کتابی فوق العاده ارزشمند برای طالبان سلوک الی الله

[علی 110]

کتاب غم عشق ، تألیف عبدالقائم شوشتری، انتشارات طوبی محبت

مولف این اثر گرانقدر جناب عبدالقائم شوشتری در محضر بزرگانی چون آیت الله بهجت، آیت الله بهاءالدینی، حاج سید حسین یعقوبی، حاج اسماعیل دولابی، علامه طباطبایی، شیخ عبدالکریم حامد و... کسب فیض کرده اند و خوشه های علم و معرفت را چیده اند و شمه ای از یافته های خود را در کتاب ارزشمند غم عشق به طالبان سلوک الی الله تقدیم کرده اند.

این کتاب در 17 بخش تدوین یافته
بعد از مقدمه ی 10 صفحه ای که در آن توضیحاتی در باب عارف و عرفان بیان میکنند،

در فصل اول به این سوالات اساسی پاسخ داده میشود که مقصد انسان ها چیست و چرا خدا را باید انتخاب کرد؟

در فصل دوم بحث مبسوطی در باب توبه دارند به عنوان گام نخست سلوک الی الله، یکی از بی نظیر ترین قسمتهای کتاب ارائه استغفار 70 بندی مولا علی علیه السلام است که یک بند از این استغفار را برای تبرّک در اینجا تقدیم دوستان میکنم:
بار خدایا ! از تو آمرزش می طلبم از هر گناهی که با صرف وقت و تأمل برای انجام آن ، شب را به بیداری گذراندم تا توانستم مرتکب شوم ، ولی صبح در لباس و ظاهر صالحین به سوی تو گام برداشتم، در حالی که خلاف رضایتت را در درون پنهان کرده بودم ای پروردگار عالمیان ! پس بر محمد و آل محمد درود فرست و این گونه گناهانم را بیامرز ای بهترین آمرزندگان.(بدون هیچ اغراقی اگر این کتاب به جز این استغفار 70 بندی مولا علی و ترجمه ی آن هیچ چیز دیگری نداشت هم کتاب بی نظیر در باب سلوک الی الله بود و خود من به تنهایی بعد از دیدن این استغفار این کتاب را خریدم!)

در فصل بعد سخنانی پیرامون استمداد دائم و اظهار فقر دائم از خداوند متعال رو بیان میکنند و در باب توکل و عالم اسباب و اسما و صفات خدا توضیحات ارزشمندی رو ارائه میکنند.

در فصل بعد استغاثه به امام زمان عج علی الله تعالی فرجه الشریف رو بیان میکنند و مطالبی در باب معرفت امامز مان و نیابت امام زمان در دوران غیبت کبری و برخی از مهمترین وظایف شیعیان در دوران غیبت رو مطرح میکنند و در نهایت هم نقش استغاثه به امام زمان در مبارزه با نفس و راه های این استغاثه و استمداد رو بیان میکنند و مقداری هم در باب تشرفات و شرایط آن سخن به میان میاورند. (یکی از قسمت های جالب این فصل راه های استغاثه و طلب کمک و یاری از امام زمان است با ذکر مثل ها و حکایات شیرین)

در فصل بعد به بحث بسیار مهم لزوم استاد در راه سلوک الی الله توضیحات بسیار ارزشمندی رو ارائه میکنند و ویژگیهای اساتید عمومی و خصوصی رو بیان میکنند.
اساتید عمومی کسانی هستند که عموم مردم میتونند به اونها مراجعه کنند و نشانه ها و ویژگیهایی دارند که باید مورد توجه کسانی باشند که میخواهند از آنها و آثارشون برای راهنمایی شدن در طی طریق استفاده کنند.
اساتید خاص کسانی هستند که بنابه شرایطی خداوند برای اشخاصی که حقیقتاً طالب طی طریق هستند در نظر میگیره و باز در اینجا هم بسیار مهم است که سالک با مهمترین ویژگیهایی که این اساتید باید داشته باشند هم آشنا باشند تا خدایی نکرده گرفتار نا اهلان نیافتند.

در فصل 6 آداب عبادت و بندگی رو با استفاده از آیات و روایات و حکایت های شیرین و پرنکته بیان میکنند.

در فصل 7 درباره نقش واثر اکسیر عشق در سلوک الی الله توضیحاتی ارائه شده بر مبنای آیات و روایات با استفاده از حکایات و اشعار بسیار شیرین و نمونه هایی بسیاری از داستان های عشاق خدا رو که هرکدام درسی و نکته ای برای خود دارند رو بیان میکنه

در فصل و 9 و 10 به دوتا از مهمترین و مؤثر ترین کارها و صفات در رشد سالک اشاره میشه ، یکی خدمت به خلق و دیگری بحث بسیار بسیار مهم اخلاص

در فصل 11 و 12 به دوتا از عوامل بسیار مهم تقرب به خداوند بر طبق آیات و روایات اشاره میکنه ویکی از اینها خلوت با خدا و مناجات و دعاست و دیگری حسن ظن به خداست

در فصل 13 به عامل بی اندازه مهم لقمه حلال و نقش اون در سلوک اشاره میکنه که پیشنهاد میکنم این بخش رو حتماً با دقت مطالعه کنید

بحثی رو هم در ادامه راجع به مهمترین نکته های سلوکی مطرح میکنند
مانند سالک و مسایل اجتماعی
یاد محبوب
ذکر همراه با تفکر و تعقل
مهمترین اقسام ادعیه و اذکار برای سلوک
بحثی در باب اسم اعظم و اسماءالحسنی خداوند و علم حروف ابجد و چگونگی بهره مندی از اسماءالله با توجه به معنای حقیقی هر یک از این اسمای الهی
بحثی در باب سه دستور و سفارش اکید حضرت بقیةالله علیه السلام (نماز شب و زیارت عاشورا و زیارت جامعه کبیره)
و سه دستور مجرب وبسیار اثر بخش در سلوک الی الله که تبرکاً خدمت دوستان هم تقدیم میشه:
1. تلاوت 14 دور قرآن کریم و تقدیم کردن ثواب اون به هر یک از 14 معصوم
2. خواند هر یک از نماز 14 معصوم که در مفاتیح هم آمده و تقدیم ثواب اون به هر یک از 14 معصوم که نمازشان رو خونده ایم
3. نماز جعفر طیار که از لحاظ بار معنوی و حل مشکلات و رفع حاجات اگر نگویم اثر بی نظیر است قطعاً کم نظیر است و تمام بزرگان مانند آیت الله بهجت به خواندن آن توصیه و تأکید فراوان داشته اند.
در نهایت هم دستور سلوکی امام صادق علیه السلام به عنوان بصری ذکر شده که فوق العاده و بی نظیر و بسیار کاربردی و عملیات است.

دوستان من از نکات بسیار جالب این کتاب این است که این کتاب رو نویسنده به طور اخص برای قشر جوان به نگارش درآورده و ادبیات به کار رفته در اون و سبک نگارش و فصل بندی اون به طور ویژه برای قشر جوان است.
امیدوارم اگر خواندید حقیر رو هم از دعای خیرتون محروم نفرماید.
این کتاب در 296 صفحه و با قیمت3500 تومان (چاپ 1388) به فروش می رسد.
حدیث قدسی
من طلبنی وجدنی ، من وجدنی عرفنی، من عرفنی أحبنی، من أحبنی عشقنی، من عشقنی عشقته ، من عشقته قتلته، من قتلته فعلی دیته ، من علی دیته فانا دیته.
هر کس مرا طلب کند می یابد، هر کس مرا یافت می شناسد، هر کس مرا شناخت به من محبت پیدا میکند، هر کس به من محبت پیدا کرد عاشقم میشود، هر کس عاشقم شد من عاشقش میشوم، هر کس عاشقش شوم او را میکشم، هر کس را من بکشم خون بهایش بر من است، و هر کس خونبهایش بر من باشد من خودم خونبهای او میشوم.
یا علی و التماس دعای فراوان!!!!!

[mahdy_mir]

(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۵:۴۷)وحید110 نوشته است:   انسان تا هنگامی که نفی خواطر نکند نمی تواند در نماز یا دعاها و یا در هنگام تلاوت قرآن حضور قلب پیدا کند و از عبادت بهره کافی ببرد .

---

خداوند متعال طبق ظن انسان با او رفتار می کند.اگر ظنش نیکو بود، پاداش نیک می دهد و اگر ظنش بد بود، کیفر بد می دهد.

آقا وحید مبحث نفی خواطر بسیار مبحث جالبیه . کاش در موردش بحث بیشتری کنی .

[وحید110]

در خود کتاب توضیحاتی موجود است و ذکری رو هم تجویز کرده

ولی گویا باید برای این مهم متوسل شد به اقا و مولا و سرور شهدا حضرت امام حسین روحی و ارواحنا له الفدا

من کتاب رو خوندم و خیلی استفاده بردم دوستان اگر بخونند کتاب بسیار جالبی است .
بیشتر از همه په ارحم الراحمین و کریم بودن خدا بردم!

التماس دعا

[فاطمه خانم]

گام هشتم :قصص عاشقان
مناجات مولی الموحدین در نخلستان

ابودرداء،یکی از اصحاب پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وسلم نقل می کند:در نخلستان بنی نجار در خدمت سرور اولیا بودم.آن حضرت از من و سایر اشخاص فاصله گرفتند تا از نظر غایب شدند.پیش خود فکر کردم به منزل خویش رفتند.ناگهان صدای حزینی به گوش من رسید که بدین مقال مترنم بود کل متن عربی مناجات در کتاب غم عشق موجود است)

خداوندا، چه بسیار گناهانی مرتکب شدم که شکیبائی نسبت به من روا داشتی و در برابر آن ها نعمتی ارزانی داشتی و چه بسیار جنایاتی که به سبب کرم و بزرگواریت از آشکار شدن آنها جلوگیری کردی

.خداوندا،اگر چه عمر درازی را با معصیت تو سپری کرده ام و گناهان من در نامۀ عملم زیاد شده است با این حال من فقط آرزوی آمرزش تو را دارم و تنها به خوشنودی تو امید بسته ام.

ابودرداء، گوید:توجه کردم دیدم که سید اوصیا،علی علیه السلام است.خود را پنهان نمودم.آن حضرت در دل شب چند رکعت نماز به جا آورد و سپس به دعا و گریه پرداخت و آنگاه مناجات خود را چنین ادامه داد:

خداوندا!هنگامی که به لطف و بخشش تو می اندیشم گناهانم بر من آسان می گردد

.سپس مؤاخذۀ عظیم تو را به یاد می آورم ناراحتی و گرفتاریم بزرگ می گردد

.آه آه اگر من در نامۀ عملم گناهی را بخوانم که من آن را فراموشش کرده ام و تو آن را به حساب آورده ای،

پس بگویی او را بگیرید

.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!

بعد از آن گریه کرد تا صدای مبارکش قطع شد.ابودرداء می گوید:فکر کردم خوابش برده است؛

صبر کردم تا صبح شد. رفتم او را برای نماز صبح بیدار کرنم،دیدم مانند چوب خشکی بر زمین افتاده اند. تکانشان دادم،حرکت ننمودند. گفتم:«انا لله و انا الیه راجعون.» یقین کردم وفات کرده اند.

به منزل ایشان رفتم تا خبر فوت ایشان را به سرور زنان عالم برسانم.ایشان فرمودند:چه شده است؟

آنچه دیده بودم برای ایشان نقل نمودم.آن حضرت فرمودند:این حالتی است که غالباً او را از خوف الهی عارض می شود و موت نیست.آب بر صورت حضرت افشاندند تا به هوش آمدند. گریستم.فرمودند:گریه تو برای چیست؟

عرض کردم:برای رنجی که به خود وارد می آورید.

فرمودند:ای ابودرداء!حال تو چگونه خواهد شد اگر ببینی مرا که برای محاسبه خوانده باشند و اهل معاصی به عذاب الهی یقین کنند.و

مرا ملائکۀ غلاظ و شداد در میان گرفته باشند و در پیشگاه قادر قهار و ملک جبار ایستاده باشم.

دوستان مرا فرو گذاشته و اهل دنیا بر من دلسوزی کنند.هر آینه در آن روز بر من بیشتر رحم خواهی کرد

که نزد خدای خود ایستاده باشم که هیچ امری بر او پنهان نیست.

[یا صاحب الزمان]

الوعده وفا.
چند تذکّر بسیار مهم برای سالک سیر الی اللّه از نویسنده ی کتاب یعنی استاد حاج شیخ عبدالقائم شوشتری :
امیدوارم جوانان خداجو ضرورت این تذکرات را جدّی گرفته,تمرّد نکنند و عمل نمایند وگرنه با خطرهای مُهلکی رو به رو خواهند شد.

1.در شبانه روز کمتر از 6 ساعت و بیشتر از 8 ساعت نخوابید.
مرحوم آیت اللّه علامه ی طباطبایی-رحمة اللّه-در اولین ارتباط به بنده فرمودند : کمتر از ربع شبانه
روز نخواب , بیشتر از ثلث هم نخواب.

2.خوراک به اندازه ی متعارف روزانه سه نوبت میل شود.

3.از پیش خود ترک خوردن گوشت نکنید , که گاهی سبب اموری می شود که به نفع و صلاح انسان نیست.

4.درس و تحصیل را جدّی بگیرید و امر تحصیل را مانند فرایض بدانید.

5.از پیش خود برنامه ی عبادی برای خود تنظیم نکنید و قبل از شروع , با استادتان (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) مشورت کنید.

6.در راه خدا باید مثل شتر سواران رفت نه مثل اسب سواران.بی عجله و صبور باشید.
این راه راهی نیست که بتوان یک شبه و شتابان طی کرد.

7.به فکر تأمین معاش از راه حلال باشید.

8.دو ذکر و دو دستور را همزمان انجام ندهید مگر با مشورت استاد (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.).طب معنوی مانند طب جسمانی است.دارو را باید با اجازه ی طبیب مصرف کرد.

9.از دو استاد ( خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)دستور نگیرید.

10.زمانی که سالک مشغول اربعیات یا ختومات است , حتی الامکان باید از جنابت پرهیز کند , و اگر اتفاقاً جنب شد فوراً غسل کند.

11.سالک باید همیشه و در همه حال خدا را حاضر و شاهد اعمال خود بداند و به طور جِد از معصیت پرهیز کند و بداند که گناه اَعَم از صغیره یا کبیره صدمات سنگینی به سلوک فرد وارد خواهد نمود و در مقابل چشم پوشیدن از گناه برای خدا تأثیر بسزایی در سرعت بخشیدن به سلوک وی خواهد داشت.
دستور مرحوم آیت اللّه قاضی-رحمة اللّه- این بود که اگر سالکی فقط واجبات را به جا آورد و محرّمات را ترک کند و نمازها را اوّل وقت بخواند اگر چه دیر و دور , عاقبت به مقصد می رو سد.البته سالک با ارشاد استاد ( خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) کامل,امن تر و سریع تر به مقصد می رسد.

12.زیر بار عبادت های سخت و دشوار نروید.
شما جوانان باید به کارهای تحصیلی,ورزشی و خواب و خوراک خود هم برسید.از عبادت های مستحبی سنگین نه تنها بهره برداری نمی کنید , بلکه بی نتیجه و معلول و متلاشی , از پا در می آیید و خدای نکرده به مقصد نرسیده از دنیا می روید.

13.اگر به دستور استاد (خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) به ذکری مشغول شدید , به دلایل واهی و بدون مشورت با استاد(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم لطفی عنایت بفرما.) , ترک نکنید , پس شروع و ختم هر دو با مشورت استاد(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.) باشد.

14.سالک باید هر چه می تواند مؤدّب و متواضع باشد.ادب را نسبت به خداوند متعال و خلق او حفظ کند و همه ی آثار خداوند متعال مانند کعبه , قرآن(و سایر کتب آسمانی), مسجد , علما , عباد و مشاهد مشرّفه حتی به معابد ادیان دیگر احترام کند.
روزی جوانی گنه کار از خیابان عبور می کرد , نام مقدّس خداوند متعال را روی کاغذی دید که بر کف خیابان افتاده , آن را برداشت و در جای محترمی قرار داد که زیر پا نباشد.همان شب در خواب دید که هاتفی فرمود که :
به خدای متعال احترام کردی , ما هم گناهان تو را بخشیدیم و تو را هدایت فرمودیم.
این است نتیجه ی ادب.

15.سالک باید هر چه می تواند همه ی خَلق را دوست بدارد , جز دشمنان خدا و دشمنان حجّت خدا.

16.در برنامه ریزی روزانه ی خود , زمانی را برای مطالعات دینی قرار دهد.

17.سالک خداجو باید دائم الوضو باشد.

التماس دعای فراوان.

[علی 110]

(۲۹/اسفند/۹۰ ۷:۵۸)یا صاحب الزمان نوشته است:  
(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)
(خداوندا ! پروردگارا ! استادی ندارم لطفی عنایت بفرما.)
(خداوندا !پروردگارا ! استادی ندارم.لطفی عنایت بفرما.)

خدا هادی است و دریغ ندارد
و
من طلبنی وجدنی
إن شاء الله هر وقت که به صلاح شما باشد استاد هم می یابید
ما هم دعا گوی شما هستیم برای تحقق این موهبت کم نظیر خدا
پیدا کردن یک استاد حقیقی ، موحد، مومن ، عالم و عارف و خداترس
به برکت صلوات بر محمد و آل محمد
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

[یا صاحب الزمان]

با عرض سلام.
بنده یک سوال داشتم.

نویسنده درباره ی طالبان مقامات معنوی (در بخش انتخاب خدا ) گفتن :
این گروه کسانی هستند که عبادت هایشان را برای نیل به مقامات معنوی انجام می دهند که در نتیجه دچار شرک خفی می گردند.

راستش بنده اصلاً متوجه نمی شم چرا این گروه دچار شرک خفی می شوند؟اصلاً چرا این اتفاق باید برای این گروه میافته؟اینها مگر طالب مقامات معنوی نیستند,پس شرک خفی چرا؟؟!!

بعد یک سوال دیگر هم داشتم:
وثنیت چگونه مذهبی است؟ من نمیدانم؟

[فاطمه خانم]

(۱/فروردین/۹۱ ۱۰:۲۷)یا صاحب الزمان نوشته است:  نویسنده درباره ی طالبان مقامات معنوی (در بخش انتخاب خدا ) گفتن :
این گروه کسانی هستند که عبادت هایشان را برای نیل به مقامات معنوی انجام می دهند که در نتیجه دچار شرک خفی می گردند.

من هر از چند گاهی این نوشته رو می خونم . برای همه اعضای خانواده هم جداگانه این مطلب رو خوندم >
شما هم استفاده بفرمایید :

(۱۹/شهریور/۹۰ ۱۹:۰۵)علی 110 نوشته است:  در روایت داریم که :

نشانه ی عمل خالص این است که تو از هیچ کسی (حتی خداوند) توقعی نداشته باشی در ازای عمل خیرت!

مقادیری توضیح:

(۳/اسفند/۹۰ ۱۳:۲۱)علی 110 نوشته است:  کسی که عملی را از روی اخلاص انجام میدهد از هیچ کس توقع ندارد
وقتی اولین بار این حدیث رو دیدم
با استاد تماس گرفتم
گفتم استاد آیا وقتی گفته که از هیچ کس توقع ندارد، این شامل خود خدا هم میشود
استاد گفتند: بله شامل خدا هم می شود و مومنِ موحد از خدا هم هیچ توقعی نباید داشته باشند
بعد که دیدند من سکوت کردم به این معنا که کلامشان مقادیری برایم گنگ است خودشان اضافه کردند

توقع حالتی است که به دلیل دریافت احساس استحقاق نسبت به کسی در درون انسان به وجود می آید
و انسان استحقاق هیچ چیزی را در مقابل خدای متعال ندارد
اساساً موجودی که فقیر محض است چه انتظار و استحقاقی میتواند داشته باشد

يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاء إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ﴿۱۵﴾

اى مردم شما به خدا نيازمنديد و خداست كه بى‏نياز ستوده است (۱۵-فاطر)

چه چیز را ذاتاً از خود دارد که به واسطه ی آن خود را مستحق بداند
و هر فیض و نعمت و رحمتی که خداوند از فضل خود از زمان خلقت از عدم به انسان می رساند همه الطافی هستند که بی استحقاق انجام شده در حق انسان و بعلاوه بی توفیق و مدد و دستگیری خدا هم انسان نمیتواند ذره ای در راه خیر قدمی بردارد که بعد بخواهد ادعای استحقاق کند و متوقع باشد
بنابر این مومنی که توفیق خلوص در نیت و عمل پیدا کرده باشد از هیچ کس حتی خداوند توقع ندارد
بعد افزودند آن حسی که ما باید در ارتباط با خالق خود داشته باشیم
توقع نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بلکه حسن ظن و امید است
یعنی بعد از انجام تمام اعمال خیرمان با نیت الهی باید امیدوار باشیم که خداوند الطاف خود را شامل حالمان کند و نه این که توقع داشته باشیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ریشه ی بسیاری از نا امیدی ها و یأسها در مسیر خودسازی و سلوک افراد همین احساس توقع است

یا علی
التماس دعای فراوان
به خصوص اگر شد برای پدر و مادر حقیر

[یا صاحب الزمان]

سلام .
ولی من هنوز متوجه نشدم چرا دچار شرک خفی میشن ؟

[وحید110]

چون شما در این صورت خدا را نخواسته ای
خودت را خواسته و دوست داری مقام معنوی پیدا کنی .
داری برای خودت و مقامت عبادت میکنی
عبادت خالص بدون توقع و به دلیل شایستگی خدا برای پرستش است
یا حق

[یا ثارالله]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام.

(۲۸/اسفند/۹۰ ۱۹:۴۰)فاطمه خانم نوشته است:  گام هشتم :قصص عاشقان
مناجات مولی الموحدین در نخلستان

ابودرداء،یکی از اصحاب پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله وسلم نقل می کند:در نخلستان بنی نجار در خدمت سرور اولیا بودم.آن حضرت از من و سایر اشخاص فاصله گرفتند تا از نظر غایب شدند.پیش خود فکر کردم به منزل خویش رفتند.ناگهان صدای حزینی به گوش من رسید که بدین مقال مترنم بود کل متن عربی مناجات در کتاب غم عشق موجود است)

خداوندا، چه بسیار گناهانی مرتکب شدم که شکیبائی نسبت به من روا داشتی و در برابر آن ها نعمتی ارزانی داشتی و چه بسیار جنایاتی که به سبب کرم و بزرگواریت از آشکار شدن آنها جلوگیری کردی

.خداوندا،اگر چه عمر درازی را با معصیت تو سپری کرده ام و گناهان من در نامۀ عملم زیاد شده است با این حال من فقط آرزوی آمرزش تو را دارم و تنها به خوشنودی تو امید بسته ام.

ابودرداء، گوید:توجه کردم دیدم که سید اوصیا،علی علیه السلام است.خود را پنهان نمودم.آن حضرت در دل شب چند رکعت نماز به جا آورد و سپس به دعا و گریه پرداخت و آنگاه مناجات خود را چنین ادامه داد:

خداوندا!هنگامی که به لطف و بخشش تو می اندیشم گناهانم بر من آسان می گردد

.سپس مؤاخذۀ عظیم تو را به یاد می آورم ناراحتی و گرفتاریم بزرگ می گردد

.آه آه اگر من در نامۀ عملم گناهی را بخوانم که من آن را فراموشش کرده ام و تو آن را به حساب آورده ای،

پس بگویی او را بگیرید

.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!

بعد از آن گریه کرد تا صدای مبارکش قطع شد.ابودرداء می گوید:فکر کردم خوابش برده است؛

صبر کردم تا صبح شد. رفتم او را برای نماز صبح بیدار کرنم،دیدم مانند چوب خشکی بر زمین افتاده اند. تکانشان دادم،حرکت ننمودند. گفتم:«انا لله و انا الیه راجعون.» یقین کردم وفات کرده اند.

به منزل ایشان رفتم تا خبر فوت ایشان را به سرور زنان عالم برسانم.ایشان فرمودند:چه شده است؟

آنچه دیده بودم برای ایشان نقل نمودم.آن حضرت فرمودند:این حالتی است که غالباً او را از خوف الهی عارض می شود و موت نیست.آب بر صورت حضرت افشاندند تا به هوش آمدند. گریستم.فرمودند:گریه تو برای چیست؟

عرض کردم:برای رنجی که به خود وارد می آورید.

فرمودند:ای ابودرداء!حال تو چگونه خواهد شد اگر ببینی مرا که برای محاسبه خوانده باشند و اهل معاصی به عذاب الهی یقین کنند.و

مرا ملائکۀ غلاظ و شداد در میان گرفته باشند و در پیشگاه قادر قهار و ملک جبار ایستاده باشم.

دوستان مرا فرو گذاشته و اهل دنیا بر من دلسوزی کنند.هر آینه در آن روز بر من بیشتر رحم خواهی کرد

که نزد خدای خود ایستاده باشم که هیچ امری بر او پنهان نیست.

یک سوال داشتم از شما.
آیا امامان معصوم (علیه السلام) اطلاع از معصومیت خود نداشتند؟ پس چطور از خداوند طلب آمرزش گناهان می کنند؟
میدانیم که امامان کار بیهوده انجام نمیدهند

فقط دوتا احتمال به ذهن بنده می رسه. یکی اینکه امامان ما معصوم نبودند (که اشتباهه)
یکی هم اینکه امامان ما خودشان نمی دانستند که معصومند (!!!)
چون اگر بدانند معصومند و طلب آمرزش کنند (از آنجایی که انجام کار بیهوده خلاف عصمت از اشتباه میباشد) یک تناقضی رو به وجود می آره!

خودم که به این سوال فکر می کردم یاد این سخن افتادم که هرچه انسان مقرب تر باشد خضوع و خشوعش و همچنین شناختش از نوع محاسبه و عذاب اخروی بیشتر است...اما این دلیل به عقل ناقصم جواب مناسبی نیست چون خضوع و خشوع باعث میشه ترس از پروردگار بیشتر بشه و اعمالش خالص تر باشه .خوب این نشون میده امام های ما عبادت هاشون خالصانه تر هست ولی کامل تر و خاضعانه تر بودن عبادات جواب تناقض به وجود اومده در جمله آبی رو نمیده



یک سوال دیگه هم پیش میاد. اینکه آیا امامان میدانند که در آخرت شفیع امتشان قرار میگیرند؟ اگر میدانند پس چطور احتمال می دهند که به جهنم بروند؟

نقل قول:.پس وای بر او گرفتاریست که خانواده اش نمی توانند نجات دهند و قبیله اش برای او سودی ندارند.اگر می توانست فریاد بزند مردم بر او دلسوزی می کردند.آه آه از آتشی که جگرها و قلوه ها را می پزد.آه از آتشی که پوست سر و دست و پا را می برد! آه از شدت عذاب شعله هایی که زبانه می کشد!

باز هم سه احتمال به ذهن میرسه
یکی اینکه شفیع نیستند (که اشتباهه)
یکی اینکه نمی دانند که شفیع هستند (!!!)
یکی دیگر اینکه این احتمال وجود داره که همه آدما به جهنم برن ولی یک عده عذابشون بیشتر باشه یک عده کمتر (که این هم تناقض با وعده بهشت خداوند در قرآن داره)



یک نکته دیگه اینکه اگر این سوالات شبه پراکنیست پست رو حذف کنید ولی خواهشا قبلش خبر بدید که من کپی کنم که بتونم از کس دیگری سوالا رو بپرسم.

یا علی