دو کلمه حرف حساب ...(لطفاٌ افراطیون وارد نشوند)

[صبح صادق]

بسم رب الحیدر
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی بن ابیطالب(علیه السلام)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حزب اللهی ها ، مروجین دین حداقلی !!!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ​ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بدون مقدمه ...
جامعه مسلمان ایرانی چندی است که با سوالی اساسی که از یک تناقض پیچیده حکایت دارد روبرو شده است.اینکه چرا با اینکه از یک سو مردمانی داریم دین باور و علاقمند به آن،که دین گریز نیستند،از سویی دیگر آفت های اخلاقی،اجتماعی و فرهنگی سالهاست گریبان جامعه را گرفته و نشانه ای هم برای رفع آن ظهور نمی کند؟
همه از هم می پرسند:چرا مثلاٌ با اینکه شبهای احیاء،جای سوزند انداختن در مساجد نیست،فردایش مثل فراداهای دیگر است؟!

نکته اینجاست که تمام عبادات در اسلام،اموری تکلیف آور هستند و یک مسلمان نمی تواند با توسل به "صورت دین" خود را از تکالیف دیگر برهاند.مسلمان هم نسبت به خود و هم نسبت به جامعه اش مسئول است.مسلمان نمی تواند بخشی از دین را بپذیر و بخشهای دیکر را به کناری نهد.این عبارات،مفهوم‌ "دین حداکثری" را نمی رسانند."دین حداکثری" ناظر بر حضور حداکثری دین در زندگی فردی و اجتماعی مسلمان است.

در مقابل،"دین حداقلی" وجود دارد که از الزامات "سکولار شدن" است و سکولار شدن از اصول دین تجدد.

عصاره ی باور به دین "حداقلی" این می شود که مردم به "صورت دین" پایبندند و از دین برای تضرع و "بهشت خواهی" بهره میگیرند،اما مسئولیتهای اجتماعی ناشی از آن را پس می زنند.
"دین حداقلی" در اندیشه آبادانی آخرت است و کاری به عمران دنیای متدینین ندارد."دین حداقلی" در بهترین حالت،واکنش های یک مسلمان است به احساسات فطری اش.
متاسفانه باید گفت این گونه دین،از مجامع و محافل ذاتاٌ سکولار و آرمان گریز،به مجامع ذاتاٌ انقلابی رسیده است.قبلاٌ اگر حلقه های فکری و سیاسی لیبرال،با تابلوی آشکار،به ترویج "دین حداقلی" می پرداختند،امروز،حزب اللهی ها و معتقدین به مبانی انقلاب هم ،به شکلی دیگر و بدون تابلو،هم به این دین ایمان می آورند و هم به ترویج و تبلیغ عملی آن مشغول می شوند.

"بی تحلیلی"،"پلید نمایی مسائل سیاسی"،"اخلاق منهای مسئولیت"،"سر به زیر بودن"،"گوشه نشینی و در اندیشه توشه آخرت بودن"،"عرفان شبه تصوف"،"معنویت منهای عدالت و "عرفان منهای حماسه و جهاد" و ... کدهایی است که این روزها از مجامع حزب اللهی به جامعه داده می شود.و این یعنی مشروعیت بخشیدن به "دین حداقلی" و مهیا شدن مقدمات شکل گیری یک جامعه سکولار.ایضاٌ خسارت بار خواهد بود که ستون های چنین جامعه ای را انقلابی های ساده اندیش در درون مساجد و هیئات بلند کنند.

خطر مضاعف زمانی است که حزب اللهی های مومن به "دین حداقلی"،ساحت های مختلف اقتصادی،سیاسی،فرهنگی و اجتماعی را در نوردند و مدیریت این عرصات را به دست گیرند.که چنین نیز شده است.اقتصادی که مدیریتش دست مدیران متعبد است اما روحش نسبتی با "دین حداکثری" ندارد،محصول این روند است.فرهنگی که پیشانی متولیانش پینه بسته،اما از درونش چیزی جز اباحی گری نمی جوشد،فرهنگ برآمده از "دین حداقلی" است ...

در پایان باید گفت شب های احیاء در "دین حداقلی"،چندان طولانی نیست و بعد از برآمدن آفتاب تمام می شود!

و اسفناک اینکه نهادهای منتسب به حکومت دینی هم،با ساده انگاری محض،به مبلغین "دین حداقلی" تبدیل شده اند.

آیا تناقضی بزرگتر از این سراغ دارید؟

انشاالله ادامه دارد ...