نکاتی کلیدی و ارزشمند برای پیمودن راه خدا... (ویژه)!

[علی 110]

شاید خواندن این پیام خصوصی هم خالی از لطف نباشد پیرامون مطالب بالا:
اندکی دخل و تصرف شده البته در اصل پیام خصوصی

شخصی که دوست دارد بنده ی خدا بشود نوشته است:سلام
تا چند سال پیش ماه محرم که می شد، خیلی دلم زیر و رو نمی شد. برنامه خاصی هم نداشتم. اگر هم هیات می رفتم عموما تماشاچی بودم. در کل هم بدم می آید که در منظر توجه و نگاه باشم...
محرم سال پیش دلم زیر و رو شد. من هم کنترلم را از دست دادم و دلم را بردند ( قصه اش از این قرار بود که:

وقتی هیات می رفتم، آن گوشه ها می رفتم و خودم را در "جمعیت" گم و گور می کردم. این سری نمی دانم چه شد؟! ظهر عاشورا، دسته ای بزرگ جلوی مسجد محل ایستاده بود. به جز یکی دو نفر در مرکز دایره بقیه خیلی عادی و کم جان داشتند سینه می زدند. خیلی ها تماشا می کردند. نذری می خوردند، خیمه های شعله ور را نگاه می کردند... از صبح عاشورا گویی گمشده ای داشتم. شدید احساس می کردم باید کاری کنم اما چه کار؟! نمی دانم.... نمی دانم چه شد ولی طاقتم طاق شد. نتوانستم آرام بمانم. نتوانستم تماشاچی باشم. پریدم وسط و مثل دیوانه ها در مرکز آن شلوغی شروع کردم به سینه زدن. با شلوار لی و کاپشن چرمی سیاه! شدیم سه تا. همینطور مثل دیوانه ها سینه زدیم. و چرخیدیم و چرخیدیم. بعدها احساس می کردم که یک جور وصله ناجور بودم و سینه ها را یکی در میان خارج می زدم... شالاپ شولوپ سینه می زدم. اما آن موقع اصلا دست خودم نبود که بگویم مرا چه به این کارها...
بعد از نماز برگشتم خانه. مادر نشسته بود. آمد پشت سرم ایستاد و دست نوازش بر شانه ام کشید و گفت عجب بوی خوبی. هنگ کرده بودم. بعد در حالیکه به سوی اتاق خودش می رفت گفت: حالا شدی سرباز یکی از سربازان آقا....

)
بعد از اون داستان، دیگه خیلی حالم دست خودم نیست. من کجا اهل هار هار اشک ریختن بودم برای آقا. ولی بعد از اون داستان آقا خودش یک لطفی کرد بدون اینکه من لیاقتی داشته باشم. بدون اینکه استحقاقی داشته باشم...

بعدها جریان عبادت سحر و نماز شب بواسطه برخی مسائل پیش اومد. قبلش می دونستم چیز خوبیه عبادت سحر. قرآنش مورد شهادت فرشتگانه، تهجدش توصیه مستقیم قرآنه، استغفارش این همه تاکید شده

إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا
وَمِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَّكَ عَسَى أَن يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُودًا
وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

ولی هیچ وقت برنامه ایی برای عملی شدنش نداشتم.
برخی مسائل بهانه ای شد برای تمرین عملی این قضیه...
حالا که خدا لطف می کنه و بیدار می شم، بعد توی طول روز می بینم که گاها کارهای در پیتی از من صادر می شه. یعنی این کارها با اون عبادت ها تناسب نداره.
یه بار یه چیزی توی وجودم پرسید واسه چی هر روز دعای عهد می خونی، نماز شب بیدار می شی، زیارت عاشورا می خونی؟ دیدم نه به خاطر این هست که توقعی دارم و نه به خاطر این که خودم رو صاحب توفیق و لایق می دونم. دیدم فقط به خاطر اینه که این ها اون چیزهایی هست که می دونم مورد رضای خداست، امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دوست دارن. حالا که اینها از دستم بر میاد با کمال میل و رغبت و بی چشمداشت انجام می دم. البته بعضی موقع ها نفس غرغر می کنه. می گه داداش ولمون کن بخوابیم. تو چه چیزیت به آدم حسابی ها رفته که این کارها رو می کنی؟

الان دارم فکر می کنم اگه به خودم بود که باید الان از توی جوب فاضلاب جمعمون می کردن. همین که با این همه زاقارتی و در پیتی می گذارن پاشیم دعای عهد بخونیم، نماز شب بخونیم، می گذاریم برای آقا اباعبدالله گریه کنیم، همش فضل خودشونه. والا اگه قصه قصه استحقاق و پارسایی روز برای بیداری شب بود، یکی من بیدار می شدم و یکی خواجه حافظ شیرازی!