چله نشین آفتاب (روز چهلم: تربیت) + ویژه محرم

[منتظر کوچولو]

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام علیکم!

روز اول: شنبه >>سفره دار : رسول خدا محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم

الْحَمْدُ لِلَّهِ الْأَوَّلِ بِلَا أَوَّلٍ كَانَ قَبْلَهُ ، وَ الآْخِرِ بِلَا آخِرٍ يَكُونُ بَعْدَه

حمد خدائى را كه اول همه‏ ى آثار هستى اوست و قبل از او اولى نبوده،
و آخر است بى‏آنكه پس از او آخرى باشد.

(دعای اول صحیفه سجادیه)

هُوَ الْأَوَّلُ وَ الاَْخِرُ وَ الظَّاهِرُ وَ الْبَاطِنُ وَ هُوَ بِكلُ‏ِّ شىَ‏ْءٍ عَلِيمٌ(حدید3)

اوّل و آخر و پيدا و پنهان اوست و او به هر چيز داناست.

***

[b]گوهر ناب «الحمدلله» :

1. رسول خدا : به هنگامى كه خداوند نعمتى را به بنده‏ اش عنايت كند، و او در برابر آن نعمت بگويد «الحمدلله» خداوند مى‏ فرمايد: بنده ‏ام را بنگريد، من به او شيئى كم ارزش دادم، ولى او در برابرش آنچه كه برايش قيمت معين نيست به من هديه كرد.[1]

2. امام سجاد عليه السلام: هر كس بگويد: الحمدلله، به حقيقت كه شكر تمام نعمتهاى حق را ادا كرده.[2]

3. امام صادق علیه السلام: اگر دنيا يك لقمه باشد و آن را انسانى مسلمان تناول كند و از پس آن بگويد: الحمدلله، اين گفتارش براى او از دنيا و آنچه در آن است بهتر است!! [3]

4. «الحمدللَّه» جمله پر نورى است كه در دنيا كه زندگى اول است بر زبان عاشقان جارى است و در آخرت كه زندگى دوم و ابدى است نيز بر زبان اهل بهشت جهت ستايش حق جارى خواهد بود.

5. امام صادق عليه السلام : پيامبرى از پيامبران، به پيشگاه مقدّس حقّ عرضه داشت: «خداوند را سپاس فراوان، سپاسى پاكيزه و مبارك آن گونه كه شايسته كرامت وجه و عزّ جلال توست.» خداوند به او وحى فرمود: «از كثرت ثواب اين سپاس، حافظان عمل و حافظان بر حافظانت را به شغل سنگينى در نوشتن ثواب واداشتى!»[4]‏

نکته :

حمد به معناى واقعى : قلبى و لسانى و جوارحى است، يعنى تصديق قلب به حضرت منعم و اظهار حمد به زبان با لفظ الحمدللّه و اجرا شدن فرامين دوست با چشم و گوش و زبان و دست و پا و خوددارى از گناه و معصيت، روى هم رفته حمد است ورنه گفتن «الحمدللّه» به زبان، كار ساده‏ اى است و برنامه ‏اى است كه مى‏ توان به بعضى از حيوانات تعليم داد، تا در برابر هر لطفى كه به آنان مى‏ شود بگويند: «الحمدللّه». به حقيقت كه حمد مركّب از سه واقعيّت درونى و زبانى و جسمى است‏.

شدم آگه ز راه، الحمدللّه *** كه عشقم شد پناه، الحمدللّه‏

رهى كارد مرا تا درگه او *** به من بنمود إله، الحمدللّه‏

سحاب رحمتش بر من بباريد *** ز دل شستم گناه، الحمدللّه‏

به يكدم كهرباى عشق بربود *** دل و جان را چوكاه، الحمدللّه‏

[b]رسن آمد به بالا، يوسف جان *** برون آمد ز چاه، الحمدللّه‏

(فيض كاشانى)

 


علامه طباطبایی رحمة الله علیه :

[b]در اوایل تحصیلم، حدیث : «هرکس چهل روز خود را برای خداوند خالص کند، خداوند چشمه های حکمت را از دلش بر زبان وی جاری و روان می کند»[5] را خواندم و تصمیم گرفتم بدان عمل کنم.
پس از آن چلّه، هرگاه «اندیشه و تصور گناهی» به ذهنم می آمد، ناخودآگاه و بی فاصله از ذهنم می رفت.[6]

پرسش:

شخصي مدتي بدون تقليد عمل مي‌كرده، بعد متوجه شده كه بايد تقليد مي‌كرده، حال كيفيت و حكم اعمال سابقش را نمي‌داند كه آيا صحيح است يا خير؟

پاسخ:
اعمال كسي كه مدتي را بدون تقليد گذرانده است در صورتي صحيح است كه:
الف) عمل او مطابق با احتياط باشد.
ب) عمل او مطابق حكم واقعي شرعي باشد.
ج) عمل او مطابق نظر مرجع تقليد فعلي او باشد. [7]

پی نوشت ها:
1. تفسير الكبير، ج 1، ص 223
2. بحارالانوار، ج 93، ص 209
3. امالى‏طوسى، ج 2، ص 222
4. بحار الأنوار: 90/ 209، باب 7، حديث 1؛ قرب الاسناد: 4
5. رسول خدا: «من اخلص لله اربعین صباحا، فجّر الله ینابیع الحکمة من قلبه علی لسانه »
6. حکمت زلال، ص88
7. (ر.ك توضيح المسائل دوازده مرجع ج1 ، م14 و ص32 استفتائات مقام معظم رهبري، س7)