْ، وَ لاَ يَقْدِرُونَ عَلَى اَلاِرْتِفَاعِ بِتِلْكَ اَلْأَعْمَالِ. فَيَقُولُونَ:
يَا رَبَّنَا لاَ نَقْدِرُ عَلَى اَلاِرْتِفَاعِ بِهَذِهِ اَلْأَعْمَالِ.
فَيُنَادِيهِمْ مُنَادِي رَبِّنَا عَزَّ وَ جَلَّ:
يَا أَيَّتُهَا اَلْمَلاَئِكَةُ لَسْتُمْ حَمَّالِي هَذِهِ اَلْأَثْقَالِ [اَلصَّاعِدِينَ بِهَا] إِنَّ حَمَلَتَهَا اَلصَّاعِدِينَ بِهَا - مَطَايَاهَا - اَلَّتِي تَرْفَعُهَا إِلَى دُوَيْنِ اَلْعَرْشِ، ثُمَّ تُقِرُّهَا فِي دَرَجَاتِ اَلْجِنَانِ.
فَتَقُولُ اَلْمَلاَئِكَةُ:
يَا رَبَّنَا مَا مَطَايَاهَا
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَى: وَ مَا اَلَّذِي حَمَلْتُمْ مِنْ عِنْدِهِ
فَيَقُولُونَ: تَوْحِيدَهُ لَكَ، وَ إِيمَانَهُ بِنَبِيِّكَ.
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَى:
فَمَطَايَاهَا مُوَالاَةُ عَلِيٍّ أَخِي نَبِيِّي، وَ مُوَالاَةُ اَلْأَئِمَّةِ اَلطَّاهِرِينَ، فَإِنْ أُتِيَتْ فَهِيَ اَلْحَامِلَةُ اَلرَّافِعَةُ اَلْوَاضِعَةُ لَهَا فِي اَلْجِنَانِ. فَيَنْظُرُونَ فَإِذَا اَلرَّجُلُ مَعَ مَا لَهُ مِنْ هَذِهِ اَلْأَشْيَاءِ، لَيْسَ لَهُ مُوَالاَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ اَلطَّيِّبِينَ مِنْ آلِهِ، وَ مُعَادَاةُ أَعْدَائِهِمْ.
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لِلْأَمْلاَكِ اَلَّذِينَ كَانُوا حَامِلِيهَا:
اِعْتَزِلُوهَا، وَ اِلْحَقُوا بِمَرَاكِزِكُمْ مِنْ مَلَكُوتِي لِيَأْتِهَا مَنْ هُوَ أَحَقُّ بِحَمْلِهَا، وَ وَضْعِهَا فِي مَوْضِعِ اِسْتِحْقَاقِهَا.
فَتَلْحَقُ تِلْكَ اَلْأَمْلاَكُ بِمَرَاكِزِهَا اَلْمَجْعُولَةِ لَهَا.
ثُمَّ يُنَادِي مُنَادِي رَبِّنَا عَزَّ وَ جَلَّ:
يَا أَيَّتُهَا اَلزَّبَانِيَةُ تَنَاوَلِيهَا، وَ حُطِّيهَا «إِلىٰ سَوٰاءِ اَلْجَحِيمِ»، لِأَنَّ صَاحِبَهَا لَمْ يَجْعَلْ لَهَا مَطَايَا مِنْ مُوَالاَةِ عَلِيٍّ وَ اَلطَّيِّبِينَ مِنْ آلِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ.
قَالَ [رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ]: فَتَنَاوَلَ تِلْكَ اَلْأَمْلاَكُ، وَ يُقَلِّبُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ تِلْكَ اَلْأَثْقَالَ أَوْزَاراً وَ بَلاَيَا عَلَى بَاعِثِهَا لِمَا فَارَقَتْهَا مَطَايَاهَا مِنْ مُوَالاَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ نَادَتْ تِلْكَ اَلْمَلاَئِكَةُ إِلَى مُخَالَفَتِهِ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ، وَ مُوَالاَتِهِ لِأَعْدَائِهِ. فَيُسَلِّطُهَا اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هِيَ فِي صُورَةِ اَلْأَسْوَدِ عَلَى تِلْكَ اَلْأَعْمَالِ، وَ هِيَ كَالْغِرْبَانِ وَ اَلْقَرْقَسِ فَتَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِ تِلْكَ اَلْأَسْوَدِ نِيرَانٌ تُحْرِقُهَا، وَ لاَ يَبْقَى لَهُ عَمَلٌ إِلاَّ أُحْبِطَ وَ يَبْقَى عَلَيْهِ مُوَالاَتُهُ لِأَعْدَاءِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ جَحْدُهُ وَلاَيَتَهُ.
صفحه: 1 2 3 4
آدرس های مرجع