کورش بزرگ برای بعضی ها پیامبر است

[فاطمه خانم]

در قرآن کریم معمولا مقصود از آوردن شواهد تاریخی، عبرت بوده.خداوند خودش میخواست میتونست نام ببره که ذوالقرنین کی هست!
افتخار آمیز بودن و مایع سرشکستگی بودن حکام هم به علت نبود شواهد معتبر تاریخی همیشه در هاله ای از ابهام بوده. چراییش هم مشخص هست که هر کس خوبی های خودش رو مینوشته طبیعتا.
اینکه حکام جزء تاریخ ما هستند که مشخصه اما افتخار نمیشه بهشون کرد چون منابع مستند از دید یک عده یک چیز هست و از دید یک عده نیست. معلوم هم نیست کدومشون راست میگن و کدوم به دست کسی نگاه کردند تا کیسه زر بگیرند و...
تاریخ هم یک مدلهایی از اعمال سلیقه داره..

مثلا همبشه برای من سواله که چرا در شاهنامه فردوسی از کورش و پادشاهان هخامنشی کلا یاد نشده. از فردوسی بزرگوار بعیده که بخواد اسطوره به این بزرگی و دادگری رو کلا ندید بگیره، در حالی که آدمهای معمولی در حد یل سیستان رو با داستانپردازی به رستم دستان تبدیل کرده. خودش میگه :
که رستم یلی بود در سیستان
من اش کرده ام رستم داستان

پس کورش کجاست؟