خواهر و برادر بیشتر یا کمتر؟

[یاســین]

ما دوتاییم
اما همیشه دوست داشتم که خواهر داشته باشم مخصوصا اینکه دوستامو میدیدم که خواهر دارن،با اینکه دوست و رفیق زیاد دارم اما هیچ کس جای هم خون ادم رو نمیگیره.
تک بچه که واقعا بده،در مورد روابط اجتماعیشون نمیشه با قطعیت نظر داد چون دوستانی داشتم که تک بچه بودن اما روابط عمومی خوبی داشتن،البته این نظر منه اما فکر میکنم بیشتر روابط خصوصی شون دچار مشکل شن چون یادنگرفتن با یکی توی یه اتاق زندگی کنند یا وسایل مشترک داشته باشن،همیشه همه چیز مال اونا بوده
به قول زینب سلامتی و حوصله مادر از مسائل مالی مهمتره
مگه ماها (دهه شصت) بچه بودیم وضع مالی هامون چه طور بود،شلوار وصله دار میپوشیدیم،لباسمون رو میدادیم بچه بعدی،اسباب بازیمونم خواهر برادرامون بودن،من یادمه عروسکم رو مامانم درست میکرد و بعضی وسایلامونو بابام
دفتر فانتزی و خودکار چند رنگ و جامدادی فلان(عین بچه های الان) نداشتیم،عقده ای هم نشدیم
علت اینکه خانواده های الان از پس خرج زندگی بر نمیان بالا رفتن توقعاته
بچه ها رو هم پر توقع بار اوردن
من خودم موافق 3-4 تا بچه هستم
پشت خونه مون یه مدرسه دخترونه بود،کل زنگ تفریحی جیغ میزدن و بازی میکردن،من همیشه پنجره رو باز میکردم صداشون بیاد،اینا صدای زندگیه،گریه بچه قسمتی از تکامل روح و جسمشه،وقتی به این چیزا فکر کنید همه چیز زیبا میشه.
حتی لجبازی بچه( اینو به دوستی گفتم که میگفت بچه های فامیلشون خیلی سر و صدا میکنند)
بهترین راه اینه که بچه ها و خودمون کم توقع باشیم،بچه از راهنمایی دبیرستان که تابستونش بیکاره بره یه حرفه ای یادبگیره،مخصوصا اقایون
هر تابستون یکم پول دربیاره،درسته ناچیزه اما خصلت تن پروری نداره
قدیم بچه ها خودشون از سن بلوغ کار میکردن(بچه ها دهه 30-40)
الان بچه ها هیچ مسئولیتی ندارن همش به عهده پدر و مادره
خوب معلومه با این فرهنگ هر چی کمتر بهتر
حالا من با افزایش جمعیتش کاری ندارم
اما خودم خونه شلوغ رو ترجیح میدم
یبار اقای رائفی حرف قشنگی زد،میگفت اپارتمان نشینی واسه کشورهایی خوبه که وسعت زمین ندارن
خداوکیلی چه لزومی داره همه تو کله هم زندگی کنیم نمیدونم
باز اون وره ابی ها اپارتمانشم حساب کتاب داره به فرهنگشون میخوره
خلاصه اینکه یکی از معضلات خانه های کوچیکه