یا علی ای اسدالله الغالب، ای زاده کعبه، ای تو کفو زهرای اطهر،
پیروز بر خصم کافر؛ بَرکَنی از بُن به هنگام خیبر بساطِ ستم گر.
و در آن هنگام که در صحرای عطش گرفته؛ در جحفه ندای رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم بلند شد که:
ایها الناس اُجیبوا داعی الله أنا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم
و در غدیر خم مرکب ها و زنان و مردان متوقف شدند
و فرمان داد آن چهار نفر سلمان، مقداد، ابوذر و عمار( که یاران مهدی اند) سایه ساری بسازند و منبری آماده کنند.
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دستش را بالا گرفت و فرمود:
من کنت مولاه فهذا علی مولاه.
و خدایا دوست بدار هر که علی رادوست دارد، و دشمن بدار هر که علی را دشمن بدارد.
و آن امین وحی دو گوهر نایاب کتاب و عترتش را به مردم سپرد.
آن کور دِلان بد نیّت با رنگ نیرنگ تهنیت گفتند.
امّا از همان اوان بخل و کینه ورزیدند و در آن گاه که از کردار پلیدان کافر، آسمان می خروشید و زمین بناله و فغان افتاد که همسرت دخت نبی به میان شقاوت ؛ و تو یکتا امیر به سکوت ؛ در احاطه دون صفتان!
و در آن زمان که بغضِ گلویت به چاه منعکس می شد.
و به وقت ماه خدا و تو در محراب نمار؛ یکی از منفورترینان عرش خدا، مدار وجود را لرزاند.
تنها تو امیر بودی، هستی و خواهی بود .