(A)جرعه های حکمت&

[علی 110]

هدیه ای به دوستانِ تالار پیشکش میکنم که روشنیِ چشم ها و جان هایمان در آن است،
دوستان، هر کدام از این دُرَر و گُهَر، اگر به دلهایمان نفوذ کند میتواند دنیا و عقبایمان را زیرو رو کند
تقدیم به شما میکنم گنجینه های حکمت را:

نهج البلاغه
حضرت امیرالمومنین علیه السلام فرمودند:
ای مردم ! بخدا سوگند من هرگز شما را به هیچ طاعتی فرا نمی خوانم مگر آنکه خود بر شما در عمل به آن پیشی می جویم و از هیج گناهی بازتان نمی دارم مگر آنکه پیش از شما ، خود را از عمل به آن باز می دارم.

- از صفت مردانگى و جوانمردى سؤال شد، فرمود: عملى در نهان مكن كه در آشكار از آن شرم كنى.

- ستونهاى كفر چهار چيز است: 1- دلبستگى به دنيا، 2- ترس از دست رفتن دنيا 3- ناخرسندى [از تقديرات‏] 4- و خشم‏


-- منظور من از ذكر خدا؛ گفتن «سبحان اللَّه و الحمد للَّه» نيست، بلكه بياد خدا بودن به هنگام روبرو شدن با حرام و حلال است‏.


---كسى كه قادر به بازداشتن نفس خويش از چهار چيز باشد در خور آن است كه هرگز دچار حادثه‏اى نگردد، پرسيدند: آنها كدامند؟ فرمود: شتاب، لجاجت، تكبّر، و سستى (تنبلى)


----- حارث گفت: از امير المؤمنين (علیه السلام) شنيدم كه فرمود: هيچ چيزى به زندانى شدن طولانى، سزاوارتر از زبان نيست. (هر چه كمتر سخن گويى كمتر گناه كنى) خصال-ترجمه جعفرى، ج‏1، ص: 31


-- قسم به خدا، درباره قرآن مبادا ديگران در عمل به آن بر شما پيش گيرند. نامه 47


--- تشكر نكردن ديگران از تو، نباید تو را به خوبى كردن بى رغبت سازد؛ زيرا كسى كه از ان نيكى كم ترين بهره اى نمى برد (يعنى خداوند) از تو قدردانى مى كند و از سپاسگزارى اين سپاسگزار به بيش از آن چيزى مى رسى كه فرد ناسپاس فرو گذاشته است و خداوند نيكوكاران را دوست دارد. حكمت 204.


-- خداوند روزى شما را تضمين كرد و به كار (انجام واجبات ) فرمان داده شده ايد.
پس ، طلب روى تضمين شده نبايد براى شما مقدم بر اعمال واجب باشد، ليكن به خدا سوگند كه شك بر شما عارض شده و اوهام نادرست با يقين در آميخته است ؛ چندان كه آن چه براى شما تضمين شده گويى به صورت امرى واجب در آمده و گويى آن چه واجب شده ، از دوش شما برداشته شده است . خطبه 114.


-- در دنيا خيرى نيست مگر براى دو نفر: كسى كه گناه كرده و با توبه جبران مى كند و كسى كه با سرعت به سوى كارهاى خير مى شتابد حكمت 94.


- بزرگ ترين حسرت در روز قيامت ، حسرت كسى است كه ثروتى را از راه نامشروع به دست آورده و مردى آن را به ارث برده و در راه اطاعت خدا صرف كرده و به بهشت رفته و آن اولى به خاطر همان مال به دوزخ رفته . حكمت 429.


------- هنگامى كه مقدمات نعمت ها به شما رسيد با كمى سپاسگزارى دنباله آن هارا از دست ندهيد. حكمت 13.
یعنی با کمی شکرگزاری می توان ادامه ی باران رحمت خدا را دریافت کرد.


-كم ترين حقى كه لازم است براى خدا رعايت كنيد آن است كه از نعمت هايش در معصیتش كمك نجوييد. حكمت 330.


- اى پسر آدم ! غصه رزق آن روزى كه نيامده بر آن روزى كه آمده ، اضافه نكن ؛ چرا كه اگر عمرت باشد روزى ات را خداوند در آن روز خواهد داد. حكمت 267.


-- همانا بدبخت كسى است كه از منافع خرد و تجربه محروم باشد. نامه 78.


-------- زنهار! زنهار! از اين كه پيش كسى درد دل كنيد كه اندوه و مشكل شما را بر طرف نمى كند و با انديشه خود گره از كار شما نمى گشايد. خطبه 105.


- هر گاه امور مستحب به واجبات زيان رسانند، آن ها را ترك كنيد. حكمت 279.


-- از معصيت خدا در خلوتگاه ها بپرهيزيد كه خدايى كه شاهد گناهان شماست خود قاضى و حاكم است . خطبه 186.


--- بدانيد، رياكارى هر چند هم كم باشد شرك به خداوند است . خطبه 86.


ح /121-----ترجمه : تفاوت بسياراست بين دو عمل ، عملى كه لذتش گذرا و ضررش باقى است و عملى كه زحمتش گذرا و پاداش وسودش باقیست.


ح /35-------ترجمه : هر كسى به سوى چيزى كه مردم از آن بدشان مى آيد بشتابد، مردم نيز درباره او، آنچه را كه نميدانند، خواهند گفت .


نامه /69-------ترجمه : به افراد پائين تر از خود، زياد بنگر، كه اين نگريستن ها، درهاى شكر گزارى را به روى تو باز مى كند.
(و شکر نعمت، نعمتت افزون کند)


نامه /69ترجمه : از كارى كه در نهان انجام مى شود، و در آشكار شرم آور است ، بپرهيز و نيز از كارى كه اگر از انجام دهنده اش ، در باره آن بپر سند، يا انجام آن را انكار مى كند و يا بخاطر آن پوزش مى طلبد، دورى كن .


ح /268---ترجمه : در دوستى با دوست خود اندازه نگهدار، بخاطر آنكه شايد روزى با تو دشمن شود،
و در دشمنى با دشمن خود اندازه نگهدار، بخاطر آنكه شايد او نيز، شايد با تو دوست شود.


ح /255--ترجمه : تندخوئى يك نوع ديوانگى است ، زيرا تندخو پشيمان ميشود، و اگر پشيمان نشود، ديوانگى اش مستحکم و پايدار شده است


ح /461-----------------ترجمه : غيبت كردن نهایت تلاش آدم ناتوان است


ح /196ترجمه : مالى كه از دستت رفت و تو را پندى آموخت ، از دست رفته مپندار


ح /353--------=ترجمه :بزرگترين عيب آن است كه : عيبى را كه خود نيز داراى ، در ديگران ، عيب بشمارى .


ح 241/------ترجمه :همت عالى ، با شكم پرورى ، جمع نمیشود و سازگار نيست .


نامه /31---ترجمه : كارگرى با پاكدامنى ، بهتر از داشتن ثروتى است كه با گناهكارى به دست آمده باشد


ح / 154ترجمه : هر كس كه به كارِ گروهى از مردم خرسند باشد، مانند آن است كه در آن كار، با آنها همراهى كرده است ، هر كس در كار نادرست همراهى كند، براى او دو گناه خواهد بود: گناه همكارى در آن كار نادرست ، و گناه رضايت دادن به انجام آن .


--===== مولا علی فرمود: پنج موقع را براى دعا و حاجت خواستن غنيمت شماريد:
موقع تلاوت قرآن ، موقع اذان ، موقع بارش باران ، موقع جنگ و جهاد - فى سبيل اللّه - موقع ناراحتى و آه كشيدن مظلوم .در چنين موقعيت ها مانعى براى استجابت دعا نيست . امالى صدوق : ص 97،


ترجمه :
از دوستى با احمق ونادان بپرهيز، چون او ميخواهد به تو سود برساند، ولى زيان ميرساند،
از دوستى با شخص بخیل تنگ نظر بپرهيز، چون او تو را، هنگامى كه به شدت نيازمند او باشى رها ميكند،
از دوستى با شخص بدكاره بپرهيز، چون او به ناچيزترين قيمتها تو را مى فروشد، و
از دوستى با دروغگو بپرهيز، چون او، مانند سراب ، فريبت ميدهد. دور را در نظرت نزديك نشان ميدهد، و نزديك را دور جلوه گر ميسازد.


حكمت 252
نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 683
و درود خدا بر او، فرمود:
خدا «ايمان» را براى پاكسازى دل از شرك،
و «نماز» را براى پاك بودن از كبر و خودپسندى،
و «زكات» را عامل فزونى روزى،
و «روزه» را براى آزمودن اخلاص بندگان،
و «حج» را براى نزديكى و همبستگى مسلمانان،
و «جهاد» را براى عزّت اسلام،
و «امر به معروف» را براى اصلاح توده‏هاى ناآگاه،
و «نهى از منكر» را براى بازداشتن بى‏خردان از زشتى‏ها،
و «صله رحم» را براى فراوانى خويشاوندان،
و «قصاص» را براى پاسدارى از خون‏ها،
و اجراى «حدود» را براى بزرگداشت محرّمات الهى،
و ترك «مى‏گسارى» را براى سلامت عقل، ...
و «گواهى دادن» را براى به دست آوردن حقوق انكار شده،
و ترك «دروغ» را براى حرمت نگهداشتن راستى،
و «سلام» كردن را براى امنيّت از ترس‏ها،
و «امامت» را براى سازمان يافتن امور امّت،
و «فرمانبردارى از امام» را براى بزرگداشت مقام رهبرى، واجب كرد.



حكمت 150
و درود خدا بر او، فرمود: (مردى از امام در خواست اندرز كرد.) از كسانى مباش كه :
بدون عمل صالح به آخرت اميدوار است، ...
در دنيا چونان زاهدان، سخن مى‏گويد، اما در رفتار همانند دنيا پرستان است،..
ديگران را پرهيز مى‏دهد اما خود پروا ندارد؛....
اگر مصيبتى به او رسد به زارى خدا را مى‏خواند. اگر به گشايش دست يافت مغرورانه از خدا روى بر مى‏گرداند، ...
براى ديگران كه گناهى كمتر از او دارند نگران، و بيش از آنچه كه عمل كرده اميدوار است.
اگر بى نياز گردد مست و مغرور شود، و اگر تهيدست گردد، مأيوس و سست شود.
چون كار كند در آن كوتاهى ورزد، و چون چيزى خواهد زياده روى نمايد،
چون در برابر شهوت قرار گيرد گناه را بر گزيده، توبه را به تأخير انداز،...
عبرت آموزى را طرح مى‏كند امّا خود عبرت نمى‏گيرد؛
در پند دادن مبالغه مى‏كند امّا خود پند پذير نمى‏باشد.
سخن بسيار مى‏گويد، امّا كردار خوب او اندك است!
براى دنياى زودگذر تلاش و رقابت دارد امّا براى آخرت جاويدان آسان مى‏گذرد؛
سود را زيان، و زيان را سود مى‏پندار؛
از مرگ هراسناك است امّا فرصت را از دست مى‏دهد؛
گناه ديگرى را بزرگ مى‏شمارد، امّا گناهان بزرگ خود را كوچك مى‏پندارد،
طاعت ديگران را كوچك و طاعت خود را بزرگ مى‏داند؛
مردم را سرزنش مى‏كند، امّا خود را نكوهش نكرده با خود رياكارانه بر خورد مى‏كند؛
خوشگذرانى با سرمايه‏داران را بيشتر از ياد خدا با مستمندان دوست دارد،
به نفع خود بر زيان ديگران حكم مى‏كند امّا هرگز به نفع ديگران بر زيان خود حكم نخواهد كرد،... حق خود را به تمام مى‏گيرد امّا حق ديگران را به كمال نمى‏دهد،
از غير خدا مى‏ترسد، امّا از پروردگار خود نمى‏ترسد!

سلامتی و تعجیل در فرج آقا امام زمان صلواتی هدیه بفرماید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!