حکایتها و سخنان پندآموز

[Ramin_Ghn]

بسم الله
در داستان حضرت مریم سلام الله علیها كه قرآن گزارش می كند آمده است كه آن حضرت همواره در محراب عبادت بود و تمام شبانه روز خویش را وقف خدا نموده بود و از روزی آسمانی می خورد. از این رو حضرت زكریا (علیه السلام) از وی می پرسد كه این خوراك و طعام از كجا آمده است؟ آن حضرت (سلام الله علیها) پاسخ می دهد كه این ها همه روزی پروردگارم است كه بی واسطه برای او فراهم می آورد.
پس پروردگارش آن دختر را به نیكی از او بپذیرفت و به وجهی پسندیده پرورشش داد و زكریا را به سرپرستی او گماشت و هر وقت كه زكریا به محراب نزد او می رفت، پیش او خوردنی می یافت می گفت: ای مریم، اینها برای تو از كجا می رسد؟ مریم می گفت: ازجانب خدا، زیرا او هركس را كه بخواهد بی حساب روزی می دهد» ( آل عمران آیه 37)
اما هنگامی كه حضرت مریم (سلام الله علیها) فرزندش را به دنیا آورد خداوند به وی فرمان داد تا برای كسب روزی خویش حركت كرده و درخت خرما را تكان دهد تا از آن درخت خشك، خرمای تازه بر زمین ریزد. «نخل را بجنبان تا خرمای تازه چیده برایت فرو ریزد.»(مریم آیه 25)
در روایت است كه امیرمومنان علی (علیه السلام) فرمود: من آنس بالله استوحش من الناس؛ هر كسی با خدا مونس شود از مردم می رمد. (غررالحكم ص 635)

در تفسیر آمده است كه حضرت مریم (سلام الله علیها) پس از آن كه این خطاب آمد كه برخیز و درخت را بجنبان تا خرمای تازه بر تو فرو ریزد. به خداوند عرضه داشت:بار خدایا پیش از این خودت روزی مرا در محراب حاضر می كردی. حالا چرا می گویی درخت را تكان بدهم و روزی بخورم؟
خطاب آمد : پیش از این تمام افكارت متوجه ما بود از این رو تمامی خواسته ها و نیازهایت را برآورده می ساختیم ولی اكنون گوشه ای از دلت متوجه فرزندت شده است...از این رو به همان اندازه كه دلت از ما جدا شده گفتیم تا برای روزی خود درخت را تكان دهی تا خرمای تازه بر تو فرو ریزد و از آن بخوری. (تفسیر اثنی عشر، ج 8، ص 169)


بنابر این هرچه انسان خالص تر باشد و ذكر و یاد خداوند، تنها ذكر و یاد او گردد، بهره بیش تر می برد و هرچه دورتر شود، از بهره اش نیزكاسته می شود.
انسان می بایست نسبت به خداوند عاشق پیشه ای مجنون باشد و كسی دیگر را نبیند و یاد نكند تا یكتاپرست واقعی شمرده شود.
ای یكدله و صد دله، دل یك دله كن
مهر دگران را زدل خود یله كن.