برنامه ی سلوک در نامه های سالکان

[یا صاحب الزمان]

چهار دستور العمل

(1)

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

الحمدللّه ربّ العالمین , و الصّلوة والسّلام علی محمّد و آل الطاهرین و لعنة اللّه علی لعدائهم اجمعین .

مخفی نماناد بر برادران دینی که به جز التزام به شرع شریف , در تمام حرکات و سکنات و تکلّمات و لحظات و غیرها راهی به قرب حضرت ملک الملوک ـ جلّ و جلاله ـ نیست ؛ و به خرافات ذوقیه , اگر چه ذوق در غیر این مقام خوب است , کماداأب الجهّال و الصوفیه ـ خذلهم اللّه ـ جلّ جلاله ـ [ = همان گونه که شیوه ی نادانان و متصوفه ـ که خداوند خوارشان گرداند ـ می باشد ] راه رفتن لا یوجب الّا بعداً [ = جز دوری از خداوند ثمری ندارد ] , حتی شخص هر گاه ملتزم بر نزدن شارب [ = سبیل ] و نخوردن گوشت بوده باشد , باید بفهمد که از حضرت احدیّت دور خواهد شد ؛ و هکذا [ = همچنین ] در کیفیّت ذکر بغیر ما ورد عن السادة المعصومین (علیه السلام) [ = به غیر از آنچه از سروران معصوم رسیده است ] , عمل نماید .

بناءاً علی هذا [ = بنابراین ] باید مقدّم بدارد شرع شریف را ؛ و اهتمام نماید هر چه در شرع شریف اهتمام به آن شده ؛ و آنچه این ضعیف از عقل و نقل استفاده کرده ام این است که اهمّ اشیاء از برای طالب قرب , جدّ و سعی تمام در ترک معصیت است , تا این خدمت را انجام ندهی , نه ذکرت و نه فکرت به حال قلبت فایده نخواهد بخشید ؛ چرا که پیشکش و خدمت کردن کسی که با سلطان در مقام عصیان و انکار است , بی فائده خواهد بود .

نمی دانم کدام سلطان اعظم از این سلطان عظیم الشأن است , و کدام نقار اقبح از نقار با اوست [ = و کدامین ستیز زشتر از ستیز با اوست ] .

فافهم ممّا ذکرت , انّ طلبک حجة الهیة مع کونک مرتکباً للمعصیة امر فاسد جداً ؛ و کیف یخفی علیک کون المعصیة سبباً للنفرة و کون النفرر مانعة الجمع معه المحبة .

و اذا تحقق عندک انّ ترک المعصیة اوّل الدین و آخره , ظاهره و باطنه . فبادر الی المجاهدة و اشتغل بتمام الجّد الی المراقبة , من اوّل قیامک من نومک فی جمیع آنائک الی نومک , و الزام الادب فی مقدس حضرته . و اعلم انک بجمیع اجزاء وجودک ذرة ذرة اسیر قدرته ؛ و راع حرمة شریف حضوره ؛ و اعبده کانّک تراه ؛ فان لم تکن تراه فانّه یراک ؛ و التفت دائماً الی عظمته و حقارتک , و رفعته و دنائک , و عزّته و ذلّتک , و غناه و حاجتک ؛ و لا تغفل شناعة غفلتک عنه ـ جلّ و جلاله ـ مع التفاته الیک دائماً ؛ و قم بین یدیه مقام العبد الذلیل الضعیف ؛ و تبصبص تحت قدمیه بصبصته الکلب النحیف . اولا یکفیک شرفاً و فخراً انّه اذن لک فی ذکر اسمه العظیم بلسانک الکثیف الذی نجسته قاذوراة المعاصی .

[ = از آنچه بیان شد , باید دریابی که مطالبه ی حجت الهی با وجود ارتکاب گناه امری است فاسد , و براستی چگونه بر تو پوشیده ماند که گناه موجب نفرت و انزجار می گردد , و انزجار با محبت جمع ناشدنی است .

حال که دانستی ترک گناه آغاز دین و انجام آن , ظاهر دین و باطن آن است , پس به مجاهده و تلاش مبادرت ورز . و با جدیت تمام , از لحظه ای که بر می خیزی تا زمانی که به خواب می روی , مراقب خویش باش ؛ و ادب را در محضر مقدس او رعایت نما . و بدان که تو با تمام اجزاء و ذرّات وجودت اسیر قدرت اوئی ؛ و احترام حضور گرامی او را رعایت نما .

چنان عبادتش کن که گوئی او را می بینی ؛ و اگر تو او را نمی بینی او تو را می بیند .

همیشه متوجّه باش که او بزرگ است و تو کوچک , او والاست و تو پست , او عزیز است و تو ذلیل , او بی نیاز است و تو نیازمند . و از زشتی غفلت از او غافل مشو که او همیشه به تو توجه دارد . در برابر او چون بنده ی خوار و ناتوان قرار گیر , و زیر پای او بسان سگی ناتوان چاپلوسی نما . آیا تو را این شرافت و افتخار بس نیست که تو را رخصت داد تا نام با عظمتش را بر زبانی که آلوده به گناهان است جاری سازی . ]

پس ای عزیز ! چون این کریم رحیم زبان تو را مخزن کوه نور , یعنی ذکر اسم شریف قرار داده , بی حیائی است مخزن سلطان را آلوده به نجاست و قاذورات غیبت و دروغ و فحش و اذیّت و غیرها من المعاصی [ = و گناهان دیگر ] نمودن .

مخزن سلطان باید محلش پر عطر و گلاب باشد , نه نجس مملّو از قاذورات [ = نجاسات ] . و بی شک چون دقت در مراقبه نکرده ای , نمی دانی که از جوارح سبعه [ = اعضای هفتگانه ] یعنی گوش و چشم و دست و پا و بطن و فرج چه معصیت ها می کنی , و چه آتشها روشن می نمائی , و چه فسادها در دین خودت برپا می کنی , و چه زخم های منکره به سیف و سنان زبانت [ = شمشیر و سر نیزه ی زبانت ] به قلبت می زنی . اگر نکشته باشی بسیار خوبست .

ان شاء اللّه این دستور العمل ادامه خواهد داشت ...