حکایتها و سخنان پندآموز

[نسیم]

از ديـگـر رهـنـمـودهاى اخلاقى سید علی قاضی آن عارف واصل، رعايت ميانه روى در خوراك بود.

پرخورى يـكـى از صـفـات زشـتـى است كه افزون بر زيانهاى جسمى، روح را خسته و اشتياق به عبادت و توان تفكر را از انسان سلب مى نمايد.

علامه طباطبايى مى فرمايند: مـرحـوم اسـتـاد قـاضـى- رضـوان الله عليه - روايتى غريب درباره فوايد جوع بيان مى فـرمـود و مـحـصـلش آنـكـه در زمان انبياى سلف، سه نفر رفيق، گذرشان به ديار غربت افـتـاد.

شـب فـرا رسـيـد؛ هـر يـك بـراى تـحـصـيل غذا به نقطه اى متفرق شدند؛ ليكن با يـكديگر ميعاد نهادند كه فردا در وقت معين در آن ميعادگاه يكديگر را ملاقات كنند. يكى از آنها ميهمان بود و ديگرى به ميهمانى شخصى در آمد

و چون سومى جايى نداشت، با خود گـفـت: بـه مسجد مى روم و ميهمان خدا مى شوم و تا صبح در آن جا به سر برد و هم چنان گرسنه باقى بود.

صبحدم، در ميعاد خود، هر سه نفر حضور يافتند و هر يك سرگذشت خود را بيان كردند. از جانب خداى تعالى، به نبى آن زمان وحى رسيد كه به آن ميهمان ما بگو:

ما ميهمانى اين ميهمان عزيز را قبول كرديم و خود ميزبان او شديم و براى او در صـدد تـهـيـه بـهـتـريـن غـذاهـا بـرآمديم، لكن در خزانه غيب خود بهتر از گرسنگى غذايى براى او نيافـتيم.