افرینش . اتفاق یا خلقت

[namekarbary]

اشتباهی که بسیار از خداباوران در مورد فرگشت و همچنین پیدایش حیات دارند این است که می پندارند خداناباوران قائل به پیدایش تصادفی جهان هستند. نه البته چنین اعتقادی نداریم. تکامل و گوناگونی موجودات زنده حاصل جهش های به ظاهر تصادفی و انتخاب طبیعیست که آن مولکولهایی که قادر به مشابه سازی نیستند و عمرشان به پایان رسیده را از چرخه حذف می کند.

تکامل به طور ویژه جایی در خدای ادیان ایراد وارد می کند که می پندارند شکل واره های طبیعی اگر کار یک خدای متشخص انسانوار طرح ریز نباشد، لزوما برآمده از تصادف محض است. اتفاقا زیبایی تکامل هم در همین جا آشکار می شود که چنین خدای متشخص انسانواری را دور می اندازد و ثابت می کند پندارهای ذهنی ما در مورد واجب الوجود تنها تصویر مسخ شده ای از حقیقت وجود و هستی مطلق هست.

در مورد استدلالی که دوستمون آورد اگر بپذیریم که جهان خالقی داره آن خالق هم لزوما جزئی از جهان خواهد شد. جهان به معنی مجموعه ی همه ی چیزهاست. اگر چیزی شامل نقصی شود آن دیگر جهان نیست. بنابراین امکانی و لزومی به قائل شدن آغاز برای جهان نداریم، چرا که باز هم آن را محدودیت دادیم.

(۲۴/شهریور/۹۲ ۲۱:۱۷)وحید110 نوشته است:  گویا به نظر شما نمیرسه . خوشحال میشم بگید سوال چی بود جواب چی بود و نقصش کجاست

یا حق

متاسفانه به نظرم نرسید. اگر فرصتی بود بحث خوبی مربوط به قدیم یا حادث بودن جهان، تسلسل علی و شناخت زمان و... می کردیم و حتما از آرای فلاسفه ای همچون هیوم و کانت استفاده می کردیم. با این حال... فکر می کنم وجود یک دنباله ی ریاضی ساده مانند:
(1/2, 1/4, 1/8, ...)
که محدود و غیر قابل شمارش است و وابسته نبودن تسلسل علی به ازلی بودن جهان مرئی (Observable universe) را نشان می دهد برای فروریزی مدل مهدی عزیز کفایت می کند.