شش دليل بر ايمان ابوطالب علیه السلام

[mahdy30na]

سلام
برای نمونه اشاره میکنم له یک متن مختصر

به گزارش سرویس مانیتورینگ خبرگزاری رسا، منصور حسینی کارشناس وهابی شبکه نور در برنامه «آیات روشنگر» گفت: حضرت ابوطالب تا آخرین لحظات عمرش به حضرت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ایمان نیاورد، این کارشناس در حالی این ادعا را کرد که در منابع اهل سنت نکات بسیاری در تضاد با گفته های وی به چشم می خورد.

ابن ابی الحدید عالم سنی معتزلی در «شرح نهج البلاغهج3 ص311 » از امام باقر(علیه السلام) نقل می کند: اگر ایمان ابوطالب را در کفه ای از ترازو گذارند و ایمان سایر مردم را در کفه دیگر ایمان ابوطالب برتری دارد.

ابن هشام در «سیره ابن هشام ج1 ص265و266» می گوید: کلام ابوطالب پس از پیشنهاد مالی وسوسه انگیز مشرکان قریش به پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) برای دست برداشتن از دعوت الهی شان دلیل دیگری بر این مدعاست .ایشان به رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) عرض کردند : به خدا سوگند دست از حمایت تو برنمی دارم تا مأموریت خود را به پایان برسانم.

در «سیره حلبی ج3 ص205 » امام باقر(علیه السلام) ایمان ابوطالب را از ایمان بسیاری از مردم برتر می داند و نقل می کند که علی(علیه السلام) دستور داد به نیابت وی حج به جا آورند.

ابن ابی الحدید در «شرح نهج البلاغه ج13 ، ص 272 » می نویسد: ابوطالب کسى بود که همسرش فاطمه بنت اسد را به اسلام دعوت کرد.

هم چنین در «سیره حلبى ج1 ، ص 433» و «اسد الغابه ج1 ، ص 387 » آمده است: ابوطالب وقتى فرزندش على(علیه السلام) را دید که سمت راست پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و همراه وى به نماز ایستاده نه تنها او را منع نکرد، بلکه او را به همراهى با پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمان داد ، به فرزند دیگرش جعفر نیز گفت: کنار رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و در طرف چپ او نماز بگزار.

در «تاریخ یعقوبى ج2 ، ص 25 و 31» نیز می‌خوانیم : ابوطالب از سپردن پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به قریش که با بالا گرفتن دعوت اسلام به اندیشه قتل وى افتاده بودند خوددارى کرد.

ابن هشام در «سیره ابن هشام ج2 ، ص 30» می نویسد: ابوطالب در محاصره اقتصادى و اجتماعى مسلمین ، همراه مسلمانان به شعب ابوطالب رفت و در آنجا متحمل درد و رنج فراوان گشت.

ابن ابی الحدید در «شرح نهج البلاغه ج14 ص78 » دیوان اشعار ابوطالب را که دال بر ایمان ابوطالب و شهادت و اعتراف او به نبوت رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است متواتر می داند .

شهرستانی در «ملل و نحل ج2 ، ص 221 » می نویسد: ابوطالب در وصف پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در ضمن قصیده لامیّه اش که شهرت بسیار دارد مى گوید:وابیض یُستسقى الغمام بوجهه *** ثِمال الیتـامى عصمـةٌ للأرامل، یطیف به الهلاک من آل هاشم *** فهم عنـده فی نعمة وفواضل، سپید چهره اى که از ابرها به آبروى او باران طلب شود و پناه یتیمان و نگهدار بیوه زنان باشد، هاشمیان فقیر و رو به زوال بدو پناه آرند و به نزد او در رحمت و فراوانى ها به سر برند.

در «الخرائج والجرائح ج1 ، ص 58ـ 59 » آمده است: وقتى پیامبر در قحطى مدینه به قصد استسقاء بر منبر رفت و دعا کرد و باران آمد این اشعار را بیاد آورد و فرمود: خداوند ابوطالب را جزاى خیر دهد ، اگر زنده بود چشمانش نورانى مى شد.

وقتى در محضر امام صادق(علیه السلام) گفته مى شود مردم مى گویند ابوطالب کافر بوده است، امام در ردّ آن به این شعر ابوطالب استناد مى کند: «آیا نمى دانید که ما محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را همچون موسى پیامبر مى دانیم که در کتاب هاى پیشین معرفى شده است»

ابن ابی الحدید در «شرح نهج البلاغه ج14 ، ص 78» اشعار ذیل را نقل مى کند: «به راستى که خداوند پیامبر (محمد) را گرامى داشت پس گرامى ترین آفریدگان خداوند در میان مردم ، احمد است براى بزرگداشت او ، نامش را از نام خود گرفت زیرا که خداوندِ صاحب عرش ، محمود است و این محمد، فرستاده پروردگار را یارى کردم با شمشیرى چون صاعقه، از رسول خدا پشتیبانى مى کنم همانند پشتیبانى که برایش دل مى سوزاند».

و در جای دیگری ابن ابی الحدید در «شرح نهج البلاغه ص 78 »این بیت را از ابوطالب نقل می کند که شاید از همه صریح تر این بیت باشد: «یا شاهِـدَ اللّه عَلَىَّ فَاشْهَـد إنّى عَلى دِین النَّبىّ أحمد، خدایا شاهد باش که من بر دین پیامبر یعنى احمد مى باشم».

همچنین در «شرح نهج البلاغه ج14 ، ص 76» آمده است :پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در فوت ابوطالب سخت گریست و از خداوند براى او طلب مغفرت کرد.

در «سیره ابن هشام ج2 ، ص 30» نیز می‌خوانیم : ایشان فرمود«در اذیت و رنج ، آنچه قریش بر سرم آوردند کمتر از مصیبت ابوطالب بود و در جریان دعوتم بازو و نگهدار من بود و تا زمانى که ابوطالب زنده بود قریشیان نمى توانستند مرا اذیت کنند».

در «تاریخ یعقوبى ج2 ، ص 350 » آمده است: پیامبر خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هنگام دفن وى فرمود : اى عمو مرا در کودکى پرورش دادى ، در یتیمى کفالت کردى و در بزرگى یارى کردی، پس خداوند جزاى خیرت دهد.

همچنین در «تاریخ یعقوبىج2 ، ص 35 » می‌خوانیم: پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در تشییع جنازه او شرکت کرد و وعده کرد که روز قیامت براى پسر و مادر و عمویش ابوطالب شفاعت کند، با آن که تشییع جنازه کافر و شفاعت وى صحیح نیست.

در «کمال الدین ج1 ، ص 175 » نقل شده است: على(علیه السلام) سوگند یاد مى کند که ابوطالب ، عبدالمطلب ، هاشم و عبدمناف هرگز بتى را نپرستیدند بلکه به سوى کعبه و به آیین ابراهیم(علیه السلام) نماز مى گزاردند.

در « شرح نهج البلاغه ج14 ، ص 68 » امام سجّاد(علیه السلام) در پاسخ کسى که از ایمان ابوطالب سؤال مى کرد، فرمود: چقدر جاى تعجب است خداوند رسولش را نهى کرده که زن مسلمانى در نکاح کافرى باشد، فاطمه بنت اسد از زنانى است که در اسلام بر دیگران سبقت گرفته است در حالى که تا آخر عمر ابوطالب، همسر او بود.

ابن ابی الحدید در «شرح نهج البلاغة 14/68کتاب9-1» و «کنزالفوائد للکراجکى80» و «الدرجات الرفیعة للسیّد علیخان المدنی ص50» و «الحجّه على الذاهب إلى تکفیر أبى طالب لفخّار بن معد ص 77» آمده است: ابان بن محمود در نامه اى به على بن موسى الرضا(علیه السلام) نوشت: فداى شما گردم من در اسلام ابوطالب شک کردم. پس حضرت در جواب او نوشت«کسى که بعد از آشکار شدن حق، با پیامبر مخالفت کند، و از راهى جز راه مؤمنان پیروى کند، ما او را به همان راه که مى‏رود مى‏بریم و به دوزخ داخل مى‏کنیم و جایگاه بدى دارد و بعد از آن نوشت : اگر تو به ایمان ابوطالب اعتراف نداشته باشى عاقبت تو جهنم خواهد بود

ابوالقاسم راغب اصفهانى که سنی است در کتاب «محاضرات الأدباء ومحاورات الشعرء والبلغاء ج 2 ص 498 » می‌نویسد: سفیان بن عیینه گفت«هرکس ابوطالب را دشمن بدارد، کافر است. از او سؤال کردند دلیل این مطلب چیست؟ در جواب گفت: زیرا رسول خدا او را دوست دارد و به همین خاطر خداوند فرموده است: تو نمى‏توانى کسى را که دوست دارى هدایت کنى‏. و کسى که دشمن بدارد فردى را که رسول خدا او را دوست دارد، کافر است».

همانطور که می‌دانید کثیری از سنیان به خاطر مصالحی که بر اهل نظر پوشیده نیست حکم به کفر حضرت ابوطالب می کنند غافل از اینکه حق را هیچ گاه نمی توان مخفی کرد و در بسیاری از منابع خود عامه، خلاف این مدعا اثبات می‌شود از آن جمله است کلام ابن ابی الحدید که در «شرح نهج البلاغه ج 13، ص 170 » می گوید: روایاتى با سندهاى بسیار که بعضى از آنها از عباس بن عبدالمطلب است و بعضى از آنها از ابوبکر بن ابى قحافه نقل شده است که ابوطالب از دنیا نرفت مگر اینکه گفت«لااله الا الله محمد رسول الله».
منابع و استنادات بیشتر اگه خواستین بفرمایید