تالار گفتگوی بیداری اندیشه

پر ادعا آمد که اصلاح می کنیم
کشور را از رقبا خالی می کنیم

می گفت این سال ها کشور را گرفتید شماها
4 سال می خواهیم کار کنیم جای شما

به دیگری گفت یک تلفن کافی است تا بگویی چه کار کنم
بمانم یا صحنه ی رقابت را رها کنم

پیام آمد به نفع دوستمان کنار بکش
برای دریافت سِمَت، انتظار بکش

دوستش انتخاب شده بود
امیدها در دلش تازه شده بود

آنقدر منتظر ماند و خبری نرسید
پیر شد آن قدر انتظار کشید

جانم فدایت، ما همه سربازتیم
منتظر اشاره و دستورتیم

با اشاره ات تا بیت المقدس می رویم
جان بر کف برای خدا می رویم

همه جا را کربلا می کنیم
جانمان را فدا می کنیم

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«قسم به قلم و آنچه می نگارد...»


با واژه ها بود که هستی معنا شد، زندگی جان گرفت و آسمان چراغان شد. واژه هستی ِ هست و بود جهان، مفهوم بودن و شدن و انسان و عشق و فکر و اندیشه و تضاد و تطابق و صلح و آشتی بود.
فتنه و آرامش و سیاه و سپید، همه در جوار واژه ها بود که معنا گرفت.
هستی اگر هستی، دنیا اگر دنیا و فکر اگر فکر؛ تمام این ها بی وجود واژه ها همه در رکود ِ سرد ِ گنگی و نشدن و نخواستن و نرسیدن محکوم اند تا ابد . پاسدار حرمت واژه ها جهان است؛ هر واژه مفهومی است که در دل خود دارد.

چه واژه هایی که هنور در دل هستی پنهان اند. چه ساختار های زیبایی، چه مفاهیم لطیفی که در ذره ذره عناصر و ترکیبات و جواهر این کیهان همواره پویا، آرمیده و در کار تولید اند.

انسان؛ واژه های محض و گفتار مسلم. می شناسد با واژه ها، می فهمد و می اندیشد با واژه ها، احساس می کند؛ می گرید و می خندند و غمگین و شاد می شود، با واژه ها.

واژه زاده ای ست و در پس ِ واژه ها، دنبال واژگان ِ مجسم است...! واژگانی که نه زاده اند و نه زاده می شوند. واژگانی که روح ِ ارواح جهان اند. واژگانی که سازنده اند و ویرانگر اند. پیش می روند و پس می کشد. می خوانند و می رانند.
فوران و فروکش می کنند . تب الود می شوند و به سردی می گرایند.

جهانم در چشمانی بی واژه چگونه است؟ بی واژه جهانی را تجسم کن...بی واژه به فکر ِ ساختن باش. بی واژه بفهم...تجزیه کن و برآوردی به دست آور...
تلاشی بیهوده که سرانجامی ندارد...

خوشا واژه شناسان؛ خوشا کاوشگران دریای واژگان، اقیانوس مفاهیم و برکه نقطه ها، رود حروف و چشمه سار پارادکس ها؛
خوشا حال رویاگران ِ واژه پرداز با قلاب هایی از عشق، الهام و دوست داشتن و تفکر. خوشا تجلی یافتگان در قامت واژه ها...

شکایت های شبهای تاریک شهر که در گوش کوچه انعکاس می گرفت،
تقدیر نمناک شب که فانوس بدست دنباله ردّ ماه را در آسمان تار می گرفت....

تقدیر دم کرده ی نیمه شب...زلالی مهتاب نیمه کار...تخیل تربیع من...آسمان باز....صدای بید مجنون و ناله جیرجیرک...

شب است اینجا...هی رهگذر! :

آخرین بار که شب را فهمیدی کی بود؟

---

بازی نور و صدا ، قصه ای که بود
تقسیم و ضرب عجیبی که میسرود

تفهیم یک نکته مرموز، بی روش
تاریک و سرخ و بنفش و کمی کبود

از جمله جمله عالم هبوط می رسید
آدم نبود و حوا هم نبود و من نبود

یک انحنای مورَّب ،کمی بلند
پنهان میان سکوت و شراب و دود

صد نکته تازه تر که گویاترین کتاب بود
بی خط ترین کتاب خداوند خواب بود

همچون سپیده از مشرق قلبم طلوع کرد
بحبوحه میان حجم ِلاجوردی ِ ناب بود

من زاده در رکود ساکن هستی، هماره سرد
او زاده از خروش غیرت "تندی و آب" بود

افسون ماه کامل و معجون خام عشق
ادغام حادثه ای در کنار نهر آب بود

---

آه..ماه ...از دست تاریک سرد من می رود...سکوت کن...خروج کن...
ماه ...راه...چاه...تنها...بی مرد راه...بی همتا...خدا...صدا...آه...دعا...

عه...تاپیک نوشته ادبی اینجا هم بود. پس اون تاپیکی که من باز کردم زائد بود. ندیدم.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------



تحمیل یک فاصله از دم ها و بازها