من کسی هستم که ...!!!!!!!! (ویژه)

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام رفقای عزیزم

عبارات سبز رنگ همگی کلام گوهر بار امام علیه السلام است در دعای ابوحمزه ثمالی:

من اون پستی بودم که تو منو رفأت دادی
من اون ترسانی بودم که تو به امنیت دادی
من اون گرسنه ای بودم که تو منو سیر کردی
من اون تشنه ای بودم که تو مرا سیراب کردی
من اون برهنه ای بودم که تو مرا لباس پوشاندی
من اون فقیری بودم که تو منو غنی کردی
من اون ضعیفی بودم که تو منو قوی کردی
من اون ذلیلی بودم که تو منو عزیز کردی
من اون گدایی بودم که تو به من عطا کردی
من اون گنهکاری بودم که تو پوشاندی گناهان مرا
من اون خطاکاری بودم که تو از عقاب من درگذشتی
من کمی بودم که تو منو زیاد کردی
من مستضعفی بودم که تو مرا یاری کردی
من دور افتاده ای بودم که تو منو پناه دادی


من کسی هستم که حیا نمیکنم از تو در خلوت
مراقبه ندارم
خدایا من صاحب مشکلات بزرگی هستم با خودم
من کسی هستم که بر آقای خودم بی باکی و جرأت میکنم
من کسی هستم که معصیت کردم جبار آسمانها را
من کسی هستم که علناً معصیت میکنم
من کسی هستم که وقتی به من خبر میدن جایی معصیت است با ذوق و شوق می شتابم به سمت معصیت

(یکی از شاگردان استادِ استاد میگفتند:

نقل قول: ببینید اینها رو امام سجاد میگند
ما ممکن است ما تو ذهنم خودمون بیاریم که ما اینطور نیستیم که
منتها باید دید معصیت از دیدگاه اونها چی بوده و در نظر ما چیه
اینقدر این نفس انسان مکار هست ، اینقدر کلاه سر آدم میگذاره که اگه خدا یک آنی آدمو به حال خودش بگذاره اون دنبال معصیت میره، فقط مگه آدم به خدا کمک کنه وگرنه دائماً دنبال کید و مکر خودش هست
همه جا میخواد خودش رو مطرح کنه
میشنه و میخواد بگه من بودم خوب بودم
نامحرم رو میبینه میخواد یه جوری نگاه کنه
غیبت پیش میاد میخواد یه جوری بکنه
یعنی همش گناهان علنی که هیچی مراقبه ی باطنی هم که هیچی ، یعنی دائماً این نفس در حال مکر و کید و شیطان هم کمکش میکنه
فقط حفظ خدا اگه کسی رو نگه داره
این نیست که ما بگیم الحمدلله صاف داریم میریم و میایم و نمازم که میخونیم و اهل هیئت و منبر هم هستیم و... نه
اینکه به من بگن بیا فلان جا سخن رانی کن فلان جا... میدوم برای خود نمایی با ذوق و شوق)

خدایا تو کسی هستی که به من مهلت دادی ولی به من خودم نیومدم
پوشوندی گناهان مرا (علنیش نکردی) اما من حیا نکردم
عمل کردم به معصیت ها و بیش از اندازه هم عمل به معصیت کردم و از حد گذراندم و تجاوز کردم
خدایا منو از چشم خودت انداختی ولی باکیم نیست (دیگه توجهی به من نداری ولیکن من بیباکم کاری ندارم)
خدایا به حلمت به من مهلت دادی و به پرده پوشی ات منو پوشاندی به طور که گویا از من غافلی و گویی اصلاً من رو ندید (و به روی من نیاوردی)
و از عقوبتهای معصیت من رو پرهیز دادی
گویی جوری عمل کردی که تو از من حیا میکنی



خدایا من معصیت تو رو وقتی انجام میدادم اینطور نبود که منکر خدایی تو باشم یا برای اینکه امر تو رو خفیف بشمرم یا بگم وعده های عذابت دروغ هست
لکن خدایا نفس بر من غالب میشد که این گناهان را مرتکب میشدم (خلاصه در مقام مبارزه و دشمنی با تو نبودم ، یعنی خدایا از پس خودم بر نمیومدم)
هوای من بر من غالب میشد و شقاوت من هم کمک میکرد و پرده پوشی زیبای تو هم کمک میکرد
پس لذا من معصیت و مخالفت تو رو کردم
الان از عذاب تو کی هست که بتونه من رو نجات بده
فردای قیامت از پس کسانی که بهشون بد کردم کی هست که منو نجات بده
به ریسمان چه کسی متمسک بشوم
پس وای بر من بر اون وقتی که نامه ی عملم رو بدن دستم
شاگرد استادِ استاد میگفتن :

نقل قول: {ما (غالباً) وقتی از خودمون حرف میزنیم یعنی داریم منیت خودمون رو مطرح میکنیم لذا این هست که خیلی مراقبه میخواد
یعنی سلوک و راه خدا دائماً باید یک مراقبه ی دائمی داشته باشیم برای هر حرکت و حرفی که انجام میدیم
تا حالا دقت کردی آدم هیچ وقت عیب خودش رو نمیبینه
عیب دیگران رو میبینه
مثلاً هر چی از کسی دیگه مطرح کنی میگه آره خیلی فلان هست، این عیب رو داره ، این عیب رو داره و...
هیچ وقت آدم خودش رو معیوب نمیبینه عیب به همه میگیره خودش رو معیوب نمیبینه
برای چی ؟ برای اینکه نفس خودش رو نمیگذاره وسط و مطالعه کنه در موردش
اولیا خدا اصلاً کاری به دیگران ندارن اصلاً دیگران رو نگاه نمیکنن فقط حواسشون به عیوب خودشون هست عیوب خودشون اونقدر پیش خودشون عظیم میشه که عیوب دیگران رو نمیبینن
این حدیث از امیرالمومنین هست که بندگان خدا اونقدر مشغول عیوب خودشون هستن که از عیوب دیگران غافلند}

إن شاء الله ادامه دارد....

[در جستجوی سختی]

(۱۴/شهریور/۹۱ ۲۳:۱۶)علی 110 نوشته است:  بسم الله الرحمن الرحیم
سلام رفقای عزیزم

عبارات سبز رنگ همگی کلام گوهر بار امام علیه السلام است در دعای ابوحمزه ثمالی:

من اون پستی بودم که تو منو رفأت دادی
من اون ترسانی بودم که تو به امنیت دادی
من اون گرسنه ای بودم که تو منو سیر کردی
من اون تشنه ای بودم که تو مرا سیراب کردی
من اون برهنه ای بودم که تو مرا لباس پوشاندی
من اون فقیری بودم که تو منو غنی کردی
من اون ضعیفی بودم که تو منو قوی کردی
من اون ذلیلی بودم که تو منو عزیز کردی
من اون گدایی بودم که تو به من عطا کردی
من اون گنهکاری بودم که تو پوشاندی گناهان مرا
من اون خطاکاری بودم که تو از عقاب من درگذشتی
من کمی بودم که تو منو زیاد کردی
من مستضعفی بودم که تو مرا یاری کردی
من دور افتاده ای بودم که تو منو پناه دادی


من کسی هستم که حیا نمیکنم از تو در خلوت
مراقبه ندارم
خدایا من صاحب مشکلات بزرگی هستم با خودم
من کسی هستم که بر آقای خودم بی باکی و جرأت میکنم
من کسی هستم که معصیت کردم جبار آسمانها را
من کسی هستم که علناً معصیت میکنم
من کسی هستم که وقتی به من خبر میدن جایی معصیت است با ذوق و شوق می شتابم به سمت معصیت

(یکی از شاگردان استادِ استاد میگفتند:

نقل قول:
ببینید اینها رو امام سجاد میگند
ما ممکن است ما تو ذهنم خودمون بیاریم که ما اینطور نیستیم که
منتها باید دید معصیت از دیدگاه اونها چی بوده و در نظر ما چیه
اینقدر این نفس انسان مکار هست ، اینقدر کلاه سر آدم میگذاره که اگه خدا یک آنی آدمو به حال خودش بگذاره اون دنبال معصیت میره، فقط مگه آدم به خدا کمک کنه وگرنه دائماً دنبال کید و مکر خودش هست
همه جا میخواد خودش رو مطرح کنه
میشنه و میخواد بگه من بودم خوب بودم
نامحرم رو میبینه میخواد یه جوری نگاه کنه
غیبت پیش میاد میخواد یه جوری بکنه
یعنی همش گناهان علنی که هیچی مراقبه ی باطنی هم که هیچی ، یعنی دائماً این نفس در حال مکر و کید و شیطان هم کمکش میکنه
فقط حفظ خدا اگه کسی رو نگه داره
این نیست که ما بگیم الحمدلله صاف داریم میریم و میایم و نمازم که میخونیم و اهل هیئت و منبر هم هستیم و... نه
اینکه به من بگن بیا فلان جا سخن رانی کن فلان جا... میدوم برای خود نمایی با ذوق و شوق)

خدایا تو کسی هستی که به من مهلت دادی ولی به من خودم نیومدم
پوشوندی گناهان مرا (علنیش نکردی) اما من حیا نکردم
عمل کردم به معصیت ها و بیش از اندازه هم عمل به معصیت کردم و از حد گذراندم و تجاوز کردم
خدایا منو از چشم خودت انداختی ولی باکیم نیست (دیگه توجهی به من نداری ولیکن من بیباکم کاری ندارم)
خدایا به حلمت به من مهلت دادی و به پرده پوشی ات منو پوشاندی به طور که گویا از من غافلی و گویی اصلاً من رو ندید (و به روی من نیاوردی)
و از عقوبتهای معصیت من رو پرهیز دادی
گویی جوری عمل کردی که تو از من حیا میکنی



خدایا من معصیت تو رو وقتی انجام میدادم اینطور نبود که منکر خدایی تو باشم یا برای اینکه امر تو رو خفیف بشمرم یا بگم وعده های عذابت دروغ هست
لکن خدایا نفس بر من غالب میشد که این گناهان را مرتکب میشدم (خلاصه در مقام مبارزه و دشمنی با تو نبودم ، یعنی خدایا از پس خودم بر نمیومدم)
هوای من بر من غالب میشد و شقاوت من هم کمک میکرد و پرده پوشی زیبای تو هم کمک میکرد
پس لذا من معصیت و مخالفت تو رو کردم
الان از عذاب تو کی هست که بتونه من رو نجات بده
فردای قیامت از پس کسانی که بهشون بد کردم کی هست که منو نجات بده
به ریسمان چه کسی متمسک بشوم
پس وای بر من بر اون وقتی که نامه ی عملم رو بدن دستم
شاگرد استادِ استاد میگفتن :

نقل قول:
{ما (غالباً) وقتی از خودمون حرف میزنیم یعنی داریم منیت خودمون رو مطرح میکنیم لذا این هست که خیلی مراقبه میخواد
یعنی سلوک و راه خدا دائماً باید یک مراقبه ی دائمی داشته باشیم برای هر حرکت و حرفی که انجام میدیم
تا حالا دقت کردی آدم هیچ وقت عیب خودش رو نمیبینه
عیب دیگران رو میبینه
مثلاً هر چی از کسی دیگه مطرح کنی میگه آره خیلی فلان هست، این عیب رو داره ، این عیب رو داره و...
هیچ وقت آدم خودش رو معیوب نمیبینه عیب به همه میگیره خودش رو معیوب نمیبینه
برای چی ؟ برای اینکه نفس خودش رو نمیگذاره وسط و مطالعه کنه در موردش
اولیا خدا اصلاً کاری به دیگران ندارن اصلاً دیگران رو نگاه نمیکنن فقط حواسشون به عیوب خودشون هست عیوب خودشون اونقدر پیش خودشون عظیم میشه که عیوب دیگران رو نمیبینن
این حدیث از امیرالمومنین هست که بندگان خدا اونقدر مشغول عیوب خودشون هستن که از عیوب دیگران غافلند}

إن شاء الله ادامه دارد....

ببخشید علی آقا شرمنده که اینو میگم
ولی فکر نکنم این پست به درد کسی بخوره
حداقل به درد من که نمی خوره
وقتی امام (علیه السلام) با همه معصومیت و بزرگی که دارند می فرمایند

نقل قول:
من اون پستی بودم که تو منو رفأت دادی

دیگه چه جای صحبت هست برای بنده و امثال بنده ؟!!!

هَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ مِنَ النَّارِ
اين است جايگاه پناهنده به تو از آتش
هَذَا مَقَامُ الْمُسْتَجِيرِ بِكَ مِنَ النَّارِ
اين است جايگاه پناه‏خواه از تو از آتش
هَذَا مَقَامُ الْمُسْتَغِيثِ بِكَ مِنَ النَّارِ
اين است جايگاه دادخواه از تو از آتش
هَذَا مَقَامُ الْهَارِبِ إِلَيْكَ مِنَ النَّارِ
اين است جايگاه گريزان به سوى تو از آتش
هَذَا مَقَامُ مَنْ يَبُوءُ لَكَ بِخَطِيئَتِهِ وَ يَعْتَرِفُ بِذَنْبِهِ وَ يَتُوبُ إِلَى رَبِّهِ
اين است‏ جايگاه كسى‏كه از خطايش به تو بازگشته،و به گناهش اعتراف مى‏كند،و به سوى پروردگارش توبه مى‏نمايد
هَذَا مَقَامُ الْبَائِسِ الْفَقِيرِ
اين است جايگاه بينواى‏ تهيدست
هَذَا مَقَامُ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِيرِ
اين است جايگاه هراسنده پناه‏جو
هَذَا مَقَامُ الْمَحْزُونِ الْمَكْرُوبِ
اين است جايگاه اندوهناك غمگين
هَذَا مَقَامُ الْمَغْمُومِ [الْمَحْزُونِ‏] الْمَهْمُومِ
اين است جايگاه دلگير افسرده
هَذَا مَقَامُ الْغَرِيبِ الْغَرِيقِ
اين است جايگاه غريب غرق شده
هَذَا مَقَامُ الْمُسْتَوْحِشِ الْفَرِقِ
اين است جايگاه ترسنده هراسان
------------------------------------------------------
همیشه یاد این احوال مولا علی (علیه السلام) میوفتم که دائم از عذاب آتش جهنم ترسان و گریان بود.
آب که از سر بگذرد چه یک وجب و چه صد وجب
فکر کنم دیگه کار ما از گریه و زاری گذشته.
باید به حال خودمون بخندیم.
مثل دیوانه ها ...

[علی 110]

(۱۵/شهریور/۹۱ ۱۲:۳۹)در جستجوی سختی نوشته است:  همیشه یاد این احوال مولا علی (علیه السلام)

و من هم همیشه یاد این کلام مولا علی در مناجات شعبانیه می افتم که می فرمایند:
الهي... ان ادخلتني النار، اعلمت اهلها اني احبک...
خدايا...
اگر مرا در آتش داخل کردی، در مقابل همه ی اهل جهنم اعلام میکنم که
خدایا همانا من تو را دوست دارم ...

(۱۵/شهریور/۹۱ ۱۲:۳۹)در جستجوی سختی نوشته است:  آب که از سر بگذرد چه یک وجب و چه صد وجب
فکر کنم دیگه کار ما از گریه و زاری گذشته.

بزرگترین گناه بنابر صریح روایات یأس از رحمت خداست

و اولین کسی که از رحمت خدا مأیوس شد ابلیس بود
و بالای سر در یکی از درهای جهنم نوشته شده است که اینجا جایگاه کسی است که از رحمت خدا مأیوس است

یأس از رحمت خدا بزرگترین اهانت به ساحت ربوبی خداوند است
یأس از رحمت خدا یعنی:
نعوذاً بالله!!!!!
خدایا تو از گناهان من کوچیکتری و حقیرتری


پس پژمان عزیزم
مطمئنا ما تا این خدای مهربون رو داریم و تا میتونیم دست به دامن اهل بیت شویم هر چند هم که بسیار... اما همچنان امید به فضل و رحمت خدا داریم

قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ (53-زمر)

بگو: اى بندگان من كه بر زيان خويش (در ارتکاب به گناه و معصیت) اسراف كرده‏ايد، از رحمت خدا مأيوس مشويد. زيرا خدا همه گناهان را مى‏آمرزد. اوست بسیار آمرزنده و بسیار مهربان. (53)

[در جستجوی سختی]

با سلام
علی آقا منظورم نا امیدی نیستش
یادم هست حدود 8 یا 9 ماه پیش خود شما یه اس ام اسی دادی به این مضمون

نقل قول:salam
sureye hejr
ayeye 56
eltemase doa

بعد من رفتم توی قرآن نگاه کردم اینو نوشته بود

نقل قول:قَالَ وَ مَن يَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ(حجر-56)
گفت: جز گمراهان، چه كسى از رحمت پروردگارش مأيوس مى‏شود؟!

حالا شما خودت بگو من جرات دارم که ناامید بشم؟!!!
بحث ناامیدی نیست
بحث تفاوت طرز تفکر ما و طرز تفکر اولیای خدا هستش.

میان ماه من تا ماه گردون
تفاوت از زمین تا آسمان است

[mohebALI]

(۱۴/شهریور/۹۱ ۲۳:۱۶)علی 110 نوشته است:  عبارات سبز رنگ همگی کلام گوهر بار امام علیه السلام است در دعای ابوحمزه ثمالی:
من اون پستی بودم که تو منو رفأت دادی ...
من دور افتاده ای بودم که تو منو پناه دادی

من کسی هستم که حیا نمیکنم از تو در خلوت مراقبه ندارم
... من کسی هستم که علناً معصیت میکنم

(۱۴/شهریور/۹۱ ۲۳:۱۶)علی 110 نوشته است:  ...خدایا تو کسی هستی که به من مهلت دادی ولی به من خودم نیومدم
پوشوندی گناهان مرا (علنیش نکردی) اما من حیا نکردم
...گویی جوری عمل کردی که تو از من حیا میکنی