کتاب فوق العاده ی " چهل حدیث "

[یا صاحب الزمان]

[ باید محبّت اهل بیت (علیه السلام) با عمل همراه باشد ]

پس ای عزیز ! شیطان تو را مغرور نکند و هواهای نفسانیّه تو را گول نزند . البتّه انسان تنبل مبتلا به شهوات و حبّ دنیا و جاه و مال , مثل نویسنده همیشه دنبال بهانه است از برای تأیید تنبلی خود , و هر چه موافق با شهوات او باشد و مؤیّد هواهای نفسانیّه و خیالات شیطانیّه ی او باشد اقبال به آن نماید , و چشم و گوش خود را با آن باز کند بدون آنکه فحص از مغزای آن نماید یا به مقابلات و معارضات آن نظر نماید . بیچاره گمان می کند به مجرّد دعوی تشیّع و حبّ اهل بیت طهارت و عصمت , جواز از ارتکاب هر محرّمی را خدای نخواسته دارد و قلم تکلیف ـ نعوذ بالله ـ از او برداشته شده . بدبخت نمی داند که شیطان بر او تعمیه کرده و در آخر عمر بیم آن است که محبّت بی مغز بی فایده نیز از دستش برود , و با کف تهی در صف نواصب اهل بیت (علیه السلام) محشور گردد . آخر دعوی محبّت کسی اگر بیّنه نداشته باشد , پذیرفته نیست . ممکن نیست من با شما دوست باشم و محبّت و اخلاص داشته باشم و برخلاف تمام مقاصد و مطلوبات شما اقدام کنم . درخت محبّت ثمره و نتیجه اش عمل بر طبق آن است و اگر این ثمره را نداشته باشد باید دانست که محبّت نبوده , خیال محبّت بوده .
پیغمبر اکرم و اهل بیت مکرّم او ـ صَلَواتُ اللهُ عَلَیهِم ـ تمام عمر خود را صرف در بسط احکام و اخلاق و عقاید نمودند و یگانه مقصد آنها نشر احکام خدا و اصلاح و تهذیب بشر بوده و هر قتل و غارت و ذلّت و اهانتی را در راه این مقصد شریف سهل شمردند و از اقدام باز نماندند . پس محبّ و شیعه ی آنها کسی است که در مقاصد آنها با آنها شرکت کند و پیروی از آثار و اخبار آنها کند . اینکه در اخبار شریفه اقرار به لسان و عمل به ارکان را از مقوّمات ایمان شمرده , بیان یک سرّ طبیعی و سنّة الله جاریه است , چون که حقیقت ایمان ملازم با اظهار و عمل است . عاشق در جبلّه ی طبیعیّه ی اوست . اظهار عشق و تغزّل در شأن معشوق و عمل به لوازم ایمان و محبّت خدا و اولیای او , [ و اگر ] عمل نکرد , مؤمن نیست و محبّت ندارد و این صورت ایمان و محبّت بی مغز و معنی نیز با جزئی حوادث و فی الجمله فشار از بین می رود و صفر الیَد [ تهیدست ] به دار جزای اعمال منتقل شود . (1)

(1) چهل حدیث , ص 483 و 484 .

ان شاء الله ادامه خواهد داشت ...