ماه رمضان؛کلاس خودسازی(مفید برای تغییر نگاه)

[حسن عزتي]

بیدار شویم تا بیداری بیاموزیم . .


اولین درسی که توی ماه رمضان یاد می‌گیرم شب بیداری است.

من ۳۰ روز پیش از اذان بیدار میشم غذا می‌خورم مسواک می‌زنم و نماز صبح را سر وقت با دهان پاکیزه می خونم.

برای این که بفهمم یه تایمی به اسم سحرگاه هم وجود داره که من در طول سال اون ساعت را خوابم.

برای این که بفهمم اگر مثل همیشه از سر شب تا نزدیک طلوع نخوابم، نمی‌میرم!

خب! حالا به فرض که فهمیدم . که چی؟


اگه من بخوام به کار امامم بیام نباید «ناز پرورده تنعم» باشم.نباید از به هم خوردن ساعات استراحتم واهمه داشته باشم.

اگه بخوام در حکومت جهانی عشق به یه کاری بیام نباید بگم آخ ساعت ۱۱ شد برم بخوابم

و تا ۶ ساعت خواب ممتد داشته باشم !

اگه واقعا سرباز باشم، باید لااقل این‌قدر در خودم قدرتش را ببینم که یه مدت خواب و استراحتم را تکه تکه

در طول روز هم میتونم انجام بدم.


بذار خیالت را راحت کنم:

ما که از سرور کائنات بهانه خلقت حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها عزیزتر نیستیم!

ما که از سید جوانان اهل بهشت حضرت سیدالشداء علیه‌السلام عزیزتر نیستیم!

ما که از حضرت صدیقه صغری زینب کبری سلام الله علیها عزیزتر نیستیم!

وقتی الگوهای ما برای دین خدا اینطوری مایه از جون می‌گذارند،

ما نمی‌تونیم ادعا کنیم شیعه هستیم اما حال نداشته باشیم حتی خوابمون را خراب کنیم.

اگه من بخوام عیار اخلاصم را به اربابم نشون بدم،

باید آماده همه چی باشم...

باید این تن ورزیده باشه برای جانبازی.

جنگ که شروع بشه که دیگه وقت نیست کسی بدن آماده کنه!

این کارا مال الانه مال رمضان.

باید دل آماده باشه برای داغ دیدن...

باید همه دارایی در کف دست باشه آماده ی تقدیم... خواب که سهله!




پس از این به بعد ان‌شاء الله آگاهانه بیدار میشم . آگاهانه نماز صبح را اول وقت میخونم...

ادامه دارد ان شا الله . .