تالار گفتگوی بیداری اندیشه

تا الان هر وقت بحث از تعداد فرزند و فرزند آوری میشد، از دیدگاه مادرها و پدرها و جامعه حرف میزدیم ...
اینکه ممکنه توی هزینه هاش بمونه
اینکه با این اوضاع آب و وضعیت کار و ... این بچه قراره چیکار کنه
و ... و .... و ....

این بار از ی بعد دیگه حرف میزنیم
از چشم ی فرزندی ک در این خانه و خانواده قراره بزرگ بشه

ی کودک تنها نیازش خوراک و پوشاک و مسکن نیست ...
بعد روانی اون باید سالم و معتدل باشه تا بتونه توی جامعه نقشش رو درست ایفا کنه ...

بچه هایی ک تک فرزند خانواده شون هستن، خیلیییی هاشون ب صراحت میگن ک دوست داشتن یکی- دو تا خواهر و برادر داشتن ک باهاش بازی کنن
خواهر و برادری ک معمولا دوست دارن هم سن و سال هم باشن

بیاین بحث کنیم ...
و دونه دونه شرایطی ک توی خونه های تک فرزند و خونه هایی با فرزندهایی بیشتر باهاشون مواجه میشیم رو بررسی کنیم ...

سوال اول اینکه :
شما از اینکه توی یک خانواده کم جمعیت یا پرجمعیت هستین راضی هستین؟
دوست داشتین خواهر و برادر بیشتری داشتین یا کمتر؟

سوال دوم اینکه :
معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...
شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟
یا اینکه اگه عضو خانواده پرجمعیت هستین این مورد رو چقدر و چطور دیدین دور و برتون؟

سوال سوم اینکه :
توی خانواده های پرجمعیت گفته میشه ک چون تعداد افراد خانواده زیاده، مادر و پدر فرصت رسیدگی عاطفی و تربیتی ب بچه ها رو پیدا نمی کنن ...

نظر شما چیه؟


سوالها ادامه خواهد داشت انشاء الله ...

---

پ.ن : مخصوص اون دوستانی ک الان زل زدن وسط اون عکس ابتدای تاپیک
چیز خاصی نبود! نوشته بود : با یک گل بهار نمیشه، فرزند بیشتر زندگی بهتر ...
ب صورت کاملا ناشیانه ای پاکش کردم

من فقط یه خواهر دارم
دوست داشتم همیشه یه برادر هم داشته باشم
داشتن برادر یه حس دیگه ای داره
بعدش هم دوست داشتم فرزند ارشد نبودن رو تجربه کنم
اولین چیزی که به من فشار آورد در کودکی همین نداشتن برادر بود.
یادمه ابتدایی می رفتم برای اینکه یه همبازی داشته باشم با خواهرم عروسک بازی می کردم
بعد ها که به راهنمایی رفتم هم بازیم شد کامپیوتر و هنوز هم تنها و تنها و تنها رفیق من کامپیوترم هست.
به حدی که پدر و مادرم و خواهرم و تمام اطرافیانم به کامپیوترم حسودیشون می شه.
بگذریم.
مشکل اومدنی هست و رفع شدنی هست.
اما باز این مسئله دلیل نمی شه و مثل شته بچه زایی کنیم و تو خرجشون گیر کنیم.
بچه ی تنها به مراتب بهتر بچه های گرسنه و بدون لباس نو و عقده ای هست

منم همیشه دوست داشتم یه برادر داشته باشم. ولی خواهر که دارم ، برادر خواهر داشتن مسئله نیست. اینه که هم بازی داشته باشی. مثلا خواهر من از من 8 سال بزرگ تره و من هیچ وقت به چشم هم بازی بهش نگاه نکردم.
اگه 2 تا فرزند هم باشن و اختلاف سنی زیادی نداشته باشن (‌مثلا 1 یا 2 سال )‌ هیچ مشکلی بوجود نمیاد .

نقل قول:شما از اینکه توی یک خانواده کم جمعیت یا پرجمعیت هستین راضی هستین؟
دوست داشتین خواهر و برادر بیشتری داشتین یا کمتر؟

منم فقط یه خواهر دارم که 6 سال ازم بزرگتره
دوست داشتم یه برادر بزرگترم داشتم
کلا به نظرم اگه خونواده ای استطاعت مالیشو داشته باشه سه فرزند خیلی خوبه
نه خیلی کمه نه زیادو شلوغ

نقل قول:معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...
شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟

نه ینی واسه منو خواهرم که اینجوری نبوده
روابط اجتماعی دوتامون در حد معموله مشکلی از این بابت نداریم
شاید بچه های دهه ی 80 و 90 مشکل بیشتری در این زمینه داشته باشن
چون اکثر خونواده های الان (که پدر و مادر سر کارن) وقت کمتری واسه همون تک فرزندشون میذارن
پسرخاله ی من 8 سالشه و تک فرزنده
بیشتر وقتا سرش توی تبلت و پلی استیشن و این چیزاس
به نظرم اونجور که باید نمیتونه با کسی ارتباط برقرار کنه

خب منم بگم ک هم توفیق داشتن خواهر رو دارم هم برادر رو
و ب خوبی میدونم ک هر دوشون، وجودشون لااااااازمه ...
یعنی منی ک هر دوشون رو داشتم، میگم ک اکه حتی یکیشون رو نداشتم، نصف دنیام نبود

نقل قول:بعد ها که به راهنمایی رفتم هم بازیم شد کامپیوتر و هنوز هم تنها و تنها و تنها رفیق من کامپیوترم هست.
به حدی که پدر و مادرم و خواهرم و تمام اطرافیانم به کامپیوترم حسودیشون می شه.
بگذریم.
مشکل اومدنی هست و رفع شدنی هست.
اما باز این مسئله دلیل نمی شه و مثل شته بچه زایی کنیم و تو خرجشون گیر کنیم.
بچه ی تنها به مراتب بهتر بچه های گرسنه و بدون لباس نو و عقده ای هست

آقای بیدل یعنی می فرمایین بچه ای ک توی امکانات رفاهی غرق باشه خیلی شرایطش بهتر از بچه ای هستش ک امکاناتش کمتره اما حس داشتن خواهر و برادر و تجربه کرده؟

و اینکه فکر می کنین فرزند خانواده پر جمعیت بودن، با ( خیلی معذرت می خوام ) عقده ای بودن ترادف داره ؟؟

نقل قول:. اینه که هم بازی داشته باشی. مثلا خواهر من از من 8 سال بزرگ تره و من هیچ وقت به چشم هم بازی بهش نگاه نکردم.

خب از واقعیت ها داریم حرف میزنیم دیگه ...
من و برادر بزرگترم نزدیک ب 8 سال اختلاف سنی داریم، اما صمیمی ترین عضو خانواده ب من بعد از مادر و پدرم، ایشون هستن ...

فکر کنم اختلاف سنی، اونقدرها هم پررنگ نباشه ... شاید چیزهای دیگه ای هم تاثیر داشته باشن. نظرتون؟

نقل قول:آقای بیدل یعنی می فرمایین بچه ای ک توی امکانات رفاهی غرق باشه خیلی شرایطش بهتر از بچه ای هستش ک امکاناتش کمتره اما حس داشتن خواهر و برادر و تجربه کرده؟

و اینکه فکر می کنین فرزند خانواده پر جمعیت بودن، با ( خیلی معذرت می خوام ) عقده ای بودن ترادف داره ؟؟

بحث فرزند زیاد به خاطر فشار مالی وارده هست.
اون فشار مالی باعث می شه که بچه دچار خیلی از مشکلاتی بشه که من بهش می گم عقده ای
یه نسخه رو نمی شه واسه همه کشید(فکر کنم پیچید بود)
یه خانواده پولشو داره پس بهتره بچه بیاره و بچه هاش تنها نباشن
اون خانواده ای که پول نداره بهتره به دو تا بچه بسنده کنه.
شما به صرف برادر و خواهر داشتن عقده ای نمی شی! بلکه وجود برادر و خواهر داشتن به شما فشار مالی می یاره.
آدم در سن بلوغ خودش رو با خیلی ها مقایسه می کنه. اگه این وسط احساس کمبود کنه(که در اینچنین خانواده ها کمبود مالی مد نظرم هست) به اصطلاح در اون مورد عقده پیدا می کنه.

نقل قول:شاید بچه های دهه ی 80 و 90 مشکل بیشتری در این زمینه داشته باشن
چون اکثر خونواده های الان (که پدر و مادر سر کارن) وقت کمتری واسه همون تک فرزندشون میذارن

اینم یکی از چیزهاییه ک مهمه ک بهش می رسیم

نقل قول:اگه این وسط احساس کمبود کنه(که در اینچنین خانواده ها کمبود مالی مد نظرم هست) به اصطلاح در اون مورد عقده پیدا می کنه.

درست متوجه شدم؟
ی بچه بخاطر اینکه عقده ای نشه، باید از نظر امکانات مالی هیچ چیزی کم نداشته باشه و همه چی تموم باشه؟
و وقتی کسی خودش رو از نظر مالی پایین تر از بقیه ببینه، عقده ای میشه؟

نقل قول:

خب از واقعیت ها داریم حرف میزنیم دیگه ...

من و برادر بزرگترم نزدیک ب 8 سال اختلاف سنی داریم، اما صمیمی ترین عضو خانواده ب من بعد از مادر و پدرم، ایشون هستن ...

فکر کنم اختلاف سنی، اونقدرها هم پررنگ نباشه ... شاید چیزهای دیگه ای هم تاثیر داشته باشن. نظرتون؟

خودمو مثال میزنم (‌چقدر خودم خودم میکنم )
من بچه که بودم فقط 2 تا پسر خاله هام اختلاف سنی کمی با من داشتن ( الانم دارن ‌) ولی 24 ساعت که نمیشه تلپ شد پیش اونا. پیش خواهرام میرفتن بیشتر از 10 دقیقه نمیتونستن برام وقت بزارن چون درس داشتن خوب. با بچه محل ها هم نمیشه 24 ساعت بازی کرد. اینم تاثیر داره . اینا تو بچه های دهه 60 نبوده و اگه دقت کنید بیشتر بچه های دهه 60 اجتماعی هستند .
بحث بحث صمیمی بودن نیست. بحث تاثیرات هست. منم با خواهرام خیلی صمیمی هستیم و میشینیم غیبت مردم رو می کنیم ولی به نظرت این منو اجتماعی می کنه و نمیزاره که من به سمت کامپیوتر یا پلی استیشن برم؟‌

نقل قول:سوال اول اینکه :
شما از اینکه توی یک خانواده کم جمعیت یا پرجمعیت هستین راضی هستین؟
دوست داشتین خواهر و برادر بیشتری داشتین یا کمتر؟

جواب :
تعداد افراد خانواده متوسط (5نفر) هست . بودن توی خانواده پرجمعیت رو دوس داشتم تجربه کنم ...

نقل قول:سوال دوم اینکه :
معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...
شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟
یا اینکه اگه عضو خانواده پرجمعیت هستین این مورد رو چقدر و چطور دیدین دور و برتون؟

جواب :
تا حدودی تایید میشه، ولی مشکلات توی روابط اجتماعی کمترین و کوچک‌ترین مشکل هست .


توضیحات :
توی شرایط امروز، داشتن ی خانواده ی پر جمعیت ی رؤیاست . مگر اینکه گنج داشته باشین . ولی به هیچ وجه تک فرزندی رو تایید نمیکنم . تک فرزندها عموما به چند مشکل برخورد میکنن :

اول، حساسیت بی‌حد خانواده که باعث میشه فرزند به شدت برای استقلال و زندگی آینده‌اش مشکل پیدا کنه . نمونه های عینی زیادی از نزدیک دیدم و میبینم .

دوم، تنهایی شدید که به صورت هم‌گام با دلیل بالا پیش میره و حساسیت خانواده به این تنهایی دامن میزنه .

سوم، اصولا تک فرزندها، صرف نظر از وضع اقتصادی خانواده، کمبود مادی سعی میشه حس نکنن و سختی نمیکشن و وقتی لازم میشه که از خانواده جدا بشن، متوجه میشن که چه مادی و چه معنوی، وابسته هستن .

...

البته به نظرم همه‌ی موارد توی مورد اول خلاصه میشه و منشا میگیرند .

اما ی مسئله‌ی دیگه، فرزندای تک پسر (تک دختر) در شرایطی که 3 یا 4 خواهر (برادر) دارن، هستن که گاها دچار اختلالات رفتاری میشن . از این مورد هم چند نمومه از نزدیک دیدم ولی میشه گفت 50% تاثیرپذیر هستن .

نکته‌ی مهم، به نظر من ضعف خانواده‌ها توی تربیت فرزندان هست که تاکید دارم روش ولی از حوصله‌ی این بحث خارجه ...

پ.ن :
اختلاف سنی از قضا بسیار بسیار مهمه ! خانواده‌هایی که فرزندایی با اختلاف سنی بیش از 6 سال دارن، معمولا اون وابستگی و صمیمیت رو ندارن و فرزندان با اختلاف سنی بیش از 10 سال همانا نداشتن خواهر یا برادر برای شخص هست مگر توی موارد کمی !

پ.ن 2:

نقل قول:پ.ن : مخصوص اون دوستانی ک الان زل زدن وسط اون عکس ابتدای تاپیک Smile
چیز خاصی نبود! نوشته بود : با یک گل بهار نمیشه، فرزند بیشتر زندگی بهتر ...
ب صورت کاملا ناشیانه ای پاکش کردم Cool

من خودم دستی توی این کار دارم اگه خدا قبول کنه، ولی متوجه نشدم(!)؛

نقل قول:درست متوجه شدم؟
یه بچه بخاطر اینکه عقده ای نشه، باید از نظر امکانات مالی هیچ چیزی کم نداشته باشه و همه چی تموم باشه؟
و وقتی کسی خودش رو از نظر مالی پایین تر از بقیه ببینه، عقده ای میشه؟

نه دیگه در اون حد
بر می گرده به خود بچه
اما وظیفه پدر و مادر هست که سالی حداقل یه دست لباس براش بخرن.
هزینه ی تحصیل و تفریح اون رو(تا حد معقول) تامین کنن.
اگه این کار رو نکنن اون بچه وقتی خانواده های دیگه رو ببینه آرزو می کنه که تو اون خانواده ها باشه که یعنی همون عقده عاطفی پیدا می کنه.
از طرفی پدر و مادر امروزی دیگه اون فرصت لازم برای تربیت مثلا پنج تا بچه رو ندارن. این بچه ها اگه درست تربیت نشن آخرش تبدیل به معضل می شن.(استثناء رو کاری ندارم)