☆ شیعه ی ما ☆

[Bahar]

ادامه فراز (18)

صَبِّرْ نَفْسَكَ عِنْدَ كُلِّ بَلِيَّة فى وَلَد اَوْ مال اَوْ رَزِيَّة فَاِنَّما يَقْبِضُ عارِيَتَهُ و يَأْخُذُ هِبَتَهُ لِيَبْلُوَ فيهِما صَبْرَكَ و شُكْرَكَ وَ ارْجُ اللّهَ رَجاءً لايُجَرِّئُكَ عَلى مَعْصِيَتِهِ وخَفْهُ خَوفاً لايُؤْيِسُكَ مِنْ رَحْمَتِهِ.

و لاتَغْتَرَّ بَقَوْلِ الجاهلِ ولابِمَدْحِهِ فَتَكَبَّرَ و تَجَبَّرَ و تُعْجِبَ بِعَمَلِكَ فَاِنَّ اَفْضَلَ الْعَمَلِ الْعِبادةُ و التَّواضُعُ،فلا تُضَيِّعْ مالَكَ و تُصْلِحُ مالَ غَيْرِكَ ما خَلَّفْتَهُ وراءَ ظَهْرِكَ .

در برابر هر بلا یا مصیبتی که در فرزند و مال و خویشانت برای تو پیش می آید،صبر پیشه کن و شکیبایی بورز، زیرا که حقیقتاً خداوند امانت و هدیه ی خود را باز پس می گیرد تا صبر و شکر تو را در این موارد بسنجد و به خداوند چنان امیدوار باش،که این امید،تو را به معصیت نکشاند و چنان از او خوف داشته باش که آن خوف تو را ار رحمتش ناامید نکند.

از تعریف انسان جاهل و ستایش های او به خود مغرور مشو تا در نتیجه ی آن غرور،دچار فخرفروشی و گردنکشی گردی و نسبت به عمل خود گرفتار عجب و خودبینی شوی،حقیقت آن است که بهترین اعمال،بندگی حق و تواضع است،پس مواظب باش با غفلت از بندگی و تواضع،سرمایه ی خود را از دست ندهی و به فکرِ صلاحِ مال دیگران مباش به طوری که آن مال را پشت سر بگذاری و از آن بهره ای نگیری.

شــــــــرح:

هنر انسان در آن است که با انس با خدا و دلگرم بودن نسبت به آن انس،بتواند در مقابل بلاهایی که به او می رسد شکیبایی از خود نشان دهد و خود را نبازد. و با دلگرمی نسبت به آن انس،مدح جاهلان او را دچار فخر نکند تا به عمل خود مُعجَب شود،بلکه برعکس با بندگی خدا و تواضع در مقابل خلق خدا بهترین سرمایه را برای خود ذخیره نماید،بدون آن که زندگی خود را در ذخیره کردن اموال دنیا برای دیگران صرف نماید.