دانلود معجزات علمی قران

[namekarbary]

(۲۹/تیر/۹۳ ۱۱:۳۴)III I III نوشته است:  کسی که مدعی هست داره بحث علمی و مستند و مستدل می کنه وقتی یه اظهار نظر مثل جمله بالا میکنه که بیشتر به درد بخش خنده حلال میخوره دیگه مباحثه باهاش چه معنی داره؟به عنوان یک نمونه قسمتی از تاریخچه جنین شناسی به نقل از داشنامه ویکیپدیا تقدیم می گردد:

این که شما از تاریخچه جنین شناسی آگاه نیستید قرآن رو به یه معجزه علمی تبدیل نمی کنه. همون طور که گفتم جنین شناسی قرآن از جنین شناسی یونانی ها تجاوز نمی کنه و البته یه بحث تخصصی می طلبه که اگه بخوایم شروعش کنیم نظم تاپیکو بهم می زنه.

---

(۲۹/تیر/۹۳ ۱۳:۱۱)yashar1374 نوشته است:  
با سلام به دوست عزیز :

اَللَّهُ نُورُ السَّمَاواتِ واَلْأَرْضِ‏
خدا نور و فروغ آسمانها و زمين است.
در تفسير اين جمله ديدگاهها يكسان نيست:
1 - به باور پاره‏اى، منظور اين است كه: خداى يكتا هدايتگر آسمانيان و زمينيان به سوى شايستگيها و بايستگيها و مصلحتهاست.
2 - امّا به باور برخى ديگر، منظور اين است كه: خدا به وسيله خورشيد و ماه و اختران نورافشان، كران تا كران آسمانها و زمين را روشن مى‏سازد.
3 - و از ديدگاه برخى، مفهوم آيه اين است كه: خدا آسمانها را به وجود فرشتگان زينت مى‏بخشد و آراسته مى‏سازد و زمين را به وسيله دانشوران و دانشمندان و متفكّران.
با اين بيان، «نور» در آيه شريفه، به باور برخى مفسّران به مفهوم «روشنگر»،
و به باور برخى به مفهوم «هدايتگر»،
و از ديدگاه پاره‏اى به مفهوم «زينت‏بخش» آمده است.
در آيه مورد بحث، خداى يكتا به نور و روشنى وصف شده است؛ چراكه هر سود و نيكى و نعمت و موهبتى از بارگاه او سرچشمه مى‏گيرد؛ و اين جمله بسان اين است كه مى‏گويند: «حسن» مايه رحمت و بركت است و فلان كس مايه عذاب مى‏باشد؛ و منظور اين است كه رحمت او بيشتر است و عذاب اين يكى افزونتر.
با اين بيان، نور و روشنايى در اينجا اشاره به اين است كه خداست كه سرچشمه نعمتها و مواهب است.
در فرهنگ عرب اين تعبير بسيار است؛ براى نمونه:
1 - شاعر عرب مى‏گويد:
الم تر انّا نور قوم وانّما...
آيا نديده‏اى كه ما نور و مايه روشنى و روشنايى مردم هستيم...
منظور شاعر اين است كه ما سودرسان مردم هستيم و به آنان نعمت و موهبت مى‏رسانيم.
2 - و جناب «ابوطالب» در ستايش پيامبر مى‏سرايد:
وابيض يستقى الغمام بوجهه
ثمال اليتامى عصمة للأرامل
آن گرانمايه عصرها و نسلها، نعمت و بخشايشش براى مردم فراوان است؛ و از ابر باران‏زا به بركت سيماى درخشان او باران خواسته مى‏شود.
او فريادرس يتيمان، پناه بيوه‏زنان و درماندگان است و گرفتاران بنى‏هاشم به وجود گرانمايه او روى مى‏آورند و در كنار آن حضرت از نعمت و نيكبختى بهره‏ور مى‏گردند.
آرى! منظور آن سراينده بزرگ از واژه «ابيض» نه سپيدى چهره و درخشانى سيماى نورانى آن حضرت، كه منظور، احسان و كرامت و بخشايش و سودرسانى او به مردم است؛ به همين دليل هم قرآن، آن وجود گرانمايه را به چراغى روشنگر كه منظور، وجودى سودرسان و مايه خير و بركت است تعبير مى‏كند.(191)

منبع:http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=18395&AyeID=2930

مطمئنا منظور این نبود که تفسیری از این آیه آورده بشه. هدف این سوال نمایش تناقض قرآن با ادعای مطرح شده در کتاب بود. پس بذارید این رو هم خودم جواب بدم!

کتاب معجزات علمی قرآن نوشته است:«ضیاء» و «ضوء» درخشش و تابشی است که از خود شئ ساطع می شود، مانند تابش و درخشش چراغ و شمع. و «نور» روشـنـائی و تابـشی است که از خـود شئ ساطع نمی شود بلکه بازتاب تابش ضیاء است.

این حرف نادرسته.

«وَدَاعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِيرًا»

این آیه ناراستی این ادعا رو آشکار می کنه. همون طور که معلومه سراج و منیرا دقیقا در کنار هم استفاده شدن که معارض ادعای کتابه.

آینه‎ای بودن ماه هم البته از چند صد سال قبل یه حقیقت مسلم شناخته می شده.