مشاعره شاعرانه نوع یک

[دل خسته]

تاب و توان زتن بشد ای آفتاب من
جمله سیاهی و تب و غم گشت خواب من.
"خورشید من برآی که وقت دمیدن است"
باران من ببار و تهی کن سراب من.
من بی تبسم تو و بی روی ماه تو.
عالم خراب گشته ز حال خراب من.
دردی است بی دوا که تو یکتا دوای آن.
آری به سوی تو است ندا و خطاب من.
"یک دست جام باده و یک دست زلف یار"
زلفی که پیچ و تاب و خمش پیچ و تاب من
***
دارد دوباره بغض دلم تازه می شود.
گریان از آن شده است دو چشم پر آب من
دانم که نیست لایق او ای خدای من
قلب پر از گناه و به دور از ثواب من.
آخر شود که صبحدمی گویدم چنین:
"ای یار من بتاز و بیا در رکاب من
آری اویس من ز قرن سوی من بتاز
آری شتاب کن و شنو راز ناب من."
این را به من بگو و ببین ام که همچو باد.
جاری شوم که دل برمد شتاب من.
من عشقبازی تو طلب دارم و همین.
دل خسته شد ز خواب ، بیا بو تراب من.
(یک دفعه به دلم زد این شعر رو ادامه بدم)
"مفعول فاعلات و مفاعیل فاعلن"