☆ شیعه ی ما ☆

[Bahar]

(3)

نشانه‌هاى ايمان و مؤمن حقيقى :

يَا ابْنَ جُندَب، اِنَّما المُؤمِنونَ الّذينَ يَخافُونَ اللّهَ و يُشْفِقُونَ اَن يُسْلَبوا ما اُعطُوا مِنَ الهُدى فَإِذا ذَكَرُوا اللّهَ وَ نَعْمائَهُ وَجِلُوا و اَشْفَقُوا وَ اِذا تُليَتْ عليْهِم اياتُهُ زادَتْهُم اِيماناً مِمّا اَظْهَرَهُ مِنْ نَفاذِ قُدرتِه وَ على ربِّهم يَتوَكَّلونَ.

ای پسر جندب!مؤمنان فقط آن هایی هستند که خوف الهی دارند و همواره از این که آن هدایت های الهی که روزیشان شده، از ایشان گرفته شود،بیمناکند.پس آنگاه که خدا را و نعمت هایش را یاد میکنند،بر خود می لرزند و نگرانند چون خود را شایسته ی این همه لطف نمی دانند و آن هنگام که آیات الهی بر آنان خوانده شود،به خاطر آن نفوذ قدرتی که خداوند در آن آیات آشکار نموده،ایمانشان را زیاد می کند.و مؤمنان کسانی هستند که فقط بر پروردگارشان توکّل می نمایند.

شرح:

در این فراز حضرت صادق علیه السلام آن نقطه آرمانی را که هر کس باید در احوالات خود به آن برسد ترسیم می کنند. زیرا وقتی انسان ها آرام آرام متوجه توحید الهی شدند و به این بصیرت رسیدند که هر عنایتی از طرف خداوند به آن ها شده لطف او بوده،دیگر استحقاقی برای خود قائل نیستند که نعمت ها و احوالات معنوی را از آن خود بدانند،بلکه به امید وعده های الهی که آیات قرآن متذکر آن است،امیدواری و ایمانشان به خداوند و نفوذ قدرت همه گیر او افزایش می یابد و تنها و تنها به او توکل می کنند.

این است آن راهی که در مقابل ما گشوده شده است و هر کس باید در آن وارد شود.