چه کسی میداند که جنگ چیست؟

[tyujhgfd]

... و ۳۱ شهریورماه سال ۱۳۵۹ بود که لشکر صدام حسین، از هوا و در ادامه از زمین به جمهوری اسلامی ایران حمله ور شد.
دیکتاتور عراق قول داده بود تهران را فقط ظرف مدت چند روز تسخیر کند. اما چند ماه بعد در حالی که مقاومان و رزمندگان ایرانی به او فهمانده بودند این رویای محال را فقط در خواب خواهد دید دست بر روی خوزستان گذاشت.
او پیشاپیش خبر الحاق استانی دیگر! به سرزمین عراق یعنی خوزستان را به همه وعده داده بود و حتی اسم این استان را نیز انتخاب کرده بود اما رزمندگان سلحشور ما، تنها در حدود دو سال بعد، با انجام عملیات بزرگ بیت المقدس، یاعلی را گفتند و دست صدام را از خوزستان هم قطع کردند.
و جنگ ما با کشور عراق و لشکر حزب بعث با تقدیم بیش از ۱۵۵ هزار شهید در جبهه های حق علیه باطل و با پیروزی ایران پس از ۸ سال خاتمه یافت.
جنگی بر ما رفت که بهترین فرزندان این آب و خاک در آن به شهادت رسیدند.
فرزندان خوبی که شیرینی زندگی را با امنیت آیندگان ایران و نسل های بعدی انقلاب اسلامی سودا کردند.
همان ها که در وصیت نامه هاشان می نوشتند "باید برویم تا فردا بماند"...
و حال ما مانده ایم و فردایی که آمده است.
فردایی که در مقاطعی از آن دشمنانی که همواره دندان های خود را از حقد و کینه ما به هم می سایند با تمام توان به میدان آمدند تا این نظام الهی را از ما بگیرند ولی نگذاشتیم.
می خواستند به حاشیه ببرندمان. تحقیرمان کنند. حتی به آرمان های اسلام و امام و انقلابمان توهین و ما را به مرگ و شکنجه تهدید کردند.
ولی ماندیم. ماندیم و اگرچه گریه های رهبرمان در مقابل امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در دو مقطع سال های ۷۸ و ۸۸ دیدیم اما نگذاشتیم این انقلاب به دست نااهلان بیفتد.
هرچه باشد ما خوب می دانیم که هرچه داریم از فداکاری شهداست. ما هنوز هم اگر به میدان رفتن برادرهای مظلوممان در سال های جنگ را در یاد نداشته باشیم اما هر از گاهی که پیکرهای تازه تفحص شده شان از سرزمین های نور باز می گردد شاهد تشییعشان هستیم.
و مگر می شود یاد بچه هایی که بخاطر آرامش ما تیر مستقیم می خوردند و با گلوله های توپ و خمپاره بدن هایشان متلاشی می شد را فراموش کنیم...؟!
اصلا مگر در مورد چیزی حرف می زنیم و می نویسیم که فراموش شدنی باشد...؟!
ما با اینکه روزها و سال های زیادی از آن شهادت ها و دلاوری ها گذشته است و با اینکه در حال دست و پنجه نرم کردن با دشمن در جبهه جنگ نرم هستیم و حتی با اینکه گاهی برخی فتنه ها و انحرافات و فسادها دلهایمان را به درد می آورد اما جای شهدا، خانواده شهید و بسیجی ها روی چشم ماست. و روی چشم همه است.
ما هنوز هم گاهی که از سیاست بازی ها و انحرافات دلمان می گیرد به بی بی سکینه مادر شهید علی شفیعی التماس دعا می دهیم و جلوی پیرزن که می رسیم تعظیم می کنیم و بیت الاحزان مادر شهید قربانعلی رخشانی را که خودش کنار مزار شهیدش ساخته است، برای ما حکم همان بیت الاحزان فاطمه زهرا(سلام الله علیها) را دارد.
و ما هنوز هم که یک جانباز یا فرزند شهید را می بینیم احساس افتخار و احترام داریم.
برای ما حاج همت و باکری و حاج یونس هنوز هم زنده اند و کسی خیال نکند می تواند آنها را از ما بگیرد. برای ما همین کوچه ها و خیابان های تهران هم گاهی حکم خاکریزهای شلمچه و فکه را دارد. و ما از همین خاکریزهاست که مبانی اعتقادی مان را در جنگ با سبک های غربی به منصه ظهور رسانده ایم و ان شاء الله در همین جبهه هم به دنیا گسیل خواهیم شد.

ما امانتداران خوبی هستیم.