سطرهائی از یک کــتــــاب !

[رهگذر.]

ملاصدرا می گوید



:

خداوند بی‌نهایت است و لامكان و بی زمان

اما به قدر فهم تو كوچك می‌شود

و به قدر نیاز تو فرود می‌آید، و به قدر آرزوی تو گسترده می‌شود،

و به قدر ایمان تو كارگشا می‌شود،

و به قدر نخ پیر زنان دوزنده باریك می‌شود،

و به قدر دل امیدواران گرم می‌شود



...

پــدر می‌شود یتیمان را و مادر



.

برادر می‌شود محتاجان برادری را



.

همسر می‌شود بی همسر ماندگان را



.

طفل می‌شود عقیمان را



.

امید می‌شود ناامیدان را



.

راه می‌شود گم‌گشتگان را



.

نور می‌شود در تاریكی ماندگان را



.

شمشیر می‌شود رزمندگان را



.

عصا می‌شود پیران را



.

عشق می‌شود محتاجانِ به عشق را



...

خداوند همه چیز می‌شود همه كس را



.

[b]به شرط اعتقاد؛ به شرط پاكی دل؛ به شرط طهارت روح؛[/i]

به شرط پرهیز از معامله با ابلیس



.

بشویید قلب‌هایتان را از هر احساس ناروا



!

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف،

و زبان‌هایتان را از هر گفتار ِناپاك،

و دست‌هایتان را از هر آلودگی در بازار



...

و بپرهیزید از ناجوانمردی‌ها، ناراستی‌ها، نامردمی‌ها



!

چنین كنید تا ببینید كه خداوند، چگونه بر سفره‌ی شما،

با كاسه‌یی خوراك و تكه‌ای نان می‌نشیند و بر بند تاب،

با كودكانتان تاب می‌خورد،

و در دكان شما كفه‌های ترازویتان را میزان می‌كند

و "در كوچه‌های خلوت شب با شما آواز می‌خواند



"

مگر از زندگی چه می‌خواهید،

كه در خدایی خدا یافت نمی‌شود، كه به شیطان پناه می‌برید؟