☆ شیعه ی ما ☆

[Bahar]

(11)

برحذر بودن از چند كاستى اخلاقى :

يَا ابْنَ جُندَب مَن اَصْبَحَ مَهمُوماً لِسِوى فَكاكِ رَقَبَتِهِ فَقَدْ هَوَّنَ عَليْهِ الْجَليلَ وَ رَغِبَ مِنْ رَبِّهِ فى الْوَتْحِ الحَقير وَ مَن غَشَّ اَخاهُ وَ حقَّرَهُ و ناواهُ جَعَلَ اللّهُ النّارَ مَأْواهُ و مَنْ حَسَدَ مؤمناً اِنْماثَ الايمانُ فى قَلبه كَما يَنماثُ المِلحُ فِى الماء؛

ای پسر جندب!هر کس که شب را به صبح برساند و همّ و غمی غیر از این داشته باشد که خود را از آتش دوزخ نجات دهد،امر بزرگی را کوچک شمرده است و از پروردگار خود بهره ی اندکی خواسته است؛و هر که برادر مؤمن خود را فریب دهد و او را تحقیر کند و دشمن شمارد،خداوند جایگاه او را آتش قرار می دهد و هر که نسبت به مؤمنی حسد ورزد،ایمان در قلبش همچون نمکی که در آب حل می شود،از بین می رود.

شـــــرح:

انسان موجودی است ابدی و همه ی حقیقت او همان بُعد مجرد اوست و لذا اگر تمام توجه او به حضور ابدی خود نباشد و تلاش نکند آن جنبه را از آتش برهاند حقیقت خود را نادیده گرفته و نتوانسته است از پروردگار خود که با ارسال رسولان خواسته است انسان در زندگی ابدی در آرامش کامل باشد،بهره مند شود.سپس حضرت عواملی که موجب می شود ما در ابدیت به مشکل بیفتیم را متذکر می شوند که یکی فریب دادن مؤمنین و دیگر حسادت ورزیدن به آن ها است.