مصارع عشاق (سیر عاشقانه با سیدالعشاق)

[محمدهادی]

بیان شد که سیر اکثری، سیر حبی است از ابتدا و کسانی به کمال میرسند که مجذوب شده و مشمول سلوک محبوبی گردند و آنچه که موجب کمال می شود همان سلوک محبوبی است که پیشتر اشاره شد، حدیث قرب نوافل هم به این امر اشاره دارد:

لا یزال یتقرب العبد الی، حتی احبه، فاذا احببته (ئقتی محبوب من شد)، کنت سمعه الذی یسمع به و .... (این می شود مقام فناء و رسیدن به مرتبه ولایت، اینکه حق تعالی مجاری ادراکی و حرکتی عبد را عهده دار شود، و ما رمیت اذ رمیت و لکن الله رمی و خودیت عبد محو شود)

اما راه محبوب شدن، سیر حبی است:

ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله

به نظر میاد که سیر حبی، سیرست برای محب حقیقی شدن؛ و محب حقیقی شدن امری جدا از محبوب شدن نیست.

چرا؟

الف. چون محب نشانه هایی دارد، که شخص در ابتدای سیر خود ندارد.
ب. شواهدی داریم که نشان می دهد محب حقیقی همان محبوب حقیقی است. چون محبت حقیقی لوازمی دارد، که هر گاه حب باشد، آن لوازم هم هستند، پس تبعیت در ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله که از لوازم حب است، حتما در محب حقیقی هست، پس محبوبیت هم به حکم آیه خواهد بود.


در مورد الف:
در همین آیه شریفه: ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله
تبعیت از رسول الله، لازمه صدق در ادعای محب بودن است؛ پس کسی که تبعیت تام ندارد، محب حقیقی نیست.

در امالی شیخ صدوق از امام صادق علیه السلام روایت داریم که:

ما احب الله عز و جل من عصاه
کسی که گناه می کند، خدا را دوست ندارد.

بعد حضرت این ابیات را خواندند:

تعصی الاله و انت تظهر حبه
هذا محال فی الفعال بدیع
لو کان حبک صادقا، لاطعته
ان المحب لمن یحب مطیع

بقیه (نشانه های محب) برای بعد