تالار گفتگوی بیداری اندیشه

**محمد رسولی هم چون رسولان پیشین است، آیا اگر کشته شود شما به جاهلیت باز میگردید**

تنها دو سال از برادر زاده خود محمد بزرگتر بود

اما...

آن آزادمرد، حتى پيش از پذيرش اسلام، از رسول خدا در برابر آزارهاى مشركان ‏حمايت مى‏كرد، گرويدن وى به اسلام موجب سربلندى دين خدا شد; زيرا پس از آن ‏مسلمانان از انزوا بيرون آمدند و قريش با درك پشتيبانى توانا و استوار حمزه از پيامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از آزارهاى خود كاستند و رفتارشان با رسول خدا و مسلمانان ‏ملايمتر شد. حمزه (علیه السلام) همراه ديگر مسلمانان به مدينه هجرت كرد و خدمات ارزنده‏اى بويژه درامور نظامى ارائه داد. پيامبر اكرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به مسائل دفاعى حكومت نوبنياد خود اهتمام خاصى داشتند. ايشان ‏با تشكيل گروههاى رزمى درصدد برآمدند امنيت مدينه را تامين كرده، مسلمانان را براى رويارويى با دشمنان آماده سازند.

بر اين اساس هفت ماه پس از هجرت، نخستين‏ گروه گشتى رزمى را به فرماندهى حضرت حمزه (علیه السلام)، اعزام نمودند. گرچه اين ‏رويارويى بدون درگيرى پايان يافت ولى نشانه‏اى از اقتدار سپاه اندك اسلام در برابر كاروان بزرگ مشركان بود. رسول گرامى اسلام در ربيع ‏الاول سال دوم هجرت غزوه «ابواء» را تدارك ديد و درجمادى‏الاولى غزوه «ذات العشيره‏» را به قصد تعقيب كاروان قريش سازماندهى كرد. در اين دو غزوه نيز پرچمدار سپاه اسلام، حضرت حمزه بود.


پرچم همواره نشانه اقتدار یک امت محسوب میشده است بر این اساس پرچمدار یک امت همواره شاخص ترین، دلیر ترین و شجاع ترین اصحاب امت محسوب میشده است. حمزه سیدالشهدا پس از هجرت همواره عَلَم داری بیرغ اسلام را برای خود یدک میکشید


آن رزمنده نستوه در جنگ بدر حضورى درخشنده داشت. اين نبرد با امدادهاى الهى و دلاورى‏هاى بى ‏مانند اميرمومنان على (علیه السلام) و سلحشورى حمزه، با پيروزى قاطع سپاه اسلام‏ به پايان رسيد. در اين پيكار تنى چند از سران كفر به دست تواناى حضرت حمزه به هلاكت ‏رسيده يا به اسارت درآمدند. سيدالشهدا حمزه ‏بن ‏عبدالمطلب در غزوه «بنى قينقاع‏» پرچمدار سپاه اسلام بود. يهوديان بنى ‏قينقاع نخستين گروه يهود بودند كه با اسلام اعلام جنگ نمودند، سپاه اسلام قلعه آنها را محاصره كرد. آنگاه رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آنان را از مدينه تبعيد نمود و اموالشان را مصادره كرد.

يك سال پس از جنگ بدر، غزوه احد با هدف مقابله با مشركانى كه براى انتقام‏گيرى‏از مسلمانان و جبران شكست‏ بدر به سمت مدينه آمده بودند آغاز گرديد. حمزه و برخى ديگر از مسلمانان سلحشور، معتقد به جنگ برون ‏شهرى بودند، حمزه به ‏رسول خدا عرض كرد: «سوگند به آن كه قرآن را بر تو فرستاد امروز دست ‏به غذا نخواهم برد، مگر آنكه بيرون مدينه با شمشير خود بر دشمن بتازم!» حضرت حمزه از معدود قهرمانانى ‏بود كه در جنگ، نشان بر خود مى‏نهاد و بدين وسيله خود را به دوست و دشمن معرفى‏مى‏كرد. او نمونه‏اى از شجاعت و دليرى در ميدان نبرد بود، خود را به اعماق صفوف ‏دشمن مى‏رساند و با دشمن درگير مى‏شد، از قدرت بازوى برجسته‏اى بهره‏مند بود. در احد با دو شمشير پيش رسول خدا مى‏جنگيد و مى‏گفت: «من شير خدا هستم!»


سال 3 هجری در احد زمانی که مصعب بن نمیر به شهادت رسید، مسلمانان همگی گریختند چون خیال کردند که پیغمبر کشته شده است. در آن وا نفسا بود که بازهم حضرت حمزه سید الشهدا بود که ثابت قدم ماند

شهادت

در احد، به هنگام تهاجم دشمن، وفادار و ثابت ‏قدم از رسول خدا دفاع مى‏كرد و توانست ‏سى مشرك جنگجو را به هلاكت ‏برساند. ولی کینه دیرینه هند همسر ابوسفیان که پدر و برادر خود را در جنگ بدر بدست جنگجوی حمزه بن عبدالمطلب از دست داده بود، او را واداشت که غلام حبشی خود، «وحشى‏» را در صورت به شهادت رساندن حمزه، وعده آزادی و رهایی از بردگی دهد. و بدینگونه حین جنگ حضرت حمزه بن عبدالمطلب با زوبین غلام که در كمين آن سردار دلاور بود، مورد نشان قرار گرفته شد و آن بزرگوار پس از عمرى جهاد در راه خدا و يارى پيامبر گرامى به ملكوت اعلى پيوست و آن سردار رشيد، شهيد شاهد بارگاه ‏الهى شد. رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در منزلت او فرمود: «سالار شهيدان در روز قيامت نزد خداوند حمزه است‏» قبر مطهر حمزه سيد الشهدا در قبرستان احد (محل واقعه جنگ احد) در مدينه منوره واقع شده و مزار آن سردار شهيد و ديگر شهيدان احد همواره زيارتگاه عاشقان و عارفان الهى و الهام ‏بخش جهاد و شهادت به ‏مبارزان بوده است.

حمزه بن ابوالمطلب، عموى پيامبر گرامى اسلام بود، دو سال پيش از ولادت رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ديده ‏به جهان گشود. در ميان جوانان قريش در دلاورى و بزرگوارى برجسته و در آزادانديشى، آزادمنشى و ستم ‏ستيزى سرآمد بود. سلحشورى و توان رزمى وى همزمان با آغاز دوره جوانى نمودار شد.

برگرفته از خبرگزاری جمهوری اسلامی همراه با تخلص


فضایل حمزه در روایات

اگرچه فضیلت ها و جایگاه رفیع حمزه را در بعد عقیده و ایمان و عمل، از لابه لای صفحات زندگانی اش می شناسیم، اما آنچه در روایات و سخنان پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درباره او آمده است نیز نشان دهنده مقام اوست. در اینجا به چند نمونه از این فضیلت ها اشاره می شود.

پیامبر اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «بهترین برادرانم "علی" است و بهترین عموهایم، "حمزه"». و نیز فرمود: «یکی از آنان که در روز قیامت، سواره وارد محشر می شوند، عمویم حمزه است، شیر خدا و شیر پیامبر خدا، که سوار بر ناقه عضبا می آید.»

امام باقر(علیه السلام) فرمود: «بر ستون عرش نوشته شده است: حمزه، شیر خدا و شیر پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و سرور شهیدان است.»

شخصیت حضرت حمزه، پیوسته مایه افتخار امامان(علیهم السلام) بود و به این که از دودمانی هستند که حمزه سیدالشهدا و جعفر طیار از آنان است، می بالیدند. حضرت علی(علیه السلام) با آن مقام والایی که داشت، در روزی که خلافت به رای شورا گذاشته شد و حضرت برتی های خود را برمی شمرد، داشتن عمویی چون حمزه سیدالشهدا را از امتیازات خود برشمرد و در آن جلسه تعیین خلیفه، فرمود: «شما را به خدا قسم، آیا میان شما کسی هست که عمویی چون عمویم حمزه، "اسدالله و اسد رسوله" داشته باشد؟»

امام حسن(علیه السلام) نیز در میان مردم از افتخارآفرینی های حمزه صحبت به میان می آورد و با معرفی آن حضرت، روحیه مردانگی و رزم آوری مردم را تقویت می کرد. امام حسین(علیه السلام) در خطبه هایش در کربلا و امام سجاد(علیه السلام) در سخنرانی خود در مسجد جامع دمشق نیز به حمزه افتخار کردند.

امام باقر(علیه السلام) در تفسیر آیه «من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر» فرمود: «عهدشان با خدا آن بود که هرگز فرار نکنند. آن که به عهدش وفا کرد و اجلش رسید، حمزه و جعفر بود و آن که منتظر شهادت بود، علی بود.»

پیامبر خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «روز قیامت چهار پرچم به من داده می شود. پرچم "حمد" را خود به دست می گیرم، پرچم "لا اله الا الله" را به دست علی(علیه السلام) می دهم و او پیشاپیش گروهی از مردم که پس از حساب اندکی وارد بهشت می شوند، قرار می گیرد. پرچم "الله اکبر" را به دست حمزه می سپارم و او را در پیشاپیش گروه دیگری قرار می گیرد و پرچم "سبحان الله" را به دست جعفر می سپارم، پشت سر او نیز عده ای دیگر خواهند ایستاد. آن گاه در برابر امت خویش می ایستم تا از آنان شفاعت کنم.»

پیامبر خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) پس از هجرت که میان مسلمانان پیمان برادری می بست و دو به دو آنها را با هم برادر می ساخت، میان حمزه و زیدبن حارثه(فرزندخوانده پیامبر"ص") عقد اخوت و برادری بست.

لقب سیدالشهدا (سرور شهیدان) را پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به حضرت حمزه داد. البته پس از شهادت حسین بن علی(علیه السلام) در کربلا، لقب سیدالشهدا بیشتر به آن حضرت گفته شده و می شود.

جابربن عبدالله می گوید: «روزی به دستور معاویه چشمه ای در سرزمین احد حفر کردند. هنگام حفاری به جنازه تر و تازه شهدای احد برخوردیم و بر آن کشته ها نالیدیم. این وقتی بود که چهل سال از حادثه احد می گذشت. ضربه بیلی هم که به پای حمزه خورد، از آن خون بیرون آمد.»

حمزه(علیه السلام) مورد علاقه شدید پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بود. آن حضرت حتی به نام حمزه هم عشق می ورزید. مردی که صاحب فرزندی شده بود، خدمت رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رسید و پرسید: نام او را چه بگذارم؟ پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «نام او را "حمزه" بگذار که محبوب ترین نام ها نزد من است.»

بازهم وهابیت و دشمنی با پیامبر و اصحاب پیامبر

فکر کنم دیگه واسه همه محرز شده که حضرت حمزه چه مقام منزلیتی پیش خدا و رسول خدا داره، و این سندی است برای رسوایی دشمنان اسلام


مزار حضرت حمزه سید الشهدا، شیر خدا و رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

قبل از پدیده ای بنام وهابیت

بعد از ظهور پدیده منحوس وهابیت

ای ابا عمرو ، برای من شایسته است گریستن ،زیرا که به من رسیده است مصیبت بهترین پدرها