حکایتها و سخنان پندآموز

[zarati313]

بُشر حافى و امام كاظم علیه السلام

روزى امام از كوچه‏هاى بغداد عبور می کرد. از خانه‏اى صداى رقص و پایکوبی بلند بود. اتفاقاً در همان زمان خادمه‏ اى از منزل بیرون آمد در حالى كه آشغال هایى همراهش بود و گویا مى‏خواست‏ بیرون بریزد. امام به او فرمود: صاحب این خانه آزاد است ‏یا بنده؟

خادمه گفت: این جا خانه‏ « بشر» یكى از رجال، اشراف و اعیان است؛ همانا كه آزاد است. امام فرمود: بله، آزاد است؛ اگر بنده بود كه این سر و صداها از خانه‏اش بلند نبود.امام این سخن را فرمود و رفت.

خادمه به منزل بازگشت. چون غیبتش طولانی شده بود، بشر از او پرسید چرا معطل كردى؟ خادمه گفت: مردى مرا به حرف گرفت و سؤال عجیبى از من پرسید. بشر گفت چه سوالی؟ از من پرسید كه صاحب این خانه بنده است ‏یا آزاد؟ گفتم البته كه آزاد است. بعد هم گفت: بله، آزاد است، اگر بنده مى‏بود كه این سر و صداها از خانه اش بیرون نمی آمد. بشر گفت: آن مرد چه نشانه‏ هایى داشت؟ وقتی خادمه علائم و نشانه‏ ها را گفت، بشر فهمید كه موسى بن جعفر است. پرسید: از كدام سمت رفت؟

بشر در حالی که پایش برهنه ‏بود، به خود فرصت نداد كه برود كفشهایش را بپوشد، براى این كه ممكن بود امام را پیدا نكند. با پاى برهنه بیرون دوید و خودش را به موسی بن جعفر رسانید. سپس خود را به پای امام انداخت و عرض كرد: شما چه گفتید؟ امام فرمود: من این را گفتم. بشر فهمید كه مقصود چیست.

گفت: آقا! من از همین ساعت مى‏خواهم بنده خدا باشم؛ و واقعاً هم راست گفت. از آن ساعت دیگر بنده خدا شد. و به این علت که پابرهنه به دنبال حضرت دوید به بشر حافی - بشر پا برهنه- مشهور گشت.