|
اندر حکایت جِرم صغیری که جُرمش کبیر است+ قصه ی شیرین غیبت های ما
|
|
۲۱:۱۶, ۲۳/اسفند/۸۹
(آخرین ویرایش ارسال: ۲۳/اسفند/۸۹ ۲۱:۱۹ توسط mohammad790.)
شماره ارسال: #5
|
|||
|
|||
(۲۳/اسفند/۸۹ ۰:۱۲)parisan نوشته است: گاهی اوقات واقعا نمیشه کاری کرد. بسم الله سلام جناب پاریزان که به نکته مهمی اشاره کردید من همین سوال رو از شخصی پرسیدم(البته شخص مطمئن و بزرگی بود) ایشون گفتند در اینجور مواقع که مثلا سر سفره پدر یا مادرت داره غیبت میکنه دست از غذا بکش و هرچه پرسیدند بگو میلم رفت!!!!! خیلی ساده یا با یه اخم بسیار تند حفظ موقعیت کن جوری که متوجه ناراحتی بشوند ولی بهشون توهین نشود جوری که بعد از چند بار تکرار موضوع خودشون متوجه بشوند. خلاصه یک عکس العمل شدید نشون بده ولی نگو این عکس العمل من برای غیبت بود و وقتی که تکرار بشه خودشون متوجه میشوند. ولی در مورد شخصی که برای موارد اول و دوم که ذکر کردید سوالی نپرسیدم و نمیدونم ولی اگر شخص خودم در این موقعیت باشم به شخص اشاره میکنم که این حرکت شما غیبت هست هرچند هم ایشون ناراحت بشوند یا دوستم هم همینطور هرچند ناراحت بشود البته به شرطی که ببینم باعث مفسده نشه.(البته اگر خیلی شرایط پیچیده باشه از روشی که بالا گفتم استفاده میکنم ) نکته مهم اینه که بی تفاوت از کنارش رد نشویم و اعتراض و ناراحتی خودمون رو یه جوری بیان کنیم. خلاصه که ناراحتی یک فرد ( که آخرتش رو در این دنیا به بازیچه گرفته با این غیبت) برای من اصلا مهم تر از آخرتم نیست پس فردا نمیگن تو احترام این گناه کار رو حفظ کردی بیا این پاداش برای تو پس فردا میگن تو با این گناهکار یکجا بودی و باهاش موافقت کردی در راه گناه و این هم آتشی که برای خودت خریدی. در مجالس هم که الحمدلله همش غیبت هست دیگه؛ بنده یه استادی دارم و از یکی از نزدیکانش شنیدم که این استادم در مجالس این مدلی؛ یه گوشه میشینه یا ذکر میگه یا کتاب میخونه به طوری که تمام حواسش به ذکر یا کتابه و متوجه سخن اطرافیانش نیست. خلاصه دیگه خود دانیم باید ببینیم چطوری میتونیم خودمون رو از اثرات کثیف و بد این عمل شنیع در مواقع مختلف محفوظ کنیم. یا الله |
|||
|
|
|
|
|
| 1 میهمان |






