(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۵:۴۷)وحید110 نوشته است: [ -> ] انسان تا هنگامی که نفی خواطر نکند نمی تواند در نماز یا دعاها و یا در هنگام تلاوت قرآن حضور قلب پیدا کند و از عبادت بهره کافی ببرد .
خداوند متعال طبق ظن انسان با او رفتار می کند.اگر ظنش نیکو بود، پاداش نیک می دهد و اگر ظنش بد بود، کیفر بد می دهد.
کل متن عربی مناجات در کتاب غم عشق موجود است)خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) مشورت کنید. خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.).طب معنوی مانند طب جسمانی است.دارو را باید با اجازه ی طبیب مصرف کرد. خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)دستور نگیرید. ( خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) کامل,امن تر و سریع تر به مقصد می رسد. خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) به ذکری مشغول شدید , به دلایل واهی و بدون مشورت با استاد(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم لطفی عنایت بفرما.) , ترک نکنید , پس شروع و ختم هر دو با مشورت استاد(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) باشد. (۲۹/اسفند/۹۰ ۷:۵۸)یا صاحب الزمان نوشته است: [ -> ]
(
(
(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)
(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۹:۴۰)فاطمه خانم نوشته است: [ -> ]گام هشتم :قصص عاشقان
مناجات مولی الموحدین در نخلستان
ابودرداء،یکی از اصحاب پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وسلم نقل می کند:در نخلستان بنی نجار در خدمت سرور اولیا بودم.آن حضرت از من و سایر اشخاص فاصله گرفتند تا از نظر غایب شدند.پیش خود فکر کردم به منزل خویش رفتند.ناگهان صدای حزینی به گوش من رسید که بدین مقال مترنم بودخداوندا، چه بسیار گناهانی مرتکب شدم که شکیبائی نسبت به من روا داشتی و در برابر آن ها نعمتی ارزانی داشتی و چه بسیار جنایاتی که به سبب کرم و بزرگواریت از آشکار شدن آنها جلوگیری کردی.خداوندا،اگر چه عمر درازی را با معصیت تو سپری کرده ام و گناهان من در نامۀ عملم زیاد شده است با این حال من فقط آرزوی آمرزش تو را دارم و تنها به خوشنودی تو امید بسته ام.ابودرداء، گوید:توجه کردم دیدم که سید اوصیا،علی علیه السلام است.خود را پنهان نمودم.آن حضرت در دل شب چند رکعت نماز به جا آورد و سپس به دعا و گریه پرداخت و آنگاه مناجات خود را چنین ادامه داد:خداوندا!هنگامی که به لطف و بخشش تو می اندیشم گناهانم بر من آسان می گردد.سپس مؤاخذۀ عظیم تو را به یاد می آورم ناراحتی و گرفتاریم بزرگ می گردد.آه آه اگر من در نامۀ عملم گناهی را بخوانم که من آن را فراموشش کرده ام و تو آن را به حساب آورده ای،پس بگویی او را بگیرید.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!بعد از آن گریه کرد تا صدای مبارکش قطع شد.ابودرداء می گوید:فکر کردم خوابش برده است؛صبر کردم تا صبح شد. رفتم او را برای نماز صبح بیدار کرنم،دیدم مانند چوب خشکی بر زمین افتاده اند. تکانشان دادم،حرکت ننمودند. گفتم:«انا لله و انا الیه راجعون.» یقین کردم وفات کرده اند.به منزل ایشان رفتم تا خبر فوت ایشان را به سرور زنان عالم برسانم.ایشان فرمودند:چه شده است؟آنچه دیده بودم برای ایشان نقل نمودم.آن حضرت فرمودند:این حالتی است که غالباً او را از خوف الهی عارض می شود و موت نیست.آب بر صورت حضرت افشاندند تا به هوش آمدند. گریستم.فرمودند:گریه تو برای چیست؟عرض کردم:برای رنجی که به خود وارد می آورید.فرمودند:ای ابودرداء!حال تو چگونه خواهد شد اگر ببینی مرا که برای محاسبه خوانده باشند و اهل معاصی به عذاب الهی یقین کنند.ومرا ملائکۀ غلاظ و شداد در میان گرفته باشند و در پیشگاه قادر قهار و ملک جبار ایستاده باشم.دوستان مرا فرو گذاشته و اهل دنیا بر من دلسوزی کنند.هر آینه در آن روز بر من بیشتر رحم خواهی کردکه نزد خدای خود ایستاده باشم که هیچ امری بر او پنهان نیست.
نقل قول:.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!