خواهر و برادر بیشتر یا کمتر؟

[زینب خانوم]

تک فرزندا که به شدت انتقاد نپذیرن.
اصن با هیشکی دعوا نمیکنن که کارشون تو چشم کسی بد باشه که کی دعواشون کنه.
یه خواسته داره، مامان و بابا هم که قربونشون برم، شدن -بلانسبت این جمع - نوکر و کلفت، سریع باید برآورده کنن.
اما چون خواهر و برادر هم رده آدم هستن، واسه خواسته هاشون جدال میکنن.
مثلاً ممکنه سر یه دفتر بین دو تا بچه دعوا بشه.
اما سر دفتر بین مادر و فرزند دعوا نمیشه که.
پس هیشوقت نمیشه بهشون یاد داد که این اخلاق خوب نیست.
چون اصلاً این اخلاق هیشوقت به چشم نمیاد.
میمونه میمونه، یه روزی سر وا میکنه که دیگه شخصیت بچه شکل گرفته و دیگه نمیشه جمعش کرد.
یه کلیپ هست که من شرمم میاد از این که بگم، این بچه چی میگه!
پدرش ازش میپرسه چرا میخوای مجرد بمونی، میگه اگه شوهر کنم شوهر بهم غر میزنه بچه رو اینطوری کن، اونطوری کن، منم نمیخوام.
میخوام برم عشق و حال، صفا سیتی، وایبر بازی...
اگه مامان این بچه یکم شعور داشت، خودش این چیزا رو به بچه اش ترجیح نمیداد که حالا بچه اش هم همینا رو بخواد.
بگذریم.
از قدیم گفتن بچه یکی یه دونه
یا ... میشه یا ....

اما در مورد خواهر و برادر.
من اتفاقاً با جاری هام و زن داداشم مشکلی ندارم.
همیشه هم به مامانم و مادرشوهرم میگم شما توی دعواهاشون دخالت نکنین.
دخترای بدی نیستن.
ببینین!
من اگه - خدای نکرده - با شوهرم دعوام بشه یا مشکلی تو زندگیم پیش بیاد، محاله به مامانم بگم. چون از شنیدن مشکلات من مریض میشه.
اون زن داداشمم که از برادرم جدا شده هم همینطور بود.
یعنی 3 سال اینا با هم جنگ و دعوا داشتن و روزی که قهر کرد، مامانش اینا اصلاً باورشون نمیشد.
یعنی عروس ما هیچی به مامانش اینا نگفته بود. در حالی که هر وقت دعواشون میشد، مامانم اینا مثل هوخشتره خودشون رو میرسوندن که دعوا رو ختم کنن.
کاری که خودم با والدینم میکنم، معلومه که بدم نمیاد که دیگران هم بکنن.
یعنی حرمت پدر و مادر رو نگه دارن و اینقدر خون به جیگر این بندگان خدا نکنن.
اما من یه فرقی با زن داداشام یا جاری هام دارم.
اون اینه که اگه مشکل داشته باشم، به مامان شوهرم هم نمیگم.
چون اونم مادره و غصه میخوره.
اما پسرا که اصلاً به فکر این چیزا نیستن، عروس ها هم متاسفانه میخوان فقط مشکل زندگیشون حل شه، به چه قیمتی زیاد مهم نیست.
من به عنوان یه خواهر به طور مستقیم وارد جزئیات مشکلات برادرام نمیشم و اونا هم هیشوقت به من نمیگن.
چون غرورشون جریحه دار میشه.
اما مامانم که واسه من تعریف میکنه، وااااقعاً میخوام یه آبدولیاچاگی به داداشام بزنم که اینقدر این بنده خدا رو زجر ندن.
بازم میگم.
توی اکثریت قریب به اتفاق خونه ها همینه.
اما خوب! میشه خونواده ای هم این چیزا رو نداشته باشن.
من به عنوان یه بچه، توی بچگی از این که داداش داشتم و این منو سرسخت میکرد و باعث میشد روی پای خودم وایستم راضی بودم.
اما الآن به عنوان بچه همون خانواده، دوست داشتم داداش نداشتم، یه دو جین خواهر داشتم.
جاریام هم واسه ماماناشون خوب دخترین.
کلاً دختر غمخواره. دختر مهربونه. دختر نعمته. دختر آرامشه.
نمیگم پسر بده ها!!!
اما میگم دختر بهتره.

ضمن این که یه نکته ای رو هم بگم:

ما آدمای ایده آل رو که مثال نمیزنیم که...
حضرت زینب (سلام الله علیها) کجا و من کج و کوله کجا؟
امام حسین (علیه السلام) کجا و شما ها به عنوان برادر کجا؟
قصدم توهین نیستا!!!
اما فکر کنم باید واقع بین بود دیگه.

پ.ن:
بلاخره 3 نقطه رو ترک کردم.