بازی جنگ خانها یک بازی اعتیاد آور

[Orib]

سلام به تو هموطن ایرانی که

این نوشته را می خونی:


من یک جوان 27 ساله ایرانی هستم. مهندسی مکانیک دارم ولی بیکارم.10 ماهه خدمتم تموم شده. تو این مدت فقط توی دنیای خیالی اینترنت و سایت هایی مثل تراوین و خان وارز و ... زندگی می کنم. کاملا احساس بیهودگی و پوچی میکنم.چون هدفی ندارم.آینده ای ندارم.شغلی ندارم. نماز نمی خونم. قرآن نمی خونم و ارتباطم با واقعیات قطع شده.

امروز 24 آبان ماه 1391 است.
من تصمیم گرفتم این بازی و بقیه بازی ها رو برای همیشه ترک کنم.[/b]


[b]چون احساس می کنم با یه معتاد فرقی ندارم .
چون فکر می کنم یه موجود بی مصرف شدم.
چون فکر می کنم باید در زندگی واقعی مهارت، تجربه،سرمایه کسب کنم نه در یک دنیای خیالی.
چون باید به میهنم خدمت کنم نه به کسانی که هدفشون تیره کردن قلبای ماست.
چون کسانی هستند که امیدشون به من و امثال منه تا این مملکتو بسازیم.
چون این ماییم که شوالیه های وطنمون هستیم و از ایران در برابر استعمار و زورگویی،فقر و بیچارگی محافظت می کنیم.
چون همه ما، همه ما انسان ها، چه ایرانی و چه غیر، روز قیامت به خاطر زمان هایی که به بیهودگی گذروندیم بازخواست می شیم.


پس بیاین با همدیگه، خودمون و این سرزمین رو از نو بسازیم.بیاین ایرانمون رو سرافراز کنیم.شمایی که الان عضو این جور سایت های بازی هستین اگه این متن تاثیری در شما گذاشت دست یاری هم قبیله ای تون رو محکم بگیرین! و از این زندان مجازی که روح تون رو اسیر کرده فرار کنین.

در پناه حـق پیروز و سربلنـــد باشیـــد.

بیا تا گل برافشانیم و می در ساقر اندازیم.
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو براندازیم.
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و یاران به پا خیزیم و بنیانش براندازیم.[/b]