***علي بلورچي هستم با 101 گناه... ***

[عبدالرحیم]

بسم رب الشهدا و الصدیقین


بــا صــبــا در چــمــن لـالـه سـحـر مـی‌گـفـتـم ............................کـه شـهـیـدان کـه‌انـد ایـن هـمه خونین کفنان

گـفـت حـافـظ مـن و تـو مـحـرم ایـن راز نه‌ایم ..............................از مـی لـعـل حـکـایـت کـن و شـیـرین دهنان

****************
21. شاید غیبت کردم.
22. نفس در آرامش بود.
23. خدا را ناظر بر اعمالم ندیدم.
24. غیبت شنیدم.
25. کنترل زبان کم بود.
26. تندخویی کردم.
27. کم فکر کردم.
28. به آنچه علم داشتم عمل نکردم.
29. درسم را خوب نخواندم.
30. خیلی صحبت بیخود کردم و همین سبب شد که حالت غفلت از خدا داشته باشم.
31. یاد مرگ و قیامت و روز جزا نبودم.
32. خود را بزرگ جلوه دادم.
33. دخالت در امور معصیت آلود کردم.
34. مراقبت از چشم خیلی کم بود.
35. بی وضو خوابیدم.
36. میل زیادی به ریا داشتم و امور را آن گونه جلوه می دادم که حقیقت نداشت تا سببی برای خوشحالی نفس شود.
37. حب مقام داشتم و آنرا نیز ارضاء کردم.
38. معاشرت با افراد غیر لازم کردم.
39. خود بزرگ بینی و عجب داشتم.
40. از فرصتهایم خیلی کم بهره بردم و استفاده خوبی نکردم.
41. به طور جدی یاد مرگ نبودم.
42. زیاد به یاد امام زمان روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء نبودم.
43. با نفس درگیر نبودم.
44. کبر داشتم و به خود مغرور شدم.
45. ذکر درونی و برونی خیلی کم بود و اگر هم بود بی توجه بود.
46. دقت در اعمال و فکر قبل از آنها کم بود و یا اصلاً نبود.
47. زخم زبان زدم.
48. قرآن کم خواندم.
49. در مهلکه سقوط قرار گرفته ام.
50. خواطر نفسانی کنترل نشد.
51. نمازها را با علاقه و شوق نخواندم.
52. در جهت خود سازی گام برنداشتم.
53. در حال موتورسواری حب دنیا تاثیر گذاشت و موجب شد معصیت کنم.
54. یقین و اخلاص نبود.
55. توجیه می کردم معاصی ام را.
56. تواضع و زهد نبود.
57. کمبود شخصیت داشتم و با خود بزرگ نمایی سعی در جبران آن داشتم.
58. خوف نداشتم.
59. گستاخی داشتم و حیا نداشتم.
60. ایذاء مومن نمودم.

گناهها را میبینید میگه شاید غیبت کردم ،یا غیبت شنیدم من که اگر غیبت کسی نکنم یه روز مریضم!

نمی دونم عالم این شهید چی بوده؟عالم من چیه؟

نه انگار که تو این عالم می زیسته !نمی دونم شاید من غبار گناه جوری احاطم کرده متوجه نمیشم

یاد این گفته شهید چمران افتادم:


در دنیا آدمهایی هستند که به ظاهر زنده اند.نفس می کشند ،راه می روند، حرف می زنند،
زندگی می کنند، اما در حقیقت اسیر دنیا ،برده زندگی و ذلیل حوادث هستند، اینان برای آنکه نمیرند آنقدر خود را کوچک می کنند، که گویا مرده اند، اما انسانهای آزاده ممکن است کوتاه زندگی کنند، ولی تا آنجا که زنده هستند،به راستی زندگی می کنند و با اختیار خود نفس می کشند، محکوم اراده دیگری نیستند و دیگران تسلیم او هستند......



"ای خدا،
اگر مرا به جرمم مؤاخذه کنی، تو را به عفوت مؤاخذه میکنم
اگر مرا به گناهانم باز خواست کنی، تو را به مغفرتت باز خواست می کنم
و اگر به دوزخم بری، مقابل اهل دوزخ ندا میزنم، خدایا من دوستت دارم!
خدایا
من قدرت ترک معصیت ندارم، مگر آنکه به عشقت بیدارم سازی "

التماس دعا.