|
در زندگی فهمیدم که...
|
|
۱۷:۵۳, ۷/آبان/۹۲
(آخرین ویرایش ارسال: ۷/آبان/۹۲ ۱۷:۵۴ توسط rahbin.)
شماره ارسال: #55
|
|||
|
|||
|
در زندگی فهمیدم گاهی اوقات
فکر می کنی که کسی یا چیزی یا مساله ای دیگر برایت خاطره شده است اما بعد از سالها و ماه ها وقتی روزی می بینی که خاطره ات در دنیای واقعی هست زنده هست نفس می کشد زندگی می کند می فهمی که خاطره ات برایت تمام نشده است و تو می مانی و خاطره ای که هنوز زنده هست و زندگی می کند اما اما از تو جدا شده وقتی به او نگاه می کنی وقتی به او خیره می شوی حال عجیبی پیدا می کنی وقتی که می بینی گذشته تو هنوز زنده است و در جای دیگر زندگی می کند ساکت می شوی دو دل می شوی که به سمتش بروی یا نروی اما حرفی نداری که بخواهی بزنی چون زمان عوض شده است افکار و عقاید و باورهای تو عوض شده است اما تو تو آدم همان گذشته ای اما تنها تفاوت تو این است که با همان گذشته ای که در آن و با آن زندگی می کردی شاید امروز به او می خندی چون تو به باطل بودن او پی برده ای یا شاید به او افتخار می کنی چون تاثیر خوبش را در امروزت می بینی یا شاید هم هر دو می بینی گذشته نگذشت گذشته زنده هست و در گوشه و کناری در دنیای واقعی یا در ذهن ما زندگی می کند این ما هستیم که گذشتیم ما آدمهای همان گذشته ایم ما ما طبق گذشته ی مان در دو سرای مجازات می شویم یاد این شعر افتادم که ماييم که اصل شادی و کان غميم سرمايه داديم و نهاد ستميم پستيم و بلنديم و کماليم و کميم آيينه ی زنگ خورده و جام جميم اگر طولانی شد ببخشید 
|
|||
|
|
|
|
![[-]](images/new.bidari/collapse.gif "[-]"){kind=small} |
| 1 میهمان |
