حکایتها و سخنان پندآموز

[حسن عزتي]

بنام ستار معاصی عاصیان


حکایت بصیر و کوردل

ايامى كه در انگلستان حضور داشتم، در لندن ساكن خانه‏اى بودم و همسايه‏اى داشتم كه يك پسر و چهار دختر داشت. روزى، به من گفتند خانم همسايه به جهت اين‏كه لباس خاصى به تن مى‏كنيد (لباس روحانيت) مى‏خواهد با شما ملاقات كند.

روز ملاقات، وقتى زمينه چند پرسش و پاسخ فراهم شد، با خود گفتم: شايد او در طى اين سخنان به اسلام علاقه پيدا كند. لذا، پس از احوال‏پرسى گفتم: شما چند بچه داريد؟ پرسيد: شما چند فرزند داريد؟ گفتم: چهار فرزند. گفت: خيلى رعايت مسائل خانوادگى را كرده‏ايد. پرسيدم: شما چطور؟ گفت: شش فرزند دارم. گفتم: از شوهر خود راضى هستيد؟ گفت: ما هنوز عقد نكرده‏ايم! از علتش پرسيدم. گفت: اگر روزى درك كردم كه ما مى‏توانيم با هم زندگى كنيم عقد مى‏كنيم!

كوردلان ديدگاه حقى ندارند كه بر اساس آن زندگى‏شان را نظام دهند. آن‏ها تنها شهوت و شكم خود را مى‏بينند و با اين ديدگاه با دنيا در ارتباطاند، در حالى كه خواسته انسان‏هاى بصير اين است:

«اللهم إنى أسألك الامن والايمان بك والتصديق بنبيك والعافيه من جميع البلاء و الشكر على العافيه والغنى عن شرار الناس».

نقل است كه پيامبر اين دعا را اول بار از جبرئيل شنيد.

پرسيد: اين دعا را از كجا آورده‏اى؟ گفت: اين دعا را ابوذر مى‏خواند و ملائكه از او ياد گرفته‏اند.

یا علی (علیه السلام) مدد است.