داروینیسم اشتباه قرن (پایان)

[janali]

فصل پنجم-داروین هیچ درکی از نمونه ها نداشت

حدود 100 سال بعد(سفر کشتی بیگل) محققین پرنده هایی را به احترام داروین بنام "سهره های داروین" نام گذری کردند. این پرندگان تنها در جزایر گالاپاگوس و جزایر نارگیل(واقع در شمال گالاپاگوس) زندگی می کنند. این پرندگان دارای ساختارهای بسیار ظریفی هستند که تا به حال تکامل بوجود آورده است. 14 گونه که بطور متفاوت از هم با محیط خود سازش نموده اند. اما از نظر روابط خویشاوندی به هم مربوط بوده و همگی یک جنس را تشکیل می دهند. امروزه این پرندگان برای دنیای تحقیق بسیار مثال شناخته شده ای هستند، که یک گونه چطور میتواند خود را منشعب نماید تا بتواند آشیانه جدیدی را تصاحب نماید.
چند نوع از این سهره ها منقارهای ضخیم و استوانه ای شکل دارند، که با اندازه دانه مغذی دلخواه مطابقت یافته اند. برخی دیگر دارای منقارهایی هستند مناسب برای بلعیدن جوانه ها و بافت گوشتدار و پر از شیره کاکتوس. و عده ای دیگر صاحب منقارهایی نازک و لاغری هستند که بوسیله آن قادرند حشرات را شکار نمایند. و در عجیب ترین نوع، پرنده یک خار بلند کاکتوس را بعنوان ابزار کار خود بکار برده است که بوسیله آن حشرات را از مخفی گاهشان خارج می سازد. روایات این مشاهدات و نظرات را در جزیره تنها به داروین منسوب می کنند و این در حالی بود که او نتوانسته بود درک درستی از این پرندگان پیدا کند و هیچ گونه نتیجه گیری علمی را از آن مشتق نماید اما آنچه ما می بینیم این است که نام این پرندگان عجیب را به داروین منسوب می دانند.
در حقیقت آنطور که از نقاشیهای دفتر خاطرات داروین بر می آید او بهیچ وجه نتواسته بود که طبیعت واقعی این پرندگان را روشن نماید. او انواع سهره را تنها با توجه به تشابهات ظاهری (یعنی اندازه و فرمشان) ارزیابی نمود و در خانواده های متعددی تقسیم بندی نمود. این در حالی بود که رابطه های خویشاوندی در جانوری غالباً در ساختمان داخلی (همانند اسکلت و اعضا) سندیت می یابد.
گروه سهره ها راز تکاملی خود را نمی توانستند بر کسی که قادر نبود تا رابطه خویشاوندی آنها را از طریق شکل ظاهری و رفتاری درک کند، آشکار سازد. حتی برای آن داروینی که تا به آن موقع هنوز طرفدار خلقت بود و به تغییر ناپذیری انواع معتقد بود و طرف دیگر یک طبیعی دان جوان و بی تجربه بود، بهیچوجه امکان نداشت که بتواند راز سهره ها را دریابد. داروین بی اطلاع از ارتباط حقیقی این پرندگان توجهی به سهره های غیر مشکوک نداشت. او نتنها نمونه های زیادی را که برای یک مطالعه سیستماتیک غیر قابل چشم پوشی بودند را جمع آوری ننمود بلکه حتی محلهای جمع آوری معدود جانورانی را که با خود به کشتی آورده بود را هم مشخص نکرده بود. به عنوان شاهدی دیگر بر این مدعا (عدم درک داروین نسبت به نمونه های استثنایی) می توان جریان لاک پشتهای عظیم الجثه ای را یاد نمود که تنها در این جزایر افسانه ساکن بودند. این لاک پشتهای خارق العاده بازهم توجه داروین جلب ننمود. امروزه می دانیم این لاک پشتهای عظیم الجثه همگی مربوط به یک گونه هستند که در اثر جدایی جغرافیایی، انشعاب و تشکیل زیر گونه ها را می دهد. به این صورت که هر جزیره زیرگونه مخصوص خود را دارا می باشد. که به حسب فرم لاک قابل تشخیص است. ظاهراً داروین از این اختلافات چیزی را درک ننمود.
کاپیتان "فیتز روی" 30 عدد از این لاک پشتهای عظیم الجثه را بعنوان ذخیره غذایی زنده در طول سفر درازش به کشتی آورد. داروین و خدمه گوشت جانورانی را خوردند که می توانستند علم زیست شناسی را دگرگون سازد. این در حالی بود که حتی یک لاک پشت زنده به انگلستان نرسید و همه چیز در کمال بی توجهی در عرشه کشتی ریخته شد.

ان شاء الله ادامه دارد