|
در چه حالیم...؟
|
|
۲۲:۲۶, ۲۴/خرداد/۹۱
(آخرین ویرایش ارسال: ۲۴/خرداد/۹۱ ۲۲:۳۰ توسط فدک زهرا.)
شماره ارسال: #74
|
|||
|
|||
(۲۴/خرداد/۹۱ ۱۹:۲۷)علی 110 نوشته است: مغبون است کسی که این نامه را نخواند و در آن عمیقاً نیاندیشد! بسم الله سلام این نامه به من هم واقعا آرمش داد .... اصلا فک کنم خاصیت ناخودآگاهش همین آرامش بخشیش باشه ....... ازش پرینت گرفته بودم، کشیک بودم تو کشیک خوندمش .... و چقدر اون کشیک رو برا من آروم کرد......... دیگه عصبی نمیشدم به خاطر شلوغی و سختی کار ........ دادم همکارام هم خوندنش، یکی از دوستام و یکی از همکارا هم واسه خودشون خواستند که جدا پرینت کردم و بهشون دادم ، هر دفعه هم میخونم آروم میشم، قربون مظلومیت مولا علی ........ که همین غیبت آقا امام زمان هم سند محکم این مظلومیت مولاست ....... مگر نه اینکه یزیدیان عاشورا علت نبرد مقابل امام زمانشون رو "بغضا لابیک ....." گفتند ...... تمام امامان ما اومدن که جلو مظلومیت مولا واستند اما ........ آخرشم ما اماممون رو فرستادیم به غیبت ........ که در واقع خودمون از محضرش غایب شدیم ........ فک کنم خوب میشه اگر هر دفه یکی از فرازهای زیباش رو نقل قول کنیم تا همیشه تو راس باشه ، هر چند تکراری بشه اما بازم دوباره از اول نقل قولش کنیم، که حتا اگر تا آخر عمرمونم ما این کارو تکرار کنیم بازم هیچوقت این نامه تکراری نخواهد شد ..... (۲۴/خرداد/۹۱ ۲۲:۰۸)یا ثارالله نوشته است: بسم الله الرّحمن الرّحیم علت اصلی که نمیذاره آدم ازین جمع دور بشه همینه، یه جمع باصفای گاگولی در محضر امام زمان!!!!!!!! البته امثال من فک کنم ازین حدم کمتر باشم اما ...... جاتون خالی بود دوست عزیز، خوش اومدین |
|||
|
|
|
|
|
| 1 میهمان |







